A-ha is veel meer dan dat ene nummer met die strip-clip. Het Noorse trio maakte melancholische synthpop van het hoogste niveau.
Morten Harket heeft een van de meest indrukwekkende stembereiken in de popmuziek; hij kan moeiteloos van een lage croon naar een kristalheldere falset. Hun muziek is koud en weids als het Noorse landschap, maar met een warm kloppend hart.
Dit zijn de tien beste nummers van A-ha.
10. Manhattan Skyline
Een nummer met twee gezichten. De coupletten zijn zacht en dromerig, met een typische synthpop-sfeer. Maar het refrein breekt open met harde gitaren en een onverwachte 6/4 maatsoort.
Het is een afscheidslied aan een stad en een geliefde. Morten zingt met een intense wanhoop. Het laat de experimentele, rockende kant van de band zien.
9. Crying in the Rain
Een cover van de Everly Brothers, maar A-ha maakte er een donkere, atmosferische powerballad van. Het klinkt als een onweersbui die overdrijft.
De stem van Harket is hier diep en vol emotie. De productie is groots en galmend. Het gaat over het verbergen van je tranen en je pijn. Een perfecte soundtrack voor een eenzame herfstdag.
8. Summer Moved On
De comeback-single na jaren stilte. Bekend om die ene noot die Morten Harket maar liefst 20 seconden vasthoudt – een record in de popmuziek.
De strijkers zijn dramatisch en meeslepend. Het gaat over de vergankelijkheid van de zomer en de liefde. Het bewees in één klap dat A-ha nog steeds relevant was en dat Harkets stem niets aan kracht had ingeboet.
7. Stay on These Roads
Het titelnummer van hun derde album. Een weidse ballade die klinkt als een eindeloze snelweg door een besneeuwd landschap.
De sfeer is koud, maar de boodschap is warm: ik blijf bij je, wat er ook gebeurt. De productie is typisch eind jaren tachtig, vol synths en echo. Een nummer om bij weg te dromen en troost te vinden.
6. The Living Daylights
Hun James Bond-theme song. Het is een van de beste Bond-nummers ooit: spannend, mysterieus en pop-perfectie.
De synthesizer-riff is onvergetelijk. Morten zingt met een urgentie die past bij een spionnenfilm. Ondanks de ruzie met componist John Barry tijdens de opnames, is het resultaat een tijdloze klassieker die spanning en melodie perfect combineert.
5. I’ve Been Losing You
Een van hun meest onderschatte singles. De drums zijn hard en agressief, de gitaren scherp. Het gaat over het besef dat een relatie aan het afbrokkelen is, terwijl je erbij staat.
“I can still hear our screams competing.” Het is rauw en eerlijk. De energie is nerveus en gejaagd. Een geweldig pop-rock nummer met een donker randje.
4. The Sun Always Shines on T.V.
Het vervolg op ‘Take On Me’, en misschien wel een beter nummer. Het begint als een dramatische ballade en explodeert dan in een epische synthpop-track.
De muur van geluid is overweldigend. “Touch me!” schreeuwt Harket. Het gaat over de angst dat het echte leven nooit zo mooi kan zijn als op televisie. Groots, theatraal en meeslepend.
2. Hunting High and Low
Een meesterwerk van sfeer. De zachte synthesizer-klanken en de akoestische gitaar nemen je mee naar de fjorden. Morten Harket laat hier horen wat een fantastische zanger hij is.
Het nummer ademt een diepe rust en weemoed uit. “There’s no end to the lengths I’ll go to.” Het is romantisch zonder zoetsappig te zijn. Een klassieker die bewijst dat popmuziek ook kunst kan zijn.
1. Take On Me
Die synthesizer-riff… die drumbeat… dit is de definitie van de jaren tachtig. Maar het is meer dan een vrolijk deuntje. De tekst is een smekend verzoek om een kans in de liefde.
En dan dat refrein. Morten Harket klimt de toonladder op tot hij een onmenselijk hoge noot raakt. De recente akoestische versie bewees dat er onder de synthpop een hartverscheurend mooi liedje verstopt zit.
Tijdloze magie.