Donna Summer was niet zomaar een disco-zangeres; ze was de architect van de moderne popmuziek. Samen met producers Giorgio Moroder en Pete Bellotte transformeerde ze de clubcultuur van een ondergronds fenomeen naar een futuristische kunstvorm. Ze had de longinhoud van een gospelzangeres, de sensualiteit van een filmster en de durf van een rockartiest.
Deze lijst duikt in het oeuvre van de vrouw die de synthesizer menselijk maakte en de dansvloer verhief tot een plek van pure catharsis. Dit zijn de tien tracks die haar onsterfelijk maakten.
10. No More Tears (Enough Is Enough) (met Barbra Streisand)
Op papier leek het een onmogelijk huwelijk: de ijskoningin van het sentimentele lied tegenover de dampende diva van de disco. In de studio was de spanning om te snijden – naar verluidt hield Barbra haar adem in tijdens Donna’s uithalen uit angst overstemd te worden. Het resultaat is geen duet, maar een vocaal duel op leven en dood.
Wanneer het tempo na de ballad-intro plotseling omhoog schiet, verandert het nummer in een bevrijdingsanthem voor iedereen die ooit vastzat in een slechte relatie. Het is kitsch van de bovenste plank, uitgevoerd met een dodelijke ernst die je tegenwoordig nergens meer hoort.
9. She Works Hard for the Money
Na een bezoek aan een restaurant waar ze een uitgeputte serveerster (Onetta Johnson) zag slapen, schreef Donna dit nummer op een servetje. Het markeerde haar overstap van de zweverige disco naar de strakke, synthesizers-gedreven pop van de jaren ’80. De videoclip, waarin Donna zelf in dat serveersterspakje danst, werd een van de eerste grote hits door een zwarte vrouwelijke artiest op MTV.
Muzikaal is het een bulldozer: die saxofoon, die dwingende beat en dat refrein dat elke arbeider recht in het hart raakt. Het is een ode aan de werkende vrouw, verpakt als een onweerstaanbare popkraker.
8. MacArthur Park
Een taart die in de regen staat en het recept dat kwijt is. De tekst van Richard Harris’ origineel is op z’n zachtst gezegd bizar, en toch wist Summer dit om te toveren tot een disc-symfonie van epische proporties. Ze nam een melodramatisch stukje 60s-pop en injecteerde het met pure adrenaline.
De ‘Suite’-versie is een reis op zich, maar zelfs in de radio-edit voel je de grootsheid. Het moment waarop het orkest zwelt en de beat invalt, blijft een van de meest euforische momenten uit de muziekgeschiedenis. Alleen Donna Summer kon zingen over smeltend glazuur en het laten klinken als een Griekse tragedie.
7. On the Radio
Er is iets filmisch aan de manier waarop dit nummer begint. Een eenzame piano, een stem die breekt, en het gevoel van een brief die nooit verstuurd is. Summer vangt hier perfect dat specifieke gevoel van melancholie dat je soms overvalt midden op een drukke dansvloer.
Wanneer de beat eindelijk dropt, is het geen explosie van vreugde, maar van wanhoop. “And now I’m sitting here with the man I sent away”. Het is dansen met tranen in je ogen, een concept dat later door artiesten als Robyn geperfectioneerd zou worden, maar hier werd uitgevonden.
6. Dim All the Lights
Veel mensen vergeten dat Donna Summer ook een begenadigd songwriter was. Dit is de enige hit die ze volledig alleen schreef, en het is misschien wel haar meest sexy nummer. Ze schreef het oorspronkelijk voor Rod Stewart, maar besloot gelukkig dat dit fluweelzachte soul-disco-arrangement voor zichzelf was.
Luister naar die ene noot die ze 16 seconden lang vasthoudt – niet als een technische show-off, maar als een uiting van puur verlangen. Het nummer glijdt en vonkt, perfect voor het moment dat het feest ten einde loopt en de lichten eindelijk gedimd worden.
5. Bad Girls
“Toot toot, hey beep beep”. Met die simpele fluitsignalen creëerde Summer een soundscape van de straat. Geïnspireerd door een incident waarbij haar assistent door de politie werd aangezien voor een prostituee, gaf ze de nachtvlinders van Sunset Boulevard een stem.
Het is disco met een rauw randje, bijna punk in zijn attitude. Geen strijkers en glitter hier, maar een strakke groove en teksten over de harde realiteit van het nachtleven. Het bewees dat disco niet alleen escapisme was, maar ook sociaal commentaar kon leveren.
4. Last Dance
De ultieme afsluiter. Paul Jabara sloot Donna op in een hotelkamer in Puerto Rico en weigerde haar te laten gaan tot ze dit nummer had ingezongen. Godzijdank. Het nummer speelt een spelletje met de luisteraar: het begint traag en dromerig, plaagt je met een versnelling, vertraagt weer, en barst dan eindelijk los.
Die structuur is inmiddels cliché, maar hier klinkt het nog steeds fris en noodzakelijk. Het won een Oscar, en terecht. Dit is het geluid van de laatste ronde, de lichten die aangaan, en de wanhopige hoop dat de nacht nooit hoeft te eindigen.
3. Love to Love You Baby
In 1975 veranderde dit nummer alles. BBC weigerde het te draaien, Time Magazine noemde het een “marathon van gehijg”, en in clubs over de hele wereld gingen mensen uit hun dak. Donna lag op de grond in een donkere studio in München en simuleerde 17 minuten lang een orgasme op een funky baslijn.
Het was schandaal, kunst en commercie ineen. Maar belangrijker: door de lengte van de track werd de 12-inch single geboren. Zonder dit zwoele meesterwerk had de moderne clubcultuur simpelweg niet bestaan.
2. Hot Stuff
Eind jaren ’70 stond disco onder druk (“Disco Sucks!”), dus deed Donna wat elke slimme artiest doet: ze evolueerde. Ze haalde Jeff Baxter van The Doobie Brothers erbij voor een scheurende gitaarsolo en creëerde een hybride monster van rock en dance.
De energie is agressief en dwingend. Donna smeekt niet om liefde, ze eist actie. “I need some hot stuff baby this evening”. Het nummer knalt uit de speakers met een urgentie die zelfs de grootste disco-haters de dansvloer op kreeg. Een blauwdruk voor de pop-rock van de jaren ’80.
1. I Feel Love
Brian Eno rende in 1977 de studio van David Bowie binnen met een vinylplaat in zijn hand en riep: “Ik heb het geluid van de toekomst gehoord”. Hij had gelijk. Voor I Feel Love werd het orkest de deur gewezen. Alles wat je hoort, behalve Donna’s stem, is machine. Een Moog synthesizer, geprogrammeerd door Giorgio Moroder.
Het resultaat is hypnotiserend, koud en toch intens menselijk door Donna’s etherische zang die boven de sequencers zweeft. Dit is de oerknal van house, techno en trance. Elke keer als je vandaag de dag een beat uit een computer hoort komen, luister je naar de echo van dit nummer.