Top 10 Beste Aerosmith Nummers

Dit is de kroon. Dream On is één lange opbouw naar dat moment waarop alles openbreekt. De zang begint bijna kwetsbaar en eindigt als een overwinning. Het nummer voelt tijdloos omdat het niet probeert hip te zijn. Het probeert alleen eerlijk te zijn, en dat is precies waarom het zo hard binnenkomt.

Als je één Aerosmith song moet kennen, is het deze.

Als Aerosmith een motor was, is dit het geluid wanneer hij start. Back In The Saddle is bruut, vuil en precies het soort track dat je aanzet als je weer even zin hebt in rock zonder filter. De riff is een bulldozer, maar met swing. Dit is niet netjes, dit is de reden waarom netjes soms geen zin heeft.

Een van de strakste rockgrooves ooit, punt. De riff, de timing, die bijna rappend uitgespuugde vocalen, alles zit op slot zoals het hoort. Dit is ook zo’n nummer dat live altijd werkt, omdat het meteen beweging afdwingt. Bonus: het is een zeldzame song die zowel pure rockfans als mensen die normaal alleen hits luisteren, in één klap meekrijgt.

Je kunt stoer doen en zeggen dat dit “te glad” is, maar dat is gewoon vals spelen. Dit is een monsterballad die precies doet wat hij moet doen: groots, emotioneel, en gemaakt om in één take je hart te raken.

Tyler gaat hier volledig all in, en dat werkt. Het is ook zo’n nummer dat zelfs mensen die niets met Aerosmith hebben, toch kennen.

Die opening alleen al. Dit is een riff die als parfum in de ruimte blijft hangen. Sweet Emotion is seventies swagger, maar ook gewoon perfect gebouwd: groove, spanning en een refrein dat niet hoeft te schreeuwen om iconisch te zijn. Dit is het soort track waarbij je meteen snapt waarom Aerosmith toen ineens niet meer te stoppen was.

Als Cryin’ de open wond is, is Crazy de verslaving. Soepel, sexy en super slim geschreven. Dit nummer rolt, glijdt en blijft plakken. Tyler klinkt hier alsof hij elk woord half grijnzend uitspreekt, wetend dat jij toch terugkomt.

Pure adrenaline met een refrein dat je niet kapot krijgt. Dit is zo’n song die overal opdook en nog steeds overal werkt, omdat hij een soort feestknop is. Tyler is hier op zijn meest onstuitbaar, alsof hij het nummer vooruit duwt met zijn stem alleen. Hard, vrolijk en gemaakt om op te springen, zelfs als je dat niet van plan was.

De definitie van 90s Aerosmith: melodieus, groot, en gebouwd om mee te brullen met je raam open. Het refrein komt precies hard genoeg binnen zonder kitsch te worden, en de song heeft dat typische Aerosmith gevoel van “ik ga eraan kapot, maar wel met stijl”. Als je ooit één balladrock track uit die periode moest kiezen voor de tijdcapsule, dan staat deze in de buurt.

Een donkere, serieuze Aerosmith, en juist daarom zo indrukwekkend. Dit is geen “lach en ga door” rock, maar een verhaal dat blijft hangen. De spanning in de productie, de dramatische opbouw, en Tylers zang die ergens tussen woede en verdriet zit. Een track die laat horen dat ze meer zijn dan alleen riffs en bravoure.

Dit is Aerosmith in hun meest schaamteloos leuke modus. Een riff die meteen begint te stuiteren, een tekst die precies weet wat hij doet, en een refrein dat gemaakt is voor stadionkoorzang. Het is rock met een knipoog, maar wel strak genoeg om geen gimmick te worden. Als je ooit hebt gedacht “ik wil nu meteen in een cabrio met te hard volume”, dit is je startknop.