Top 10 Beste nummers van Billie Eilish

Gemaakt voor de Barbie-film, maar uitgegroeid tot een existentiële hymne. Alleen piano en een stem die zo breekbaar is dat hij bijna verdampt. De tekst raakt de kern van het zoeken naar zingeving.

De melodie is simpel en tijdloos. Billie zingt met een adembenemende controle in de hoge noten. Het nummer bracht wereldwijd miljoenen mensen tot tranen omdat het de universele onzekerheid van het mens-zijn (en vrouw-zijn) zo puur vangt.

Een nummer in twee delen. Het begint als een zachte, vintage jazz-ballad met ukelele, waarin ze rustig haar ex toespreekt. Halverwege explodeert het in een grungy rock-opera.

De overgang is cathartisch. Billie schreeuwt haar woede eruit tegen een muur van vervormde gitaren. Het is een van de krachtigste break-up songs van de laatste jaren.

Het James Bond-nummer dat haar een Oscar opleverde. Het begint klein en intiem, typisch Billie, maar bouwt op naar een orkestrale climax met de grandeur van Hans Zimmer.

De Johnny Marr-gitaar geeft het die klassieke Bond-sfeer. Billie laat hier horen dat ze ook met volume kan zingen. Het is stijlvol, dramatisch en perfect passend bij de spionage-wereld.

De wereldhit met de onweerstaanbare baslijn. Het is minimalistisch, grappig en stoer. Billie speelt met het idee van de 'tough guy' en draait de rollen om.

Het fluisteren, het vingerknippen en de "Duh!" maken het direct herkenbaar. De outro, die plotseling vertraagt en zwaar wordt, is een briljante twist. Een pop-cultureel fenomeen.

Een house-achtige beat met zachte piano-akkoorden. Het nummer gaat over haar relatie met haar broer Finneas en hoe hij haar beschermt tegen haar nachtmerries en onzekerheden.

De sfeer is melancholisch maar ook troostend. De productie is gedempt, alsof je het nummer onder water hoort. Een ode aan onvoorwaardelijke steun in een chaotisch leven.

Hier omarmt ze haar rol als 'monster onder je bed'. De beat is industrieel, kaal en angstaanjagend. Geluidseffecten zoals boren en glasgerinkel maken deel uit van het ritme.

Het is donker, ritmisch en vreemd. "I wanna end me". Billie fluistert en rapt op een manier die je nekharen overeind doet staan.

De doorbraak die ze opnam toen ze nog maar 14 was. Het is een dromerige synth-pop track die klinkt als drijven op het water. Haar stem is ijl en engelachtig.

De productie is zacht en ruimtelijk. Het nummer straalt een onschuld uit die in haar latere werk verdween, maar de melancholie was er toen al.

Een nummer dat drijft op stilte en vocale harmonieën. Er is nauwelijks instrumentatie, alleen een zware sub-bas die af en toe de fundering laat trillen. Het gaat over afstand nemen voor je eigen bestwil.

Billie's stem is hier kristalhelder en vol verdriet. De videoclip met de zwarte tranen maakte het iconisch, maar de muziek staat ook zonder beeld als een huis.

Een vroeg nummer met een bedrieglijk vrolijke, akoestische gitaarloop. De tekst is echter duister: ze zingt vanuit het perspectief van een psychopaat die net haar vrienden heeft vermoord.

Het contrast tussen de lichte muziek en de macabere tekst is typisch Billie. De beat die later invalt is diep en modderig. Een perfect voorbeeld van haar unieke, creepy-coole stijl.

Een breekbare ballad die grotendeels bestaat uit akoestische gitaar en omgevingsgeluiden (je hoort een vliegtuig overvliegen). Het gaat over de onwil om verliefd te worden.

De harmonieën met Finneas zijn prachtig en subtiel. Billie klinkt kwetsbaar en dichtbij. Het is een van haar meest pure liedjes, ontdaan van alle productie-trucjes.