Sir Elton John is de showman van de eeuw, maar achter de glitters en de brillen zit een geniale componist. Samen met tekstschrijver Bernie Taupin creëerde hij een catalogus die de hele popgeschiedenis omvat.
Zijn piano is het anker; soms hamerend als een rockband, soms zacht als een slaapliedje. Zijn stem is door de jaren heen veranderd van een heldere tenor naar een diepe, verhalende bariton, maar de emotie is altijd gebleven.
Dit zijn de tien beste nummers van Elton John.
10. Daniel
Een mysterieus en melancholisch nummer. De elektrische piano (een Fender Rhodes) geeft het een warm, wiegend geluid. Het klinkt als een afscheidsbrief.
Hoewel de melodie licht en luchtig is, zit er een diep verdriet in de tekst over een oorlogsveteraan die de wereld ontvlucht. Elton zingt het ingetogen, wat de impact van het vertrek des te groter maakt.
9. Don’t Let the Sun Go Down on Me
De ultieme powerballad. Het begint rustig, maar je voelt aan alles dat er een uitbarsting aan zit te komen. De blazerssectie geeft het nummer een enorme grandeur.
Het gaat over de angst om iemand te verliezen en de wanhoop van de eenzaamheid. Of hij het nu alleen zingt of met George Michael; het moment dat het refrein losbarst, is pure kippenvel.
8. Candle in the Wind
Oorspronkelijk geschreven voor Marilyn Monroe, later een eerbetoon aan Prinses Diana. Het is een sobere pianoballade die de kwetsbaarheid van roem bezingt.
De melodie is eenvoudig maar onvergetelijk. Elton zingt met een hoorbaar respect en verdriet. Het is een nummer dat de hele wereld verenigde in rouw, en dat zegt alles over de kracht van zijn muziek.
7. Nikita
Een koude oorlog, gevangen in een warm popliedje. De synthesizer-melodie is iconisch voor de jaren tachtig. George Michael zingt mee in de achtergrondkoortjes.
Het gaat over een onmogelijke liefde aan de andere kant van de Muur. De videoclip en de muziek roepen een sfeer van verlangen en afstand op. Een van zijn grootste hits in Europa.
6. Goodbye Yellow Brick Road
Dit is Elton op zijn vocale hoogtepunt. Hij wisselt moeiteloos tussen zijn borststem en zijn prachtige falset. De productie is groots en symfonisch.
Het nummer ademt nostalgie; het verlangen om de roem achter te laten en terug te keren naar de eenvoud van het platteland. Het is een sprookje met een volwassen boodschap, muzikaal omlijst als een klassiek schilderij.
5. Tiny Dancer
Tiny Dancer bouwt tergend langzaam op, en dat is precies de kracht. Het begint als een klein piano-liedje en groeit uit tot een rock-anthem.
De tekst is een liefdevolle schets van een L.A. lady. Wanneer het refrein eindelijk invalt, voelt dat als een bevrijding. Het is een nummer dat je meeneemt op reis; zes minuten lang verdwijn je in zijn wereld.
4. I’m Still Standing
De ultieme comeback-plaat. Het tempo ligt hoog, de piano hamert en de baslijn is onweerstaanbaar. Dit is Elton die zijn veerkracht toont.
Het is een energiek, agressief en vrolijk nummer over overleven na een breuk (en voor Elton: overleven in de showbusiness). Je hoort de strijdlust in elke noot. Stilzitten is geen optie.
3. Rocket Man
Een eenzame astronaut in de ruimte, muzikaal vertaald met zwevende slide-gitaren en dromerige piano-akkoorden. De productie van Gus Dudgeon is fenomenaal en ruimtelijk.
Het gaat niet over de heroïek van de ruimtevaart, maar over het missen van je gezin en de kou van het heelal. Het contrast tussen de futuristische setting en de menselijke emotie maakt dit tijdloos.
2. Your Song
Misschien wel het meest perfecte liefdesliedje ooit geschreven. De onschuld druipt ervan af. Elton zingt het alsof hij de tekst ter plekke verzint, wat het enorm intiem maakt.
De piano is simpel maar effectief. De tekst “How wonderful life is while you’re in the world” is zo eerlijk en direct dat het iedereen raakt. Het bewijs dat je geen spektakel nodig hebt om een hart te raken.
1. Sorry Seems to Be the Hardest Word
De melancholie in dit nummer is verstikkend mooi. De mineurtoonsoort en de klagende melodie zetten meteen een sfeer van naderend onheil neer.
Elton zingt over een relatie die langzaam uitdooft, waarin alles gezegd is behalve dat ene woord. De accordeon in de achtergrond geeft het een trieste, Franse sfeer. Het is het geluid van pure onmacht en verdriet.