Boudewijn de Groot is de stem van de Nederlandse kleinkunst. Samen met zijn vaste tekstschrijver Lennaert Nijgh schreef hij het culturele erfgoed van de Lage Landen.
Zijn muziek combineert de traditie van het chanson met folk en soms zelfs psychedelische rock. Zijn stem is helder en zijn dictie perfect, waardoor elke poëtische zin binnenkomt als een schilderij.
Dit zijn de tien beste nummers van Boudewijn de Groot.
10. Het Land van Maas en Waal
Een carnavaleske optocht van bizarre figuren, geïnspireerd door het werk van Jeroen Bosch. De muziek is feestelijk, met een dwingend circus-ritme en schetterende blazers.
Het klinkt vrolijk, maar de tekst is surrealistisch en een beetje griezelig. Het is een uniek nummer in de Nederlandse popgeschiedenis: een psychedelisch sprookje waar je op kunt hossen.
9. Jimmy
De ultieme ode aan de vrijheid en de eigenwijsheid. Vernoemd naar zijn zoon. De melodie is opgewekt en de gitaar tokkelt vrolijk door.
“Hoe sterk is de eenzame fietser” is een zin die in het collectieve geheugen gegrift staat. Het gaat over je eigen weg kiezen, tegen de wind in. Een tijdloos en optimistisch lied dat generaties blijft inspireren.
8. Eva
Een donkere parel. De sfeer is mysterieus en dreigend. De strijkers zijn prachtig gearrangeerd en geven het nummer een filmisch karakter.
Het verhaal gaat over een vrouw die ongrijpbaar is, die mannen verleidt en achterlaat. Boudewijn zingt het met een mengeling van bewondering en angst. Het is poëzie op muziek, sfeervol en betoverend.
7. Een Meisje van 16
Gebaseerd op een nummer van Charles Aznavour, maar door Boudewijn en Lennaert onsterfelijk gemaakt in het Nederlands. Het is een klassiek chanson.
Het gaat over het verlies van onschuld en de overgang van kind naar vrouw, gezien door de ogen van een rijkere man. De productie is barok, met klavecimbel en strijkers. Een tijdsbeeld gevangen in een lied.
6. Welterusten Meneer de President
Hét protestlied van de jaren zestig. Fel, cynisch en recht voor zijn raap. Boudewijn spreekt Lyndon B. Johnson direct aan over de oorlog in Vietnam.
De muziek is simpel en stuwend, als een mars. De boodschap is nog steeds relevant: terwijl de leiders slapen, sterven de soldaten. Boudewijn klinkt hier jong en boos, de stem van een generatie.
5. De Vondeling van Ameland
Een episch verhaal over een buitenstaander die zich meer verbonden voelt met de zee dan met de mensen. De muziek golft als de getijden; rustig in het begin, aanzwellend in het midden.
Je hoort de branding en de wind in het orkestrale arrangement. Het is een mystiek verhaal over eenzaamheid en het lot, prachtig verteld.
4. Testament
Een inventaris van een leven. Het begint met een barokke, bijna middeleeuwse gitaarintro. De tekst is een opsomming van wat hij achterlaat aan zijn vrienden en vijanden.
Het is cynisch (“Voor mijn vrienden die in paniek raken”) maar ook vol weemoed naar zijn jeugd. De opbouw is meesterlijk; het nummer wordt steeds intenser en voller. Een literair hoogstandje.
3. Pastorale
Niet gezongen door Boudewijn de Groot, maar wel door hem geschreven.
Het duet van Ramses Shaffy en Liesbeth List klinkt als een opera in miniatuur. Het is een dialoog tussen de zon (Ramses) en de aarde (Liesbeth), of tussen een minnaar en zijn geliefde.
2. Verdronken Vlinder
Een van de mooiste filosofische teksten uit de Nederlandse popmuziek. Het gaat over het verlangen om iemand anders te zijn, om vrij te zijn, en de onmogelijkheid daarvan.
De melodie is droevig en teder. “Ik zou willen vliegen, maar ik ben zo moe.” Het raakt de kern van het menselijk tekort. Een liedje om stil van te worden.
1. Avond
De onbetwiste nummer 1. Oorspronkelijk een B-kantje, later uitgegroeid tot hét liefdeslied van Nederland. Het gaat over de angst om de ander te verliezen.
De muziek begint klein en intiem, maar bouwt op naar een grandioze, orkestrale finale. Als Boudewijn zingt “Ik geloof in jou en mij”, voel je dat in je tenen. Het is geen zoetsappige romantiek, maar liefde die de tand des tijds heeft doorstaan. Monumentaal.