Green Day gaf de punkrock een schop onder zijn kont en bracht het naar de massa. Ze begonnen als snotneuzen die zongen over verveling en wiet, maar groeiden uit tot de stem van een gefrustreerde generatie.
Met de strakke riffs van Billie Joe Armstrong, de pompende bas van Mike Dirnt en de maniakale drums van Tré Cool maken ze muziek die even aanstekelijk als agressief is. Van drie-akkoorden-punk tot epische rockopera’s: Green Day doet het allemaal.
Dit zijn de tien beste nummers van Green Day.
10. Holiday
In dit protestlied is de beat is dwingend en marcheert als een leger. Billie Joe spuugt zijn kritiek op de Amerikaanse regering en de oorlog in Irak uit.
Het middenstuk (“The representative from California has the floor”) is theatraal en fel. Het is een anthem tegen onwetendheid en blinde gehoorzaamheid, verpakt in een melodie die je meteen meezingt. Stoer en noodzakelijk.
9. 21 Guns
Het nummer begint met een akoestische gitaar, maar bouwt op naar een groots, stadion-vullend refrein.
Het gaat over het moment dat je je wapens neerlegt en stopt met vechten, in een oorlog of in een relatie. De harmonieën zijn prachtig en geven het nummer een emotionele diepgang die laat zien hoe volwassen de band is geworden.
8. Jesus of Suburbia
Het magnum opus van American Idiot. Een negen minuten durend epos in vijf delen. Het is de *Bohemian Rhapsody* van de punkrock.
Het nummer slingert je van piano-ballade naar snelle punk en weer terug. Het vertelt het verhaal van een verveelde tiener die zijn thuisstad ontvlucht. De energieke wisselingen houden je op het puntje van je stoel. Ambitieus en geniaal.
7. Brain Stew
De ultieme soundtrack voor slapeloosheid. De gitaarriff is traag, zwaar en schuurt aan alle kanten. Het klinkt als pure uitputting.
Billie Joe zingt met een zeurderige, paranoïde stem over nachten waarin je gedachten maar blijven malen. De abrupte stops in de muziek versterken het gevoel van een haperend brein. Rauw, simpel en enorm effectief.
6. When I Come Around
De meest relaxte hit van hun doorbraakalbum Dookie. De gitaarriff heeft een heerlijke ‘swagger’ en het ritme is lui en funky.
Het gaat over bindingsangst en het nemen van je tijd in een relatie. De sfeer is nonchalant, alsof ze het even uit de losse pols schudden. Een perfect pop-punk liedje voor een lome middag in de zon.
5. Good Riddance (Time of Your Life)
Het nummer dat alle punkers boos maakte, maar de rest van de wereld veroverde. Alleen Billie Joe en een akoestische gitaar (en wat strijkers).
Het is sarcastisch bedoeld (“I hope you had the time of your life”), maar werd hét afscheidslied voor diploma-uitreikingen en begrafenissen. De schoonheid zit in de eenvoud en de melancholie van het afscheid nemen en verder gaan.
4. American Idiot
Een vlammende aanklacht tegen de Amerikaanse media en paranoia. De riff is snel, hard en direct herkenbaar.
Het nummer barst van de energie en woede. Het is een oproep om zelf na te blijven denken en geen “Amerikaanse idioot” te worden. De drums van Tré Cool zijn fenomenaal strak. Een moderne klassieker die punk weer relevant maakte.
3. Wake Me Up When September Ends
Een diep persoonlijk nummer over de dood van Billie Joe’s vader toen hij jong was. Het begint met een simpele, tokkelende gitaar die klinkt als vallende regen.
De opbouw is emotioneel: van klein en breekbaar naar een luide, elektrische climax die de pijn van het verlies verklankt. Het is een universeel lied over rouw en de tijd die maar doorgaat, of je wilt of niet.
2. Longview
De baslijn die dit nummer opent is legendarisch (en naar verluidt geschreven onder invloed van LSD). Het gaat over pure verveling, masturbatie en nergens zin in hebben.
De dynamiek tussen de fluisterende coupletten en het explosieve, schreeuwerige refrein is perfect. Het vangt het gevoel van tiener-apathie beter dan welk nummer dan ook. Vies, lui en briljant.
1. Basket Case
Het volkslied van de paniekaanval. De akkoorden vliegen je om de oren. Billie Joe zingt over zijn angststoornissen met een energie die aanstekelijk werkt.
“Do you have the time to listen to me whine?” is een iconische openingszin. Het nummer raast in drie minuten voorbij als een sneltrein. Het is melodieus, grappig en wanhopig tegelijk. De definitieve poppunk-track.