Bruce Springsteen is de chroniqueur van de Amerikaanse droom, en vooral van de barsten die daarin zitten. Zijn muziek ruikt naar asfalt, zweet en benzine.
Samen met zijn legendarische E Street Band creëert hij een geluid dat groter is dan het leven zelf: een denderende mix van piano, scheurende saxofoons en klokkenspel die stadions tot de laatste rij laat trillen.
Maar onder al dat bombastische geweld schuilt een diepe menselijkheid. Springsteen zingt over verliezers die weigeren op te geven, over ontsnappen uit je geboortedorp en over de prijs die je betaalt voor volwassen worden.
Dit zijn de tien beste nummers van Bruce Springsteen.
10. Jungleland
Tien minuten lang word je meegezogen in een verhaal over gangs, liefde en verlies. Het begint met een eenzame viool en piano, als een zonsopkomst boven de stad, maar eindigt in een dramatische rockfinale. Het emotionele zwaartepunt is de minutenlange saxofoonsolo van Clarence Clemons.
Die solo huilt, schreeuwt en troost tegelijk; het is misschien wel het mooiste stukje muziek dat ooit op een rockplaat is gezet. Als de laatste noot wegsterft, voel je de stilte in je hele lijf.
9. Badlands
Vanaf die eerste, agressieve drumroffel grijpt dit nummer je bij de keel. Badlands gaat over kwaad zijn op je omstandigheden, maar weigeren om erin te verdrinken.
De iconische gitaarriff duwt je vooruit. Springsteen zingt hier niet, hij spuugt de woorden uit met een felheid die bijna pijn doet aan je oren.
Het “Whoa-oh-oh” chant-gedeelte is niet zomaar een meezingmoment, het klinkt als een strijdkreet van duizenden mensen die samen een vuist maken tegen de oneerlijkheid van het leven.
8. Tougher Than The Rest
Na al het rockgeweld laat Springsteen hier zijn kwetsbare kant zien. In plaats van een scheurende band, leunt dit nummer op een vertraagd, bijna mechanisch ritme uit een drumcomputer en sfeervolle synthesizers.
Het klinkt als een nachtelijke autorit in de regen. De sfeer is intiem en broeierig. Springsteen zingt laag en beheerst, als een man die weet dat hij niet perfect is, maar wel bereid is om te vechten voor de liefde.
7. Born In The U.S.A.
Het meest onbegrepen nummer uit de popgeschiedenis. Het klinkt als een feestelijk volkslied door die enorme synthesizer-riff en de denderende drums die klinken als kanonschoten. Maar luister naar de stem: Springsteen schreeuwt de longen uit zijn lijf van pure frustratie.
Het is een bittere aanklacht tegen hoe Amerika zijn oorlogsveteranen behandelt. De kracht van het nummer zit in dat contrast: de muziek is euforisch, de boodschap is een stomp in de maag.
6. Thunder Road
Het nummer begint klein, met alleen piano en een eenzame mondharmonica, alsof de zon langzaam doorbreekt. Er is geen traditioneel refrein; het nummer is één lange, aanzwellende crescendo naar de vrijheid. Je voelt de wind in je haren als de band langzaam invalt.
Wanneer de saxofoon aan het einde de melodie overneemt, zie je de auto letterlijk wegrijden over het witte doek.
5. I’m On Fire
Spanning, dat is het woord hier. Het nummer is opgebouwd rond een snelle, gedempte gitaarlijn die klinkt als een hartslag die net iets te snel gaat. De drums zijn minimaal, gespeeld met brushes voor een zacht, schuifelend geluid.
De synthesizer ligt als een warme, zweterige deken over het nummer heen. Springsteen fluistert bijna, wat de tekst over verboden verlangen en slapeloze nachten des te indringender maakt. Het is kort, intens en laat je ongemakkelijk maar gefascineerd achter.
4. Streets Of Philadelphia
Dit nummer wijkt totaal af van de rest. Geen E Street Band, geen rock-‘n-roll. Alleen een trage, kale hiphop-beat en een somber synthesizer-akkoord. Het verklankt perfect de eenzaamheid van een man die door zijn ziekte (aids) wordt buitengesloten door de maatschappij.
Springsteen zingt vlak en bijna pratend, waardoor de wanhoop van de tekst (“I walked a thousand miles just to slip this skin”) keihard binnenkomt. De leegte in de muziek laat je de kou van de straten voelen.
3. Born To Run
Born To Run is een muur van geluid waar je u tegen zegt: tientallen gitaren, toetsen en dat sprankelende klokkenspel buitelen over elkaar heen.
Het tempo is gejaagd, alsof de band zelf op de vlucht is. De overgang naar de saxofoonsolo is een moment van pure extase.
Het nummer voelt als een race tegen de klok, vol adrenaline en de wanhopige drang om ergens anders te zijn dan waar je nu bent.
2. Dancing In The Dark
Op het eerste gehoor een vrolijke radiohit met een prominente synthesizer-hook en een strakke, dansbare beat. Maar de tekst is inktzwart: het gaat over depressie, verveling en zelfhaat.
Springsteen zingt over het gevoel dat je vastzit in je eigen lichaam. De muziek fungeert hier als medicijn; dansen om de demonen te verdrijven. Die dubbele laag – huilen van binnen, lachen van buiten – maakt het nummer veel indrukwekkender dan de simpele popsong die het lijkt.
1. The River
Kippenvel vanaf de eerste seconde. Die spookachtige mondharmonica zet direct een sfeer van diepe weemoed neer. Het begint als een intiem folkliedje met akoestische gitaar, totdat de band invalt en de harde realiteit van het volwassen leven binnenkomt.
Springsteen vertelt het verhaal van dromen die langzaam uitdoven zonder melodramatisch te worden. De wanhoop in zijn stem tijdens de uithalen is echt. Het is een monument voor iedereen die ooit dacht dat het leven anders zou lopen.