Metallica brachten de snelheid en agressie van thrash metal naar de massa, zonder hun ziel te verkopen.
De riff-machine James Hetfield, de virtuoze solo’s van Kirk Hammett en de donderende drums van Lars Ulrich creëren een geluid dat zowel angstaanjagend hard als prachtig melodieus kan zijn. Ze zingen over oorlog, waanzin en de donkerste krochten van de menselijke geest.
Dit zijn de tien beste nummers van Metallica.
10. Whiskey in the Jar
Eigenlijk een Iers volksliedje (en een cover van Thin Lizzy), maar Metallica maakt er een feest van. Het is een van hun meest losse en energieke nummers.
Je hoort dat de band plezier heeft. De gitaren zijn zwaar, maar de sfeer is die van een wilde avond in de kroeg. Hetfield klinkt stoer en rauw. Een publieksfavoriet die bewijst dat metal ook gewoon leuk kan zijn.
9. Sad But True
Zwaar, zwaarder, zwaarst. Dit nummer is als een stoomwals die langzaam over je heen rijdt. De gitaren zijn lager gestemd dan normaal, wat zorgt voor een diep, grommend geluid.
Het ritme is traag en log, wat het een enorme ‘swagger’ geeft. Het gaat over de donkere stem in je hoofd die je naar beneden haalt. Een absolute nekbreker voor headbangers.
8. For Whom the Bell Tolls
Dat intro… de onheilspellende klokken en dan die baslijn van Cliff Burton die klinkt als een leadgitaar. Het bouwt op als een leger dat ten strijde trekt.
Het nummer is gebaseerd op het boek van Hemingway en vangt de zinloosheid en de horror van oorlog perfect. Het is majestueus en dreigend tegelijk. Een klassieker die live altijd voor kippenvel zorgt.
7. The Unforgiven
Metallica draaide hier de regels om: de coupletten zijn zwaar en hard, het refrein is zacht en melodieus. Het begint met een intro dat klinkt als een spaghettiwestern.
Hetfield zingt met veel emotie over een leven dat gecontroleerd wordt door anderen, vol spijt en bitterheid. De gitaarsolo is een van de mooiste die Hammett ooit speelde; vol weemoed en pijn.
6. Fade to Black
De eerste keer dat de band een ballade aandurfde. Het begint met een treurige akoestische gitaar en gaat over diepe depressie en suïcidale gedachten.
Maar halverwege slaat de sfeer om: de elektrische gitaren nemen het over en het nummer eindigt in een furieuze, wanhopige finale. Het is een muzikale weergave van een gevecht tegen de duisternis. Ontroerend en intens.
5. Seek & Destroy
Terug naar de beginjaren. Dit is rauwe, ongepolijste thrash metal. Het geluid is droog en agressief, alsof het in een garage is opgenomen.
De riff is simpel maar dodelijk effectief. Het is een anthem voor de jeugdige agressie, gemaakt om dingen kapot te maken. Live is dit vaak de afsluiter, waarbij het publiek de tekst “Searchiiiiing…” uit volle borst meeschreeuwt.
4. Nothing Else Matters
Het nummer dat alles veranderde. James Hetfield schreef het aan de telefoon voor zijn vriendin en durfde het bijna niet aan de band te laten horen.
Het is kwetsbaar en open. De orkestratie geeft het een tijdloze schoonheid. Het gaat over vertrouwen en verbondenheid, ongeacht de afstand. Zelfs mensen die een hekel hebben aan metal, houden van dit nummer.
3. Enter Sandman
Misschien wel de bekendste metal-riff aller tijden. Het is dreigend, pakkend en groots. Het gaat over nachtmerries en de dingen die onder je bed leven.
De opbouw is perfect: van het cleane intro naar de muur van geluid. Het gebedje in het middenstuk maakt het extra griezelig. Dit is het nummer dat van Metallica wereldsterren maakte en stadions deed ontploffen.
2. One
Een beklemmend meesterwerk. Het begint rustig en verdrietig, vertellend over een soldaat die zijn ledematen en zintuigen is kwijtgeraakt door een landmijn.
De wanhoop groeit met de minuut. Dan volgt de omslag: het machinegeweer-ritme op de drums (dubbele bassdrum) en de agressieve gitaren verbeelden de pure paniek en horror. De finale is een van de meest intense stukken muziek ooit opgenomen.
1. Master of Puppets
De heilige graal van de metal.
Acht minuten lang word je meegesleurd in een verhaal over verslaving (“The Master”) die de controle overneemt.
De riffs zijn snel en complex, de precisie is angstaanjagend. Maar middenin zit opeens een prachtig, melodieus tussenstuk dat klinkt als klassieke muziek, voordat de hel weer losbarst. Het is complex, hard, mooi en briljant. Perfectie.