Frank Sinatra is zonder twijfel de grootste vertolker van het ‘Great American Songbook’. Zijn carrière overspande meer dan een halve eeuw, waarin hij evolueerde van een tieneridool met een vlinderdasje naar de ‘Chairman of the Board’: een verfijnde, soms cynische, maar altijd perfecte zanger.
Zijn kracht lag in zijn frasering; Sinatra zong niet alleen de noten, hij acteerde de tekst. Of hij nu zweeft over een orkest van Count Basie of fluistert bij een piano in een rokerige bar, niemand kon een verhaal vertellen zoals Ol’ Blue Eyes.
10. The Lady Is a Tramp
Uit de film Pal Joey. Dit is Sinatra op zijn speelsst. Hij zingt met een knipoog over de high society die hem niet moet, en draagt die afwijzing als een geuzennaam.
De timing is fenomenaal. Hij speelt met de woorden, versnelt en vertraagt, en laat de band swingen. Het is pure klasse met een ondeugend randje. Een schoolvoorbeeld van zijn onnavolgbare ritmegevoel.
9. In the Wee Small Hours of the Morning
De titeltrack van wat vaak wordt gezien als het eerste echte ‘conceptalbum’. Opgenomen na zijn breuk met Ava Gardner. De sfeer is donker, eenzaam en blauw.
Sinatra’s stem is hier breekbaar en dichtbij. Je ziet hem zo zitten: alleen aan de bar, sigaret in de hand, terwijl de wereld slaapt. Het is de ultieme soundtrack voor liefdesverdriet en slapeloze nachten.
8. Somethin’ Stupid (met Nancy Sinatra)
Een uniek duet met zijn dochter Nancy. In een tijdperk van psychedelische rock scoorden zij een nummer 1-hit met dit lieve, akoestische liedje. De gitaarbegeleiding geeft het een folk-pop sfeer.
Het is charmant en eenvoudig. De tekst over de angst om iets stoms te zeggen (“I love you”) tijdens een date is vertederend. Het laat een zachtere, meer vaderlijke kant van Frank zien.
7. The Way You Look Tonight
Een van de mooiste liefdesliedjes ooit geschreven (door Jerome Kern), maar Sinatra maakte de definitieve versie. De arrangementen van Nelson Riddle zijn weelderig en warm.
Sinatra zingt dit met een enorme glimlach in zijn stem. Het is pure romantiek zonder drama. Als dit nummer opstaat, waan je je direct op een chique dansvloer in de jaren ’50.
6. I’ve Got You Under My Skin
Het meesterwerk van zijn samenwerking met arrangeur Nelson Riddle. Het nummer bouwt langzaam op. Frank begint cool en beheerste, maar de passie neemt steeds meer toe.
De climax met de trombone-solo en de aanzwellende strijkers is legendarisch. Sinatra brult het bijna uit aan het einde (“Don’t you know, little fool!”). Een perfecte opbouw van spanning en ontlading.
5. That’s Life
Een bluesy, gospel-achtig nummer waarin Sinatra zijn veerkracht toont. “I’ve been a puppet, a pauper, a pirate…”. Het past perfect bij zijn imago van de man die keer op keer terugkwam na tegenslag.
De uithalen zijn rauw en vol bravoure. Het orgel en de achtergrondzangeressen geven het een soul-randje. Het is een anthem voor iedereen die wel eens op zijn bek is gegaan en weer is opgestaan.
4. Strangers in the Night
Zijn grote comeback-hit in de jaren ’60, waarmee hij de rock-‘n-roll van de hitlijsten stootte. Ironisch genoeg had Sinatra zelf een hekel aan het nummer, hij noemde het “a piece of shit”.
Toch is het onweerstaanbaar. De melodie is iconisch en zijn geïmproviseerde “Dooby-dooby-doo” aan het einde is een van de beroemdste momenten uit de muziekgeschiedenis. Commerciële perfectie.
3. Fly Me to the Moon
De samenwerking met het orkest van Count Basie en Quincy Jones als arrangeur. Dit is pure, explosieve swing-energie. Het tempo ligt hoog en de blazers zijn messcherp.
Het nummer werd onlosmakelijk verbonden met de Apollo-missies naar de maan. Het straalt optimisme, avontuur en Amerikaanse ‘cool’ uit. Sinatra op zijn energiekst.
2. Theme from New York, New York
Oorspronkelijk van Liza Minnelli, maar Sinatra maakte er een volkslied van. Het is bombastisch, theatraal en groots, precies zoals de stad zelf. De beroemde “kicks” (trapjes) in de finale horen erbij.
“If I can make it there, I’ll make it anywhere”. Sinatra zingt het met de autoriteit van iemand die de stad en de wereld heeft veroverd. De ultieme afsluiter van elk feest.
1. My Way
Zijn lijflied, geschreven door Paul Anka op de melodie van een Frans chanson. Het is een terugblik op een leven vol hoogte- en dieptepunten, gezongen door een man die nergens spijt van heeft.
De opbouw is magistraal: van een intiem begin naar een orkestrale uitbarsting. Het is arrogant, trots en ontroerend tegelijk. In de Top 2000 en wereldwijd is dit het definitieve statement van Frank Sinatra.