Top 15 beste nu-metal bands aller tijden

Met hun debuutalbum Hybrid Theory verhief Linkin Park nu-metal tot de bestverkochte muziekstroom ter wereld. De wisselwerking tussen Mike Shinoda's strakke raps over de melancholische pianoriff en Chester Benningtons hartverscheurende, loepzuivere oerkreet in het refrein blijft van een buitenaardse genialiteit.

Toen Jonathan Davis in 1994 schreeuwde 'Are you ready?!', vergezeld door Munky en Head's grommende lage gitaren en David Silveria's hiphop-drumfills, werd het genre officieel geboren. Blind is pure sonische ontwrichting.

Fred Durst en gitarist Wes Borland wisten precies hoe ze tienduizenden jongeren tegelijk lieten springen. Die minimalistische baslijn van Sam Rivers ontploft in een muur van gitaren die de frustratie van een slechte dag perfect kanaliseert.

Negen gemaskerde maniakken uit Des Moines, Iowa, persten pure deathmetal-intensiteit samen met melodieuze refreinen. Wait and Bleed schakelt naadloos tussen brute grunts en pakkende melodieën.

Serj Tankian en Daron Malakian brachten Armeense volksmuziek, absurde humor en felle maatschappijkritiek samen. De overgang van razendsnelle coupletten naar die emotionele engelenzang in het refrein is legendarisch.

Deftones onderscheidde zich door een bedwelmende, sensuele duisternis te omarmen. Chino Moreno's fluisterende zang en Steph Carpenters loodzware akkoorden creëren een beklemmende schoonheid.

Jacoby Shaddix schreef over depressie en suïcidaliteit met een vlijmscherpe gitaarriff die direct in het collectieve geheugen gegrift staat. Een generatie-bepalend anthem.

David Draimans befaamde staccato vocale kreet ('Ooh-wah-ah-ah-ah!') en Dan Donegans pompende gitaarriffs maakten van dit nummer een van de grootste metalbangers van het decennium.

Amy Lees operazang en gotische pianopartijen ontmoetten Paul McCoys raps en zware gitaren in een adembenemende monsterhit.

Wayne Static noemde zijn stijl 'evil disco'. De combinatie van industriële dance-beats en razendsnelle gitaarstoten jaagt de hartslag direct omhoog.

Bassist Ryan Martinie demonstreerde een fabelachtige slap-bastechniek in een van de meest agressieve breakdowns uit de nu-metal geschiedenis.

Met hun positieve reggae- en rap-invloeden scoorden Sonny Sandoval en consorten een hoopvol volkslied ten tijde van de 9/11-aanslagen.

Die iconische fluisterende opening ('Let the bodies hit the floor') escaleert in een uitzinnige muur van gitaargeweld.

De vaandeldragers van de 'spooky' nu-metal. Dez Fafara's bezeten voordracht en die gortdroge lage gitaarstemming vangen de rauwe mid-90s sfeer.

Hun zware, funky rockversie van Michael Jacksons klassieker bewees dat nu-metal ook bomvol speelplezier en humor kon zitten.

Nu-metal was een muzikale mokerslag die de grenzen tussen rock en hiphop definitief deed vervagen en miljoenen tieners door moeilijke jaren heen hielp. Welke band bezorgt jou nog altijd zin om alles kort en klein te slaan? Breng hieronder je stem uit of laat een reactie achter!