Top 10 Beste nummers van AC/DC

De openingsriff is iconisch in zijn eenvoud. Bon Scott zingt niet over verdoemenis, maar over de vrijheid van het toeren.

Het refrein is groots en meeslepend. Ondanks de duistere titel is de muziek vrolijk en energiek. Het is het definitieve statement van de band: leven op het randje en erin genieten.

Een ode aan een forse dame uit Tasmanië. Het tempo ligt moordend hoog. Bon Scott vertelt het verhaal met zoveel plezier en bravoure dat je wel moet lachen.

De stop-start momenten in de riff maken het dynamisch en spannend. Live wordt dit nummer vaak uitgerekt met het publiek dat "Angus!" scandeert. Het is rock-'n-roll in zijn meest pure, ongepolijste vorm.

Het begint met die hypnotiserende gitaarlijn van Angus Young, gespeeld met één hand ('tapping'). De "Thunder!"-chant bouwt de spanning op tot een kookpunt.

Wanneer de drums invallen, voel je de grond trillen. Het nummer is een en al adrenaline. Het dendert door als een onweersbui die niet overwaait. De ultieme combinatie van technische virtuositeit en brute kracht.

Gedefinieerd door die ene, gortdroge riff die elke gitarist als eerste leert. Het is het ultieme statement van terugkomst: "I'm back!"

De productie is kristalhelder en bikkelhard. De ritmesectie van Phil Rudd en Cliff Williams legt een fundering van beton. Het nummer straalt een onverwoestbaar zelfvertrouwen uit. Stoer, strak en tijdloos.

Misschien wel hun meest 'poppy' nummer, als je dat woord mag gebruiken voor AC/DC. Het gaat over een wilde nacht en de tekst zit vol dubbelzinnige humor.

Het refrein is onweerstaanbaar catchy. De solo is melodieus en klassiek. Het is het geluid van een band die ondanks het verlies van hun zanger besluit om het leven te vieren. Een feestnummer pur sang.

Een hogesnelheidstrein zonder remmen. Dit nummer vertelt het scheppingsverhaal van de rock-'n-roll als een bijbelse vertelling.

Alles gaat hier op standje maximaal. De gitaarsolo's van Angus Young vliegen je om de oren en lijken maar niet te stoppen. Het is een uitputtingsslag van pure energie en passie voor het genre.

De openingstrack van *Back in Black*, het album dat een eerbetoon was aan de overleden Bon Scott. De onheilspellende kerkklok in het intro zet direct een donkere sfeer neer.

De gitaarriff is traag, zwaar en melancholisch. Brian Johnson maakt hier zijn entree en bewijst meteen dat hij de taak aankan. Het is somber, maar krachtig; een rouwlied met ballen.

De "Oi! Oi! Oi!" in het begin is een van de beroemdste chants in de rockmuziek. Het nummer barst van de rebelse energie en attitude.

Bon Scott klinkt hier op zijn gevaarlijkst. De drumbeat is zo simpel dat iedereen hem mee kan tikken, maar de impact is enorm. Het is een kort lontje dat leidt tot een muzikale explosie.

Uit het Bon Scott-tijdperk. De tekst leest als een advertentie voor een huurmoordenaar, gebracht met een flinke dosis zwarte humor en branie.

De riff is simpel en dreigend. De samenzang in het refrein is rauw en nodigt uit tot meeschreeuwen. Het is smerige, bluesy rock-'n-roll die klinkt alsof hij in een donker steegje is opgenomen.

Een episch nummer dat live wordt afgesloten met echte kanonschoten. Het tempo is trager en zwaarder dan hun meeste werk, wat het een majestueus gevoel geeft.

De opbouw naar de finale is een masterclass in rock-dramatiek. Brian Johnson schreeuwt de longen uit zijn lijf terwijl de gitaren aanzwellen. Het is een eerbetoon aan de fans, groots en luidruchtig.