Peter Gabriel is een muzikale alchemist die complexe wereldritmes naadloos versmelt met westerse pop. Hij verliet de theatrale progrock van Genesis om een solocarrière te bouwen die even intellectueel uitdagend als emotioneel diepgaand is.
Zijn oeuvre kenmerkt zich door innovatieve productietechnieken en een stem die kan fluisteren als een biechtvader en schreeuwen als een profeet. Gabriel zoekt altijd naar verbinding, of het nu via politiek activisme is of via intieme menselijke verhalen.
10. Here Comes The Flood
Een sobere, piano-gedreven ballad die door merg en been gaat. Gabriel’s stem is hier naakt en kwetsbaar, zonder de productionele opsmuk die zijn latere werk kenmerkt. Het nummer klinkt als een apocalyptisch visioen, vertolkt in een lege concertzaal.
De melodie is statig en melancholisch. Het gevoel van eenzaamheid en naderend onheil wordt puur gedragen door de dynamiek in zijn aanslag op de toetsen en de rauwe rand op zijn stembanden.
9. Games Without Frontiers
Met zijn fluitende melodie en kinderlijke refrein (“Jeux sans frontières”) lijkt dit een vrolijk nummer, maar schijn bedriegt. De tekst is een cynisch commentaar op oorlogvoering en diplomatie, verpakt in een bizarre, bijna surrealistische productie.
De drums zijn droog en machinaal (zonder bekkens), wat zorgt voor een bevreemdende, claustrofobische sfeer. Kate Bush zingt de ijle achtergrondvocalen, wat het geheel een spookachtig tintje geeft.
8. Digging in the Dirt
Een intense duik in de menselijke psyche. De productie is grofkorrelig en funky, met een ritme dat letterlijk klinkt alsof er in de aarde wordt gewroet. Gabriel zingt over het opgraven van pijnlijke herinneringen om te kunnen helen.
Het contrast tussen de ingehouden coupletten en de explosieve woede in het refrein is meesterlijk. Het is therapie op muziek gezet, rauw en confronterend.
7. Red Rain
De opening van het album So zet meteen een filmische sfeer neer. De hi-hats van drummer Stewart Copeland (The Police) kletteren als regen tegen een raam, terwijl de zware baslijn een dreigende onderstroom vormt.
Gabriel’s stem is krachtig en bezwerend. Het nummer voelt groots en atmosferisch aan, als een reinigende storm die over het landschap trekt, vol emotionele lading en symboliek.
6. Mercy Street
Een eerbetoon aan de dichteres Anne Sexton. Dit is Gabriel op zijn meest hypnotiserende punt; de percussie is zacht en cyclisch, gebaseerd op het Braziliaanse forró-ritme. De sfeer is dromerig en introspectief.
Er liggen twee zangsporen over elkaar (een hoge en een lage octaaf), wat zorgt voor een spookachtig effect. Het nummer wiegt je in een trance, droevig maar van een adembenemende schoonheid.
5. In Your Eyes
Misschien wel het meest romantische nummer uit zijn catalogus, mede dankzij de iconische scène in de film Say Anything. Het nummer bouwt langzaam op naar een euforische finale, waarbij de Afrikaanse invloeden (met zang van Youssou N’Dour) de overhand nemen.
De boodschap van complete overgave wordt versterkt door de warme, organische instrumentatie. Het voelt als een muzikale omhelzing die eindeloos mag duren.
4. Biko
Een monumentaal protestlied over de vermoorde anti-apartheidsactivist Steve Biko. Het nummer leunt volledig op een zware, galmende drumbeat die klinkt als een begrafenismars. Er zijn geen traditionele instrumenten, alleen synthesizers en die donderende trommels.
De sfeer is beklemmend en plechtig. Als het publiek aan het einde meezingt, verandert de rouw in een krachtig statement van verzet. Muziek die geschiedenis schreef.
3. Sledgehammer
Een explosie van soul en funk, compleet met een scheurende blazerssectie. De shakuhachi-fluit in de intro is iconisch, waarna het nummer losbarst in een onweerstaanbare groove. Het is speels, sexy en productioneel perfect dichtgetimmerd.
Gabriel klinkt hier zelfverzekerder dan ooit, duidelijk genietend van zijn rol als popster. Het is een zeldzaam moment waarop artistieke integriteit en massaal commercieel succes elkaar perfect vonden.
2. Don’t Give Up
Een hartverscheurend duet met Kate Bush. De baslijn van Tony Levin is warm en troostend, als een arm om je schouder. Gabriel vertolkt de rol van de wanhopige man, terwijl Bush de stem van hoop en steun is.
De wisselwerking tussen zijn aardse, vermoeide stem en haar engelachtige, heldere zang is magisch. De climax, waarin de muziek aanzwelt en gospel-invloeden toelaat, biedt een emotionele ontlading die tranen trekt.
1. Solsbury Hill
Zijn debuutsingle en nog altijd zijn meest geliefde nummer. De akoestische gitaarriff in een ongebruikelijke 7/4-maatsoort geeft het nummer een huppelend, onrustig maar hoopvol karakter. Het gaat over het loslaten van het oude (Genesis) en het springen in het diepe.
Er zit een tijdloze vreugde in dit nummer. De productie is open en luchtig, en als het koor invalt bij “Boom, boom, boom”, voel je de fysieke sensatie van een hart dat sneller gaat kloppen. Een meesterwerk van optimisme.