Top 10 Beste Nummers van Ariana Grande

Winkelen als therapie, verpakt in een trap-banger. Grande samplet hier brutaal My Favorite Things uit The Sound of Music en transformeert het tot een opschepperig anthem over rijkdom en vriendschap. Het markeerde een verschuiving in haar stijl: minder zang, meer ritmische praat-zang (rap-invloeden). Het polariseerde critici, maar het publiek vrat het op. Het is arrogant, materialistisch en onbeschaamd leuk.

Het onbetwiste magnum opus van Ariana. In plaats van een wraakzuchtige diss track na haar zeer publieke breuk met Pete Davidson en het overlijden van Mac Miller, koos Grande voor radicale genade. Ze noemt haar exen bij naam, en bedankt ze voor de lessen.
Muzikaal is het bedrieglijk simpel: een dromerige synth-pop beat die alle ruimte laat voor de tekst. Het nummer (en de virale Mean Girls-geïnspireerde clip) veranderde de manier waarop popsterren met hun privéleven omgaan: ze nam de controle over de roddelpers over en veranderde de headlines in de grootste hit van haar carrière. Een culturele reset.

Hoe kom je terug na een nationaal trauma? Met dit nummer. No Tears Left to Cry begint als een treurige ballad, maar schakelt na dertig seconden plotseling om naar hoopvolle UK Garage/Disco. Het is een briljante muzikale keuze: het ontkent de pijn niet, maar kiest ervoor om het eruit te dansen. De productie is licht en luchtig, en de boodschap van "picking it up" voelde als precies wat de wereld (en zijzelf) nodig had.

Een reggae-pop fusion die een stuk explicieter is dan de radio-edit doet vermoeden (ja, dat "lopen met wijdbeens" gaat precies daarover). De samenwerking met Nicki Minaj is, zoals altijd, goud waard. De lome, tropische beat geeft Grande de ruimte om bijna nonchalant te zingen, wat een mooi contrast vormt met de scherpe, staccato rap van Minaj. Het is de ultieme 'gym-banger', al is de workout die ze beschrijven niet voor op de loopband.

De track die haar van ster naar superster lanceerde. Problem is gebouwd op een onverbiddelijke saxofoon-loop en een slimme structuur: in plaats van een bombastisch refrein, dropt de beat naar een fluisterende hook van Big Sean. Het is een chaos van 90s R&B-invloeden, jazz-elementen en de destijds alomtegenwoordige rap van Iggy Azalea. Het bewees dat Grande een zomerhit kon dragen zonder haar vocale acrobatiek in te hoeven leveren.

Ariana goes EDM. Samen met producer Zedd creëerde ze dit intergalactische dansvloer-anthem. De tekst is grammaticaal nonsens ("Now that I've become who I really are"), maar dat maakt in de context van deze synth-explosie niets uit. Het nummer liet zien dat haar stem krachtig genoeg was om boven de zwaarste elektronische beats uit te torenen. Een glorieus stukje camp dat perfect past in de traditie van diva-house.

Een perfecte symbiose tussen goddelijke zang en aardse trap-invloeden. Op God is a woman zet Grande zichzelf neer als een deity, ondersteund door een productie van Max Martin en Ilya die verrassend minimalistisch blijft. De kracht zit hem in de 'layering': Grande is haar eigen koor, met tientallen lagen harmonieën die als een warme deken over de beat liggen. Het is sensueel, feministisch en vocaal van een onaards niveau.

Oorspronkelijk een door David Guetta geproduceerde stamper over vreemdgaan en spijt, maar de geschiedenis gaf dit nummer een totaal andere lading. Na de verschrikkelijke aanslag in Manchester werd One Last Time onbedoeld een volkslied van rouw, veerkracht en eenheid. De euforische synth-hook en het stuwende ritme klinken nu niet meer als een feestje, maar als een emotionele overlevingskreet. Een popsong die zijn oorspronkelijke betekenis volledig oversteeg.

Misschien wel het perfecte popnummer van het afgelopen decennium. Into You is een masterclass in spanningsopbouw. De pulserende baslijn en de synths bouwen langzaam op naar een refrein dat explodeert van verlangen. Het gevoel van "a little less conversation and a little more touch my body" wordt hier muzikaal perfect vertaald: urgent, zweterig en onweerstaanbaar catchy. Dit is popmuziek in zijn puurste, meest effectieve vorm.

Dit was het moment waarop de paardenstaart losging en het 'schattige' imago de prullenbak in ging. Dangerous Woman is een zwoele, trage wals (in een 6/8 maatsoort) die leunt op noir-achtige gitaren en een gecontroleerde vocale explosie. Waar ze voorheen vaak overschreeuwde, laat ze hier horen dat ze ook kan verleiden met beheersing. De gitaarsolo halverwege geeft het nummer een rock-randje dat haar discografie de nodige 'edge' gaf.

. Waar popsongs meestal gaan over de pijn van verlaten worden, draait Grande hier het perspectief radicaal om: het schuldgevoel en de wroeging wanneer je beseft dat je iemand verliefd op je hebt laten worden terwijl je wist dat je zijn hart uiteindelijk zou breken. Muzikaal combineert de track melancholische lo-fi drums met warme analoge synths en een slepende baslijn.

De titeltrack van haar achtste studioalbum Petal (2026). Het nummer markeert een nieuwe, artistiek meer ingetogen en experimentele fase in haar carrière, waarin kwetsbaarheid en organische instrumentatie centraal staan.

Het kroonjuweel van eternal sunshine en een van de beste popsongs uit haar hele loopbaan. Geïnspireerd door de filmklassieker Eternal Sunshine of the Spotless Mind en de melancholische synthpop van Robyn, bezingt ze het pijnlijke besef dat twee mensen die zielsveel van elkaar houden toch niet samen kunnen zijn. De productie van Max Martin tikt bedrieglijk vrolijk voort met een pulserende elektronische beat, terwijl de tekst het hart breekt.

Haar triomfantelijke comeback-single van 2024 en een direct eerbetoon aan de ballroom-cultuur en Madonna's Vogue. Met een stuwende jaren 90 housebeat rekent Grande koelbloedig af met de meningen van buitenstaanders: "Your business is yours and mine is mine, why do you care so much whose d*** I ride?".

Een ondeugend en meesterlijk gearrangeerd eerbetoon aan de gelijknamige R&B-klassieker van Brandy & Monica uit 1998. Op the boy is mine kanaliseert Grande haar innerlijke 'bad girl' met een knipoog naar de roddelpers over haar liefdesleven.

De wereldwijde #1-hit waarmee ze haar kenmerkende 'quarantine-sound' definieerde. positions is een verfijnd huzarenstukje van akoestische trap-pop, aangedreven door strak geplukte strijkers (pizzicato gitaren en violen) en een relaxte 808-bas.

De grote streamingfavoriet van het album Positions (inmiddels goed voor ruim een miljard streams). pov (point of view) is een hartverscheurend mooie R&B-ballad over de worsteling met zelfacceptatie en het verlangen om van jezelf te houden zoals je geliefde dat onvoorwaardelijk doet.

Een met een Grammy bekroonde popkraker van gigantisch formaat. Twee van de grootste vocale grootmachten van hun generatie vonden elkaar in een pompende French house-productie over veerkracht en dansen door het trauma heen: "I'd rather be dry, but at least I'm alive".

Door muziekcritici unaniem geprezen als het artistieke en emotionele absolute hoogtepunt van haar discografie. ghostin is een breekbare ambient-ballad over een pijnlijk complex thema: rouwen om je overleden ex (Mac Miller) terwijl je nieuwe partner (Pete Davidson) je huilend vasthoudt in bed.

De emotionele en muzikale kern van haar album Sweetener. Geschreven na de aanslag in Manchester, waarin ze openhartig zingt over haar verlammende angstaanvallen en het gevoel alsof de grond onder haar voeten wegzakt: "Just keep breathin' and breathin'".

Het nummer dat bewees dat Ariana ook uitstekend uit de voeten kon met een volwassen, sensuele en donkere sound. Geproduceerd door Max Martin en Ali Payami, combineert Love Me Harder broeierige synthwave met een zware elektronische polsslag.

De historische track waarmee de wereld voor het eerst kennismaakte met Ariana Grande als serieuze popbelofte. Gebouwd op een nostalgische pianosample van Brenda Russell (en Big Pun's hiphopklassieker Still Not a Player), ademt The Way pure jaren 90 R&B-vreugde.