Gorillaz is het briljante, virtuele geesteskind van Damon Albarn (Blur) en tekenaar Jamie Hewlett. Wat begon als een experimentele grap, groeide uit tot een wereldwijd fenomeen dat genres als hiphop, dub, electronica en pop naadloos aan elkaar smeedt.
Met een steeds wisselende cast van gastartiesten en de vier getekende bandleden als gezicht, is hun muziek altijd eclectisch en verrassend. Het is donkere, sfeervolle popmuziek met een cynische blik op de moderne wereld, gedreven door diepe bassen en Albarns melancholische melodieën.
10. Kids with Guns
Een hypnotiserende track die drijft op een repetitieve, dreigende baslijn. Het nummer bouwt langzaam op naar een chaotische climax vol gitaarruis en vervorming.
De sfeer is paranoïde en gespannen. Neneh Cherry voegt subtiele vocalen toe die het geheel een extra laagje mysterie geven. Het is een aanklacht tegen geweld, verpakt in een strakke groove.
9. 19-2000
Een van hun vrolijkste en meest funky nummers. De beat is speels en huppelend, en de sample van de synthesizer klinkt als een computerspelletje uit de jaren ’80.
De vocalen van Miho Hatori (als Noodle) zijn schattig en aanstekelijk (“Get the cool shoe shine”). Het is Gorillaz op hun meest toegankelijke en luchtige punt, perfect voor een zonnige dag.
8. Dirty Harry
Een mix van funk en hiphop met een serieus randje. Het kinderkoor in het refrein klinkt onschuldig, maar staat in schril contrast met de rap van Bootie Brown over oorlog en soldaten.
De groove is funky en laid-back. Het nummer balanceert knap tussen een zomers volkslied en een politiek statement. De strijkers geven het een filmische grandeur.
7. Empire Ants (feat. Little Dragon)
Misschien wel het mooiste nummer van het album Plastic Beach. Het begint als een rustige, kabbelende ballad met Albarn aan de piano, maar transformeert halverwege in een bruisende synth-pop track.
De stem van Yukimi Nagano is etherisch en zweverig. De overgang voelt als het opkomen van de zon; warm, hoopvol en wonderschoon. Een favoriet bij de fijnproevers.
6. Tomorrow Comes Today
Hun allereerste EP-track zet direct de toon voor de ‘Gorillaz-sound’. Een diepe, lome dub-beat en een melodica die klinkt als een eenzame avond in de grote stad.
Albarn zingt met een vermoeide desinteresse die perfect past bij de neerslachtige sfeer. Het is urban blues voor de digitale generatie; traag, cool en melancholisch.
5. Stylo
Een snelle, pulserende electro-track die klinkt als een achtervolging op de snelweg. De baslijn is mechanisch en onverbiddelijk. Bobby Womack levert een waanzinnige vocale prestatie vol soul en kracht.
De combinatie van de futuristische synthesizers en Womack’s rauwe stem is goud waard. Mos Def voegt er nog een extra laag energie aan toe. Het is donker, snel en intens.
4. Dare
Hét dansnummer van de band, ingezongen door Shaun Ryder (Happy Mondays). De beat is onweerstaanbaar catchy en heeft een sterke disco-invloed. Het iconische “It’s coming up, it’s coming up” is eigenlijk een studio-foutje dat erin bleef.
Het nummer straalt pure feestvreugde uit, maar dan wel in een ietwat bevreemdende, Gorillaz-achtige setting. Het is onmogelijk om stil te blijven zitten bij deze baslijn.
3. On Melancholy Hill
De titel zegt alles. Een bitterzoete synth-pop parel die klinkt als het einde van een mooie droom. De melodie is simpel, bijna kinderlijk, maar de emotionele lading is enorm.
De productie is luchtig en plastic (in de goede zin), wat de kwetsbaarheid van de tekst versterkt. “You are my medicine”. Het is het meest romantische en dromerige nummer uit hun oeuvre.
2. Clint Eastwood
De doorbraak. De beat is sloom en struikelend, de melodica is spookachtig en de rap van Del the Funky Homosapien is legendarisch. Het refrein (“I ain’t happy, I’m feeling glad”) ving de tijdgeest van de nillies perfect.
Het is een mix van triphop, dub en rock die toen volstrekt uniek was. Het klinkt als een zombie-film op muziek; grauw, mysterieus en ongekend cool.
1. Feel Good Inc.
Het ultieme meesterwerk. Die lachende intro (“Hahahahaha!”) gevolgd door een van de dikste baslijnen uit de muziekgeschiedenis. De combinatie van de melancholische akoestische stukken met de agressieve rap van De La Soul is geniaal.
Het nummer heeft alles: funk, rock, rap en pop. De tekst over vervreemding en escapisme (“Windmill, windmill for the land”) is poëtisch. In de Top 2000 is dit hun onbetwiste nummer 1; een tijdloze klassieker die generaties verbindt.