Top 10 Beste nummers van Florence + The Machine

Een cover van Candi Staton, maar Florence maakte er een festival-anthem van. Het is pure liefde en dankbaarheid.

De tekst is simpel: als alles tegenzit, heb ik jou. De uitvoering is euforisch. Als de harp en de drums samenkomen in het refrein, voel je de verbondenheid. Een moderne klassieker die nooit verveelt.

Een hymne voor iedereen die een kater heeft, letterlijk of figuurlijk. Het gaat over spijt afschudden en opnieuw beginnen.

Het orgel geeft het een kerkelijk gevoel. "It's hard to dance with a devil on your back." Het refrein nodigt uit om al je zorgen van je af te schreeuwen. Een louterend nummer dat hoop geeft.

Het nummer waarmee ze doorbrak. De harp-intro is iconisch. Het begint rustig, maar verandert in een rennende, stampende explosie van vreugde.

"Run fast for your mother, run fast for your father." Het gaat over het moment dat geluk je overvalt en je er bang voor bent. De energie is onstuitbaar. Het is het ultieme lied over bevrijding en het vieren van het leven.

Een uptempo folk-rock nummer over zelfdestructie. Florence vraagt zich af of ze alles wat ze opbouwt ook weer kapotmaakt.

De melodie is stuwend en radio-vriendelijk, ondanks de zware tekst. Ze zingt met een rauwe snik. Het is catchy, energiek en pijnlijk herkenbaar voor iedereen die wel eens zijn eigen ergste vijand is.

Hét nummer met de harp. Het begint klein en sprookjesachtig, en bouwt op naar een donderende climax met zware drums.

Het gaat over verblind worden door de liefde, alsof je in de sterren kijkt. "The stars, the moon, they have all been blown out." Het is magisch, intens en typisch Florence: drama van de bovenste plank.

Een bedrieglijk vrolijk popnummer. De melodie is licht en catchy, maar de tekst gaat over haar eetstoornis en de eeuwige leegte die we proberen te vullen.

"We all have a hunger." Het is dapper en eerlijk. Ze verandert persoonlijke pijn in een universeel anthem van herkenning en acceptatie.

Dankzij de remix van Calvin Harris werd dit een enorme clubhit, maar het origineel is een krachtige orkestrale popsong. Het is een ode aan de liefde in alle kleuren.

Florence's stem schalt als een trompet. Het is euforisch, groots en viert diversiteit en vrijheid. Een nummer dat straalt van positiviteit.

Een energieke track die klinkt als een paniekaanval waar je op kunt dansen. Het gaat over wachten op een telefoontje en langzaam gek worden.

De opbouw is fenomenaal: van een nerveus begin naar een explosief einde. De "I'm gonna be free" kreten zijn bevrijdend. Het laat de manische kant van haar muziek perfect zien.

Een duister, gospel-achtig nummer over verdrinking (letterlijk of figuurlijk) en overgave. De sfeer is mystiek en zwaar.

Het koor en de piano creëren een oceaan van geluid. Florence zingt over de rust vinden in het loslaten. "It's over, and I'm going under." Het is prachtig, verdrietig en troostend tegelijk.

Een fel, agressief nummer over een besluiteloze minnaar. De gitaarriff is zwaar en rauw, wat een nieuw geluid was voor de band.

Florence klinkt boos en krachtig. "What kind of man loves like this?" Het is een fysieke ervaring; je voelt de frustratie en de energie. Een nummer dat rockt en schuurt.