Ze wilden groter zijn dan The Beatles en luider dan de Sex Pistols. Of dat gelukt is, mag je zelf bepalen, maar feit is dat Noel en Liam Gallagher de Britpop definieerden met een mix van arrogantie, parka’s en melodieën die zo simpel waren dat het leek alsof ze altijd al bestonden. Hun muziek was het geluid van de arbeidersklasse die de loterij won en besloot het geld dezelfde avond nog op te maken.
10. Some Might Say
Met Some Might Say begon de Oasis gekte. Dit was hun eerste nummer 1-hit in Engeland en markeert het punt waarop ze transformeerden van indie-belofte naar nationaal fenomeen.
De productie is een chaos van overstuurde gitaren; het klinkt alsof de hele band probeert om door dezelfde smalle deuropening tegelijk naar buiten te stormen. Liam zingt de onbegrijpelijke teksten (“Standing at the station, in need of education”) met een dedain dat alleen hij kan verkopen.
9. Rock ‘n’ Roll Star
De meeste bands wachten tot ze beroemd zijn om over roem te zingen. Oasis opende hun debuutalbum ermee. Het is een brutale missieverklaring van een stel werkloze jongens uit Manchester die besloten dat ze goden waren, lang voordat de wereld het ermee eens was. De boodschap is simpel: het maakt niet uit wie je bent of wat je doet, in je hoofd ben je de koning.
8. Cigarettes & Alcohol
Noel Gallagher stal de riff van T. Rex’s ‘Get It On‘, zette de versterkers op standje elf en schreef een anthem voor iedereen die vastzat in een uitzichtloze baan. Het is rauw, grof en onbeschaamd. Waar grunge in Amerika draaide om zelfhaat, draaide dit nummer om ontsnapping door hedonisme. “Is it worth the aggravation to find yourself a job when there’s nothing worth working for?” Het is sociale kritiek verpakt in een van de smerigste grooves die de jaren ’90 voortbracht.
7. The Masterplan
Het is onbegrijpelijk dat dit nummer werd weggestopt als een B-kantje. Noel heeft later toegegeven dat hij te jong en arrogant was om te beseffen dat je zulke goede nummers moet bewaren voor een album. Het is een groots, orkestraal stuk dat laat horen dat er achter de branie een geniale songwriter schuilde. De melancholische blazers en de tekst over het lot maken dit tot een van de meest volwassen en tijdloze composities uit hun catalogus.
6. Supersonic
Geschreven en opgenomen in één sessie terwijl de rest van de band Chinees eten aan het halen was. Het debuut van Oasis klinkt niet als een beginnend bandje dat zoekt naar een richting, maar als een groep die precies weet wie ze zijn. De tekst slaat nergens op (“I know a girl called Elsa, she’s into Alka Seltzer”), maar door de luie, slepende zang van Liam klinkt het als de ultieme waarheid. De gitaarsolo aan het einde is even simpel als effectief: pure attitude in audio-vorm.
5. Slide Away
Vraag een die-hard Oasis-fan naar hun favoriet, en de kans is groot dat ze deze noemen. Het is een zeldzaam moment waarop de bravoure wegvalt en pure wanhoop overblijft. Liam zingt hier misschien wel de beste partij uit zijn leven; je hoort zijn stem bijna scheuren van verlangen terwijl hij “I don’t know, I don’t care, all I know is you can take me there” schreeuwt.
4. Champagne Supernova
De afsluiter van (What’s the Story) Morning Glory? is een psychedelische trip van zeven minuten. Met Paul Weller (The Jam) op gitaar bouwt het nummer langzaam op van kabbelende golven naar een gigantische climax. De teksten zijn pure nonsens-poëzie (“Slowly walking down the hall, faster than a cannonball”), maar in de context van de muziek voelen ze diepzinnig. Het is het geluid van een band die op de top van de wereld staat en naar de sterren kijkt, net voordat de kater begint.
3. Wonderwall
Je kunt er niet omheen. Het is doodgedraaid, elke straatmuzikant speelt het, en Liam haatte het nummer. Toch is Wonderwall perfectie. De cello, de simpele drumbeat die net iets achter de tel hangt, en die akoestische gitaar die iedereen herkent na één aanslag. Het veranderde Oasis van een populaire rockband in een wereldwijd fenomeen dat zelfs in de Amerikaanse hitlijsten doorbrak.
2. Don’t Look Back in Anger
Dit was het moment dat Noel uit de schaduw van zijn broer stapte en de microfoon opeiste. Met een piano-intro die schaamteloos knipoogt naar John Lennon’s ‘Imagine’, creëerde hij het ultieme stadion-anthem. Het is een nummer gemaakt voor de massa: een refrein dat ontworpen is om met tienduizend man tegelijk te brullen met een biertje in de hand. “So Sally can wait”. Wie Sally is weet niemand, maar iedereen wacht op haar.
1. Live Forever
In een tijd waarin Kurt Cobain zong dat hij zichzelf haatte en dood wilde, schreef Noel Gallagher dit nummer als tegenreactie. “I wanna live, I don’t wanna die”. Het is optimisme geboren uit de grauwe realiteit van de arbeidersklasse. De melodie is euforisch, de drumbeat is iconisch en de gitaarsolo halverwege voelt alsof je wordt opgetild.
Het is meer dan een liedje; het is de essentie van waarom Oasis zo belangrijk was. Ze gaven mensen het gevoel dat het leven, ondanks alles, de moeite waard was om groots te vieren.