Lou Reed was de dichter van de zelfkant. Als frontman van The Velvet Underground en als soloartiest bezong hij het leven in New York: de drugs, de prostitutie, de liefde en de wanhoop.
Zijn stem was geen zang, maar een monotone, indringende vertelling (“talk-singing”). Zijn muziek is rauw, intellectueel en compromisloos eerlijk. Hij maakte van rock-‘n-roll literatuur.
Dit zijn de tien beste nummers van Lou Reed.
10. Caroline Says II
Een prachtig nummer van het depressieve meesterwerk Berlin. Een pijnlijk portret van een gewelddadige relatie en verslaving. De muziek is bedrieglijk rustig en akoestisch.
“Caroline says, as she gets up off the floor.” De tekst is zo hard en verdrietig dat het bijna moeilijk is om naar te luisteren, maar de schoonheid van de melodie houdt je vast. Een parel van tragiek.
9. Coney Island Baby
Een zeldzaam moment van tederheid en nostalgie. Lou zingt over zijn jeugd en de wens om simpelweg geliefd te zijn. “I wanted to play football for the coach.”
De sfeer is warm en laid-back. Het is een liefdesverklaring aan de buitenbeentjes en aan zichzelf. Een ontroerend, menselijk nummer zonder de gebruikelijke ironie.
8. Dirty Blvd.
Een simpele driekwarts-riff die maar doorgaat. Lou schetst een grimmig beeld van de armoede in New York door de ogen van een kind.
Het is een modern sprookje zonder happy end. De tekst is scherp en sociaal kritisch. De muziek is stuwend en hypnotiserend. Het is Reed als de ultieme stadschroniqueur.
7. Sweet Jane (Live)
Oorspronkelijk van The Velvet Underground, maar de live-versies van Lou solo (vooral op Rock ‘n’ Roll Animal) zijn legendarisch. De intro met de twee gitaren is episch.
Het is een ode aan de gewone mensen, de muzikanten en de outlaws. “Anyone who ever had a heart.” Het rockt, het swingt en het viert het leven op straat.
6. Vicious
Ontstaan uit een uitspraak van Andy Warhol: “Vicious, you hit me with a flower.” Een proto-punk nummer met een snijdende gitaar.
De tekst is gemeen, grappig en campy. Het gaat over de oppervlakkige kunstwereld en wrede mensen. Het is kort, fel en barst van de energie en attitude.
5. Men of Good Fortune
Een filosofisch nummer over klasseverschillen. De rijken en de armen hebben hun eigen problemen, maar Lou wil nergens bij horen.
“Me, I just don’t care at all.” De melodie is prachtig en melancholisch. Het bouwt op naar een intense climax. Een van zijn meest ondergewaardeerde vocale prestaties.
4. Satellite of Love
Een dromerig popnummer over jaloezie, verpakt in een sci-fi thema. David Bowie produceerde het en zingt de hoge achtergrondkoortjes.
Het einde (“Bom-bom-bom”) is iconisch. Het klinkt luchtig, maar de tekst gaat over een man die op tv ziet hoe zijn vriendin hem bedriegt. Een perfecte mix van zoet en bitter.
3. Pale Blue Eyes
Misschien wel de mooiste ballade over verboden liefde ooit geschreven (uit zijn Velvet Underground-tijd, maar essentieel). “Linger on, your pale blue eyes.”
De muziek is zo zacht dat het bijna stilvalt. Lou zingt fluisterend en intiem. Het gaat over een liefde die niet mag zijn, maar die toch allesoverheersend is. Puur kippenvel.
2. Walk on the Wild Side
Het nummer met de beroemdste baslijn uit de geschiedenis (een contrabas en basgitaar over elkaar). Lou introduceert de kleurrijke figuren uit de Factory van Andy Warhol.
Holly, Candy, Little Joe… ze komen allemaal voorbij. De saxofoonsolo aan het einde is de kers op de taart. Het is cool, controversieel en ontzettend relax. De definitie van New York cool.
1. Perfect Day
Is het een liefdesliedje? Gaat het over heroïne? Of is het gewoon een mooie dag in het park? De kracht zit in de dubbelzinnigheid.
De piano-intro is somber en mooi. De tekst “You just keep me hanging on” klinkt wanhopig. De strijkers zwellen aan tot een emotioneel hoogtepunt. Het is een nummer van een verpletterende schoonheid en melancholie dat iedereen raakt.