Motörhead was harder, sneller en vuiler dan wie dan ook. Onder leiding van de iconische Lemmy Kilmister was de band een onstuitbare machine van basgitaar-geweld, alcohol en snelheid.
Hun geluid wordt gedefinieerd door Lemmy’s unieke, vervormde Rickenbacker-bas die klinkt als een ritmische gitaar, zijn stem die klinkt alsof hij gorgelt met grind en whisky, en een ritme dat altijd vooruit dendert.
10. Born to Raise Hell
Oorspronkelijk geschreven voor de band German Tank, maar later een hit voor Motörhead (soms met Ice-T en Whitfield Crane). Het is een relatief ‘rustig’ en groovy nummer, bijna een feestplaat.
De tekst is een en al rebellie en plezier. Het refrein is gemaakt om mee te brullen in een volle kroeg. Het laat de meer toegankelijke, rockende kant van de band zien.
9. Iron Fist
De titeltrack van hun album uit 1982. Het begint met een razendsnelle riff die klinkt als een machinegeweer. De productie is iets killer en meer metal dan hun eerdere werk.
Lemmy spuugt de teksten uit over een occulte ritmesectie. Het nummer stopt en start niet; het raast in één ruk door naar het einde. Compromisloze snelheid.
8. Orgasmatron
Een uniek nummer in hun oeuvre: traag, slepend en hypnotiserend. De tekst gaat over de drie grote machten: religie, politiek en oorlog. De stem van Lemmy is hier angstaanjagend laag en demonisch.
De groove is zwaar en repetitief, als een tank die langzaam over het slagveld rolt. Het is doom-metal op zijn Motörheads; pletten in plaats van snijden.
7. Killed by Death
Een anthem over onsterfelijkheid en het tarten van het lot. De riff is groots en stadion-waardig. De video, waarin Lemmy uit zijn graf rijst op een motor, is legendarisch.
Het nummer heeft een fantastische swing. Lemmy’s lach aan het begin en zijn schreeuw halverwege zijn pure rock-‘n-roll theatraliteit. Het is stoer, grappig en luid.
6. Bomber
Geïnspireerd door een boek van Len Deighton. De riff is een klassieker; hij blijft maar doorcirkelen als een propeller. Het nummer is een eerbetoon aan de piloten uit de Tweede Wereldoorlog.
De solo van “Fast” Eddie Clarke is gierend en chaotisch, precies zoals het hoort. Live werd dit nummer ondersteund door een gigantische lichtinstallatie in de vorm van een bommenwerper.
5. Whorehouse Blues
Whorehouse Blues was een grote verrassing aan het einde van hun carrière. Twee akoestische gitaren, een mondharmonica en Lemmy die laat horen dat hij ook de blues in zijn hart heeft. Het gaat over het leven ‘on the road’.
Het is intiem en eerlijk. Je hoort de slijtage op zijn stem, wat het nummer een ontroerende lading geeft. Een prachtig bewijs dat ze meer waren dan alleen herriemakers.
4. The Game
Geschreven als opkomstmuziek voor worstelaar Triple H. Het is een modern, zwaar en gepolijst rocknummer dat de band bij een nieuwe generatie introduceerde.
De productie is vet en massief. Lemmy klinkt krachtig en de tekst over macht en controle past perfect bij zijn persona. Het is Motörhead met spierballen.
3. Overkill
Het nummer dat de dubbele basdrum populair maakte in de rock en metal. Drummer Phil “Philthy Animal” Taylor legt een tapijt van onweer neer waar de rest overheen dendert.
Het nummer stopt drie keer (of lijkt te stoppen) om telkens weer opnieuw te beginnen. Die valse eindes maken het live tot een uitputtingsslag van pure euforie. De blauwdruk voor thrash metal.
2. Motorhead
Het nummer (geschreven door Lemmy voor Hawkwind) waar de band naar vernoemd is. Het is een ode aan speed (drugs) en snelheid. De basintro rammelt en scheurt aan alle kanten.
Het is rommelig, snel en volkomen ongeremd. Dit is het geluid van een band die in een busje woont en leeft op adrenaline. De geboorte van een legende.
1. Ace of Spades
De intro die iedereen herkent: die droge, overstuurde basriff die klinkt als een startende motor. “If you like to gamble, I tell you I’m your man”. Het is het ultieme rock-‘n-roll anthem.
Alles klopt: de snelheid, de tekst over gokken en risico’s, en de rauwe energie. Het duurt nog geen drie minuten, maar het heeft meer impact dan de meeste albums.