Editors is de band die de donkere post-punk van de jaren tachtig naar de 21e eeuw bracht. Vaak vergeleken met Joy Division, maar met een eigen, groots geluid.
De baritonstem van Tom Smith is diep en dramatisch. Hun muziek evolueerde van scherpe gitaarrock naar elektronische stadion-anthems. Ze zijn meesters in het combineren van somberheid met euforie.
Dit zijn de tien beste nummers van Editors.
10. Sugar
Een zwaar, slepend nummer met een enorme baslijn. Het klinkt als een liefdesliedje, maar de tekst is dubbelzinnig en donker.
“It breaks my heart to love you.” De sfeer is broeierig en intens. Het nummer bouwt op naar een muur van geluid. Live is dit een favoriet vanwege de pure kracht die ervan afstraalt.
9. The Racing Rats
Een episch, filmisch nummer. De drumbeat stuwt het voort, terwijl de tekst beelden oproept van een apocalyptische stad.
“Standing on the edge of the cliff.” Het refrein is groots en melodieus. De productie is rijk en vol. Het laat de ambitie van de band zien om muziek te maken die groter is dan het leven.
8. Blood
Uit hun debuutalbum. Rauw, snel en nerveus. De gitaren zijn scherp en staccato, typisch voor de vroege Editors-sound.
Tom Smith zingt met een urgentie alsof hij achterna gezeten wordt. “Blood runs through your veins, that’s where our similarity ends.” Het is energieke indierock die de dansvloer vult.
7. Ocean of Night
Editors op hun meest toegankelijke en elektronische manier. Rachel Goswell van Slowdive zingt mee op de achtergrond.
Het is een hoopvol nummer dat klinkt als een nachtelijke rit door de stad. De piano en de synthesizers vullen elkaar perfect aan. Het bewijst dat ze ook zonder zware gitaren een geweldig nummer kunnen maken.
6. An End Has a Start
De titeltrack van hun tweede album. Het gaat over de cyclus van leven en dood, en opnieuw beginnen. De riff is catchy en opgewekt.
De tekst is echter zwaar: “You came on your own, that’s how you’ll leave.” Het contrast tussen de vrolijke muziek en de existentiële tekst is hun handelsmerk. Een instant klassieker.
5. A Ton of Love
Een eerbetoon aan Echo & The Bunnymen en U2. Het is groots, bombastisch en gemaakt voor stadions. De “Ooh-ooh” koortjes zijn onweerstaanbaar.
Tom Smith zingt met een enorme passie. “Desire!” Het is een nummer vol bravoure en zelfvertrouwen. Rock met een hoofdletter R.
4. No Sound But the Wind (Live at Rock Werchter)
De versie die geschiedenis schreef. Oorspronkelijk een soundtrack-nummer, maar live op de piano gespeeld werd het magisch.
De tekst gaat over overleven en een kind beschermen in een verwoeste wereld. De breekbaarheid van Smith en het meezingende publiek zorgen voor kippenvel. In de Lage Landen een absolute nummer 1-hit.
3. Munich
De doorbraak. De gitaarriff is hoekig, robotisch en briljant. De drums zijn strak en mechanisch.
“People are fragile things, you should know by now.” Het zette de toon voor de post-punk revival. Het is dansbaar, donker en energiek. Het nummer dat Editors op de kaart zette.
2. Papillon
De radicale ommezwaai naar synthesizers. Dit is een duistere techno-stamper vermomd als rocknummer. De energie is ongekend.
“It kicks like a sleep twitch!” Live verandert dit nummer in een rave. De baslijn pompt door je lijf. Het is euforisch, zweterig en absoluut onweerstaanbaar.
1. Smokers Outside the Hospital Doors
Hun magnum opus. Het begint met een eenzame gitaar en bouwt op naar een explosief, orkestraal slotstuk. Het gaat over ziekte, wanhoop en ontsnappen.
De tekst is poëtisch en raadselachtig. De climax, waarin de drums en gitaren samenkomen, is van een ongekende grandeur. Het is episch, emotioneel en groots. Editors op hun allerbest.