Ariana Grande heeft een van de meest fascinerende transformaties in de moderne popmuziek ondergaan. Ze begon als een Nickelodeon-ster met een stem die voortdurend werd vergeleken met Mariah Carey, maar groeide uit tot een onverzettelijk pop-icoon. Haar discografie is een kroniek van persoonlijke groei, getekend door zowel diepe tragedies als enorme triomfen. Ze is de zeldzame artiest die een loepzuivere vier-octaven-sopraan moeiteloos laat samensmelten met moderne trap-beats en R&B-grooves.
Dit zijn de tien nummers die haar status als ‘Main Pop Girl’ definitief hebben bevestigd.
10. Dangerous Woman
Dit was het moment waarop de paardenstaart losging en het ‘schattige’ imago de prullenbak in ging. Dangerous Woman is een zwoele, trage wals (in een 6/8 maatsoort) die leunt op noir-achtige gitaren en een gecontroleerde vocale explosie. Waar ze voorheen vaak overschreeuwde, laat ze hier horen dat ze ook kan verleiden met beheersing. De gitaarsolo halverwege geeft het nummer een rock-randje dat haar discografie de nodige ‘edge’ gaf.
9. One Last Time
Oorspronkelijk een door David Guetta geproduceerde stamper over vreemdgaan en spijt, maar de geschiedenis gaf dit nummer een totaal andere lading. Na de verschrikkelijke aanslag in Manchester werd One Last Time onbedoeld een volkslied van rouw, veerkracht en eenheid. De euforische synth-hook en het stuwende ritme klinken nu niet meer als een feestje, maar als een emotionele overlevingskreet. Een popsong die zijn oorspronkelijke betekenis volledig oversteeg.
8. God is a woman
Een perfecte symbiose tussen goddelijke zang en aardse trap-invloeden. Op God is a woman zet Grande zichzelf neer als een deity, ondersteund door een productie van Max Martin en Ilya die verrassend minimalistisch blijft. De kracht zit hem in de ‘layering’: Grande is haar eigen koor, met tientallen lagen harmonieën die als een warme deken over de beat liggen. Het is sensueel, feministisch en vocaal van een onaards niveau.
7. Into You
Misschien wel het perfecte popnummer van het afgelopen decennium. Into You is een masterclass in spanningsopbouw. De pulserende baslijn en de synths bouwen langzaam op naar een refrein dat explodeert van verlangen. Het gevoel van “a little less conversation and a little more touch my body” wordt hier muzikaal perfect vertaald: urgent, zweterig en onweerstaanbaar catchy. Dit is popmuziek in zijn puurste, meest effectieve vorm.
6. Problem (feat. Iggy Azalea)
De track die haar van ster naar superster lanceerde. Problem is gebouwd op een onverbiddelijke saxofoon-loop en een slimme structuur: in plaats van een bombastisch refrein, dropt de beat naar een fluisterende hook van Big Sean. Het is een chaos van 90s R&B-invloeden, jazz-elementen en de destijds alomtegenwoordige rap van Iggy Azalea. Het bewees dat Grande een zomerhit kon dragen zonder haar vocale acrobatiek in te hoeven leveren.
5. Break Free (feat. Zedd)
Ariana goes EDM. Samen met producer Zedd creëerde ze dit intergalactische dansvloer-anthem. De tekst is grammaticaal nonsens (“Now that I’ve become who I really are”), maar dat maakt in de context van deze synth-explosie niets uit. Het nummer liet zien dat haar stem krachtig genoeg was om boven de zwaarste elektronische beats uit te torenen. Een glorieus stukje camp dat perfect past in de traditie van diva-house.
4. Side to Side (feat. Nicki Minaj)
Een reggae-pop fusion die een stuk explicieter is dan de radio-edit doet vermoeden (ja, dat “lopen met wijdbeens” gaat precies daarover). De samenwerking met Nicki Minaj is, zoals altijd, goud waard. De lome, tropische beat geeft Grande de ruimte om bijna nonchalant te zingen, wat een mooi contrast vormt met de scherpe, staccato rap van Minaj. Het is de ultieme ‘gym-banger’, al is de workout die ze beschrijven niet voor op de loopband.
3. No Tears Left to Cry
Hoe kom je terug na een nationaal trauma? Met dit nummer. No Tears Left to Cry begint als een treurige ballad, maar schakelt na dertig seconden plotseling om naar hoopvolle UK Garage/Disco. Het is een briljante muzikale keuze: het ontkent de pijn niet, maar kiest ervoor om het eruit te dansen. De productie is licht en luchtig, en de boodschap van “picking it up” voelde als precies wat de wereld (en zijzelf) nodig had.
2. 7 rings
Winkelen als therapie, verpakt in een trap-banger. Grande samplet hier brutaal My Favorite Things uit The Sound of Music en transformeert het tot een opschepperig anthem over rijkdom en vriendschap. Het markeerde een verschuiving in haar stijl: minder zang, meer ritmische praat-zang (rap-invloeden). Het polariseerde critici, maar het publiek vrat het op. Het is arrogant, materialistisch en onbeschaamd leuk.
1. thank u, next
Het onbetwiste magnum opus van Ariana. In plaats van een wraakzuchtige diss track na haar zeer publieke breuk met Pete Davidson en het overlijden van Mac Miller, koos Grande voor radicale genade. Ze noemt haar exen bij naam, en bedankt ze voor de lessen.
Muzikaal is het bedrieglijk simpel: een dromerige synth-pop beat die alle ruimte laat voor de tekst. Het nummer (en de virale Mean Girls-geïnspireerde clip) veranderde de manier waarop popsterren met hun privéleven omgaan: ze nam de controle over de roddelpers over en veranderde de headlines in de grootste hit van haar carrière. Een culturele reset.