Top 10 Beste nummers van Michael Kiwanuka

Het meesterwerk dat de wereld veroverde (mede dankzij Big Little Lies). De volledige versie duurt tien minuten en heeft een intro die klinkt als de soundtrack van een spaghettiwestern in de ruimte. De strijkers en het koor zijn overweldigend.

Als zijn stem eindelijk invalt ("Did you ever want it?"), is dat een moment van pure magie. Het nummer is groots, soulvol en pijnlijk mooi. In de Top 2000 is dit terecht zijn hoogst genoteerde nummer; een moderne klassieker van epische proporties.

Zijn doorbraaksingle. Alleen Michael en zijn akoestische gitaar (en wat subtiele fluiten). Het lied gaat over de universele zoektocht naar een plek waar je je thuis voelt, zowel fysiek als geestelijk.

De puurheid van dit nummer is ongekend. Zijn stem is warm, troostend en vol begrip. Het is een tijdloos liedje dat voelt alsof het al honderd jaar bestaat.

De titeltrack van zijn tweede album is een zeven minuten durend epos. Het begint met een langgerekte, Pink Floyd-achtige intro met achtergrondzang. De sfeer is melancholisch en weids.

De gitaarsolo halverwege is van een zeldzame schoonheid; simpel, melodieus en vol emotie. "You can't take me down". Het is een strijdlied voor de ziel, vol doorzettingsvermogen.

Een dramatische track met zware strijkers en een trage, slepende beat. De productie is groots en filmisch. Kiwanuka's stem galmt alsof hij in een lege concertzaal staat.

Het nummer straalt een majestueuze somberheid uit. Het gaat over macht en controle, maar klinkt vooral als een smeekbede. Prachtig georkestreerd en diep ontroerend.

Een nummer dat begint als een akoestisch folkliedje, maar eindigt in een psychedelische rock-explosie met gierende gitaren. Het gaat over de valse helden van deze tijd (zoals Martin Luther King of Malcolm X die vermoord werden).

De opbouw is fenomenaal. De gitaarsolo aan het einde is rauw en vol fuzz (vervorming). Een van zijn meest dynamische en krachtige nummers.

Gedreven door een simpele handklap-beat en een bluesy gitaar. De titel en tekst zijn een krachtig statement over identiteit en racisme, geïnspireerd door oude chain-gang liederen.

Het nummer is repetitief en bezwerend. Kiwanuka zingt met een berusting die indruk maakt. Het is een modern protestlied dat swingt maar ook aan het denken zet.

De vrolijke opener van zijn derde album Kiwanuka. Het is een viering van zelfacceptatie. De 'la-la-la' koortjes en de uptempo beat zorgen voor een feestelijke sfeer.

De productie is rommelig en fuzzy, wat het een authentiek karakter geeft. Het klinkt als een verloren gewaande soul-klassieker die uit een stoffige kist is getrokken.

Een sfeervol, minimalistisch nummer dat drijft op een kale synthesizer en bas. Het bouwt zeer langzaam op, wat zorgt voor een hypnotiserende spanning.

Zijn stem is hier breekbaar en dichtbij. Het gaat over het vinden van stabiliteit in een chaotische wereld. Een prachtig voorbeeld van 'less is more'.

Een soulvolle stamper die wat meer tempo heeft. De baslijn is groovy en de blazers geven het een Stax-records gevoel. Het gaat over eenzaamheid en het verlangen naar gezelschap.

Ondanks het zware onderwerp is de muziek opbeurend. Het refrein is catchy en nodigt uit tot meewiegen. Het laat horen dat Kiwanuka ook buiten de ballads om overeind blijft.

Het nummer waarmee hij voor het eerst opviel. Een luchtige, jazzy track met dwarsfluit en percussie die doet denken aan Van Morrison of Bill Withers. De sfeer is zonnig en ontspannen.

Kiwanuka's stem klinkt hier nog jong en licht. Het is een ode aan de verhalenvertellers en de romantiek. Een heerlijk organisch liedje dat klinkt als een zondagochtend.