Top 10 Beste nummers van Madness

De openingszin "Hey you, don't watch that, watch this!" is een van de beroemdste uit de popgeschiedenis. Een instrumentale cover van Prince Buster, maar met zoveel energie gespeeld dat het een eigen leven ging leiden. De saxofoon is hier de zanger. Het ritme is zwaar en stuwend ("Heavy heavy monster sound"). Het is het perfecte nummer om een feest mee te beginnen; niemand blijft stilstaan.

Hun grootste internationale hit en een meesterwerk van songwriting. Het beschrijft het leven van een doodgewoon gezin in een rijtjeshuis. De piano-intro is direct herkenbaar. De strijkers geven het nummer een nostalgische, bijna weemoedige lading, terwijl het ritme vrolijk blijft. Het vangt de schoonheid van het alledaagse perfect. "Something tells you that you've got to move away from it".

Een energieke terugblik op de schooltijd. Geen nostalgisch gezwijmel, maar een ode aan kattenkwaad en verveling. De muziek stuitert letterlijk alle kanten op. De saxofoon klinkt hier als een eend, wat bijdraagt aan de chaos. Suggs praat-zingt met een Cockney-accent dat de authenticiteit verhoogt.

Oorspronkelijk van Labi Siffre, maar Madness maakte het zich volledig eigen. Een prachtige liefdesballad met een reggae-ritme en mooie strijkersarrangementen. De sfeer is warm en romantisch. De saxofoonsolo van Lee Thompson is iconisch. "Nothing more, nothing less, love is the best". Een tijdloze klassieker die op elke bruiloft gedraaid kan worden.

Grotendeels instrumentaal, maar onmiskenbaar Madness. De lange saxofoon-intro die steeds stopt en weer begint is geniaal. De oosterse melodieën gemengd met ska zorgen voor een unieke sfeer. Het nummer is één grote uitnodiging om de gekke "Madness-dans" te doen. "Just gone noon, half past monsoon".

Hun enige nummer 1-hit in Engeland. Een hilarisch verhaal over een jongen die condooms probeert te kopen bij de drogist. De kermis-achtige geluiden in de muziek passen perfect bij de titel. Het tempo is hoog en de sfeer is maniakaal. De tekst zit vol dubbelzinnigheden en Britse humor. Een perfect popliedje dat een gênante situatie omzet in een feest.

Een nummer met een serieuze ondertoon over een gemengde relatie en racisme binnen een familie. De saxofoon-intro is donker en soulvol. Het ritme is strak en dwingend. Ondanks het zware onderwerp blijft het dansbaar. Suggs zingt met een ingehouden woede en verdriet. Het laat zien dat Madness meer was dan alleen een lolbroeken-band; ze hadden oog voor sociale kwesties.

Een vrolijk, bijna gospel-achtig nummer met steel drums en een Caribische vibe. Het refrein is een en al positiviteit en samenzang ("Singing Hallelujah"). Het is een van hun meest luchtige nummers. De clip, waarin de bandleden uit een vliegtuig springen, is legendarisch. Een nummer waar je direct vrolijk van wordt, perfect voor zonnige dagen.

Gezongen door toetsenist Mike Barson. Een simpel maar doeltreffend liedje over relatieproblemen en onbegrip ("Why can't I explain?"). De piano speelt de hoofdrol. De melodie is melancholisch, wat een mooi contrast vormt met het dansbare ritme. Het is een herkenbaar verhaal over jongens en meisjes, verteld met die typische Britse nuchterheid.

Hun debuutsingle en een eerbetoon aan ska-legende Prince Buster. De beat is rauw en authentiek, een directe link naar hun Jamaicaanse inspiratiebronnen. De saxofoon scheurt heerlijk door het nummer heen. Het klinkt nog wat rammelend en jong, maar de energie en het speelplezier spatten er vanaf. De geboorte van de "Nutty Sound".