Linkin Park was de stem van een generatie die zich onbegrepen voelde. Ze brachten nu-metal naar de massa door heavy metal te mixen met hiphop en elektronica.
De wisselwerking tussen de raps van Mike Shinoda en de ongekende oerschreeuw van Chester Bennington creëerde magie. Hun muziek is een uitlaatklep voor woede, verdriet en angst, maar biedt tegelijkertijd troost en herkenning.
Dit zijn de tien beste nummers van Linkin Park.
10. One Step Closer
De debuutsingle van Linkin Park die insloeg als een bom. Die gitaarriff is simpel, agressief en direct herkenbaar. Het gaat over het breekpunt, het moment dat je het niet meer trekt.
De bridge (“Shut up when I’m talking to you!”) is legendarisch. Chester schreeuwt de frustratie van miljoenen tieners eruit. Het is pure, ongefilterde woede verpakt in drie minuten chaos.
9. What I’ve Done
Een volwassener geluid. De piano-intro is iconisch (bekend van *Transformers*). Het is minder rap-georiënteerd en meer melodieuze rock.
Het gaat over spijt, vergeving en een nieuwe start maken. “I’ll face myself to cross out what I’ve become.” Chester zingt met een krachtige, heldere stem. Een nummer met een boodschap van hoop en verlossing.
8. Faint
Snel, gejaagd en vol adrenaline. De strijkers-sample in het begin zet meteen de toon voor een nummer dat geen seconde stilstaat.
Mike Shinoda rapt razendsnel over genegeerd worden, waarna Chester het refrein binnenkomt met een muur van geluid. De energie is manisch. Het is een nummer dat je dwingt om te luisteren: “I won’t be ignored!”
7. Breaking the Habit
Een uniek nummer in hun oeuvre omdat het volledig elektronisch en geanimeerd is, zonder zware gitaren. Het gaat over het doorbreken van verslaving en zelfdestructie.
Chester zingt hier met een zeldzame kwetsbaarheid. De tekst is pijnlijk eerlijk en persoonlijk. De snelle breakbeat geeft het een nerveus, dringend gevoel. Een meesterwerk van emotie en productie.
6. Crawling
Het nummer dat Chester Bennington definieerde. Het gaat over het gevoel niet comfortabel te zijn in je eigen huid, over angst en controleverlies.
De muziek is zwaar en traag, maar de zang is van een andere wereld. De manier waarop hij van fluisteren naar schreeuwen gaat in het refrein is angstaanjagend goed. Het leverde ze hun eerste Grammy op.
5. Castle of Glass
Een folk-geïnspireerd nummer met een elektronische beat. Het klinkt anders dan hun nu-metal hits: ruimtelijker, weidser en mysterieuzer.
De samenzang tussen Mike en Chester is prachtig. Het gaat over kwetsbaarheid en jezelf zien als een klein onderdeel van een groter geheel. Een onderschatte parel die laat zien hoe veelzijdig de band was.
4. Somewhere I Belong
Het begint met die vreemde, achterstevoren afgespeelde sample. Het refrein is een van hun meest meezingbare en krachtige momenten.
Het gaat over de zoektocht naar een plek waar je jezelf kunt zijn, weg van de leegte. De combinatie van Shinoda’s introspectieve raps en Benningtons smekende zang is hier perfect in balans. Een anthem voor iedereen die zich ontheemd voelt.
3. Numb
Misschien wel hun bekendste nummer. De synthesizer-intro herkent iedereen. Het gaat over de druk om te voldoen aan de verwachtingen van anderen (ouders, maatschappij).
“I’ve become so numb.” Het is een gevoel dat resoneert bij generaties. De muziek is zwaar maar melodieus. Chesters uithaal aan het einde is een moment van pure catharsis.
2. In the End
De piano-riff is simpel, triest en iconisch. Het is het ultieme voorbeeld van hun rap-rock formule. Mike vertelt het verhaal, Chester levert de emotionele punchline.
“I tried so hard and got so far.” Het gaat over falen ondanks al je inspanningen. Het is een nummer dat iedereen kent en dat op elk festival luidkeels wordt meegezongen. Een moderne klassieker.
1. One More Light
Oorspronkelijk niet bedoeld als hit, maar na de dood van Chris Cornell en later Chester zelf, kreeg dit nummer een hartverscheurende lading. Het is klein, kaal en intiem.
Geen gitaren, geen geschreeuw, alleen een zachte melodie en een tekst over het belang van elk mensenleven. “Who cares if one more light goes out? I do.” Het is het definitieve afscheidslied en een blijvend monument voor Chester Bennington.