The Clash was “the only band that matters”. Ze begonnen als pure punkband, maar waren slim genoeg om reggae, funk, dub en rockabilly in hun geluid te verwerken.
Joe Strummer was de gepassioneerde prediker, Mick Jones de melodieuze rocker. Hun teksten waren politiek, sociaal bewogen en gingen over het echte leven. Muziek met een brein en een hart.
Dit zijn de tien beste nummers van The Clash.
10. White Riot
Hun debuutsingle. Twee minuten pure woede en adrenaline. Het gaat over de rassenrellen in Londen en de oproep aan de blanke jeugd om ook in opstand te komen.
De gitaren zagen en de drums racen. Strummer schreeuwt de tekst uit. Het is punk in zijn meest primitieve en krachtige vorm. Een explosie van energie.
9. Straight to Hell
Een sfeervol, traag nummer met een unieke drumbeat (later gesampled door M.I.A.). Het gaat over de vergeten kinderen van Amerikaanse soldaten in Vietnam en de onrechtvaardigheid in de wereld.
De sfeer is melancholisch en exotisch. Strummer zingt ingetogen en cynisch. Een prachtig voorbeeld van hun latere, meer experimentele werk.
8. White Man in Hammersmith Palais
Een van hun eerste experimenten met reggae. Joe Strummer zingt over een teleurstellend concert en de staat van Engeland (racisme, geweld).
De tekst is literair en scherp. De muziek is relaxed, maar de boodschap is urgent. Het laat zien dat punk niet alleen maar snel en hard hoeft te zijn om impact te maken.
7. I Fought the Law
Een cover van The Crickets, maar The Clash maakte het definitief van hen. Het is strak, energiek en meezingbaar.
“I fought the law and the law won.” Het is het ultieme outlaw-liedje. De handklapjes en de simpele riff maken het onweerstaanbaar. Een rock-‘n-roll klassieker vol branie.
6. Guns of Brixton
Geschreven en gezongen door bassist Paul Simonon. Het is een zware, dreigende reggae-track. De baslijn is iconisch en stuwend.
Het gaat over politiegeweld en de spanning in de wijk Brixton. “When they kick at your front door.” De sfeer is paranoïde en beklemmend. Het vangt de hitte en de dreiging van een stad die op ontploffen staat.
5. Train in Vain
Een funky nummer dat bijna disco klinkt. Het werd op het laatste moment aan het album *London Calling* toegevoegd. Het gaat over een relatiebreuk.
Mick Jones zingt het met een soulvolle snik. De beat is strak en dansbaar. Het is een perfect popliedje dat laat zien hoe veelzijdig de band was geworden.
4. The Magnificent Seven
Geïnspireerd door de opkomende hiphop-scene in New York. Het is gebouwd rond een funky basloopje. Joe Strummer rap-zingt een stroom van bewustzijn over het kapitalisme en het werkende leven.
“Magnificence cost.” Het is groovy, grappig en scherp. Een van de eerste keren dat een rockband rap serieus nam en integreerde.
3. Rock the Casbah
Hun grootste hit. Een pianoriffje van drummer Topper Headon vormt de basis. Het is een dansbaar nummer met een politieke tekst over het verbieden van westerse muziek in Iran.
De sjeik rijdt in zijn Cadillac en rockt de Casbah. Het is ironisch, catchy en onweerstaanbaar. Een protestlied waar je op kunt dansen.
2. Should I Stay or Should I Go
De riff die iedereen kent. Mick Jones zingt over de twijfel in een relatie. De Spaanse achtergrondzang (“Te tengo!”) maakt het extra chaotisch en leuk.
Het nummer bouwt op en stopt, bouwt op en stopt. De dynamiek is geweldig. Het is de ultieme meezinger en een vaste waarde op elk feestje.
1. London Calling
De openingstrack van het beste album van de jaren tachtig. De staccato gitaarriff klinkt als een morse-code die noodweer aankondigt.
Het is apocalyptisch: “London is drowning and I live by the river.” Strummer zingt met een urgentie en wanhoop die je bij de keel grijpt. Het gaat over het einde van de wereld, de nucleaire dreiging en de overstroming. Rauw, episch en historisch.