De Kaiser Chiefs zijn de ultieme festivalband: energiek, luidruchtig en gewapend met refreinen die je direct mee kunt schreeuwen. Ze braken door tijdens de Britse indie-golf van de jaren 2000 en combineerden de punky energie van de late jaren ’70 met een onweerstaanbare popgevoeligheid.
Onder leiding van de hyperactieve frontman Ricky Wilson leveren ze stadionsongs die balanceren tussen ironie en pure euforie. Hun muziek is een adrenaline-injectie van rammelende gitaren, stuwende drums en die onmiskenbare “Ooh-ooh”-koortjes.
10. Modern Way
Een zeldzaam moment van relatieve rust op hun debuutalbum. De synthesizer-intro geeft het een futuristisch en melancholisch tintje. Het gaat over de druk om mee te gaan met de tijd.
Ricky Wilson zingt hier lager en bedachtzamer. De opbouw is subtiel, leidend naar een groots, meeslepend einde. Het laat zien dat de band meer in zijn mars heeft dan alleen springen.
9. The Angry Mob
Een anthem over de gevaren van groepsdenken en de roddelpers. Het refrein “We are the angry mob, we read the papers everyday” is satirisch en messcherp.
Het nummer verandert halverwege van tempo, wat zorgt voor een dynamisch effect. De energie is opgefokt en chaotisch, precies zoals de titel doet vermoeden. Een live-favoriet waarbij het publiek de hoofdrol speelt.
8. Never Miss a Beat
Geproduceerd door Mark Ronson, wat te horen is aan de strakkere, meer funky productie. De drumbeat is dwingend en dansbaar. De tekst spot met de jeugdcultuur (“What did you learn today? I learned nothing”).
Het is een kort, fel nummer vol branie. De achtergrondzang van Lily Allen en New Young Pony Club voegt een extra laagje pop-glans toe aan de rauwe energie.
7. Everything Is Average Nowadays
Een cynische kijk op de middelmatigheid van de maatschappij. De melodie is simpel and repetitief, wat de boodschap van saaiheid ironisch versterkt. Het orgeltje in de achtergrond is typisch Kaiser Chiefs.
Het is een perfect meezingnummer voor in de kroeg. De frustratie druipt ervan af, maar wel op een vrolijke, energieke manier. Het is punk-pop met een knipoog.
6. Love’s Not a Competition (But I’m Winning)
Een prachtige, bitterzoete ballad. De akoestische gitaar en de rustige zang laten een kwetsbare kant zien. De tekst is een van hun slimste: een liefdeslied verpakt als een wedstrijdverslag.
De melodie is melancholisch en blijft direct hangen. Het bewijst dat Ricky Wilson ook klein en intiem kan zingen zonder zijn charme te verliezen.
5. Na Na Na Na Naa
De titel zegt eigenlijk alles. Dit nummer is ontworpen om in een stadion te zingen. Het tempo ligt moordend hoog en de gitaren scheuren lekker door.
Het is hersenloze lol in de beste zin van het woord. De energie is onstuitbaar en nodigt uit tot pogoën. Een perfect voorbeeld van hun vermogen om complexe emoties te negeren voor puur plezier.
4. Oh My God
Hun eerste single en nog steeds een van hun sterkste troeven. De baslijn is moddervet en stuwt het nummer voort. De tekst over een relatiecrisis (“I’ve never been this far away from home”) is rauw en direct.
Het refrein is explosief. Later gecoverd door Mark Ronson en Lily Allen, maar het origineel heeft die unieke, ongepolijste Britpop-charme die niet te evenaren is.
3. Everyday I Love You Less and Less
De ultieme anti-liefdesverklaring. De synthesizers aan het begin klinken als een alarm, waarna de band losbarst. De tekst is hilarisch eerlijk en venijnig.
Het ritme is snel en nerveus. Wilson spuugt de woorden uit met een sarcastische grijns. Het is het perfecte nummer voor iedereen die klaar is met romantisch gedoe.
2. I Predict a Riot
Een muzikale ansichtkaart van een zaterdagavond in Leeds vol dronkenschap en gevaar. De gitaarriff is iconisch en onheilspellend. De sfeer is broeierig, alsof er elk moment een vechtpartij kan uitbreken.
Het nummer vangt de energie van de vroege jaren 2000 perfect. Het is spannend, luid en vol typisch Britse humor en observaties. Een moderne klassieker.
1. Ruby
Hun allergrootste hit en een vaste waarde op de radio. Het refrein (“Ruby, Ruby, Ruby, Ruby!”) is zo simpel dat het geniaal is. De productie is helder en pop-gericht, zonder de rock-wortels te verloochenen.
Het nummer heeft een onweerstaanbare drive. Het contrast tussen de rustige coupletten en het bombastische refrein werkt perfect. Dit is het nummer waarmee ze definitief hun plek in de muziekgeschiedenis opeisten.