R.E.M. bracht alternatieve rockmuziek naar stadions zonder hun integriteit te verliezen. Ze begonnen als mysterieuze indie-helden en eindigden als wereldsterren.
Hun geluid wordt gekenmerkt door de tokkelende gitaren van Peter Buck en de poëtische, vaak cryptische teksten van Michael Stipe. Zijn stem is uniek: soms onverstaanbaar gemompel, soms helder en krachtig, maar altijd vol emotie.
Dit zijn de tien beste nummers van R.E.M.
10. Find The River
De afsluiter van hun meesterwerk Automatic For The People. Het is een prachtig, folky nummer over het einde van het leven en de acceptatie daarvan.
De accordeon en de achtergrondzang (van Mike Mills en Bill Berry) geven het een warme, berustende sfeer. Het klinkt als een zonsondergang. Een lied dat troost biedt en je vertelt dat alles uiteindelijk naar de zee stroomt.
9. It’s The End Of The World As We Know It (And I Feel Fine)
Een spraakwaterval op muziek. Michael Stipe ratelt een stroom van bewustzijn en associaties af in een moordend tempo.
Het is energiek, manisch en vrolijk, ondanks de apocalyptische titel. Het refrein is een bevrijdende meezinger. Het is de ultieme chaos-track, perfect voor momenten waarop de wereld inderdaad lijkt in te storten en je er alleen maar om kunt lachen.
8. Nightswimming
Puurder dan dit wordt het niet. Alleen een piano, een strijkerssectie en de stem van Stipe. Geen drums, geen gitaar.
Het is een nostalgische terugblik op de jeugd, op naaktzwemmen in de nacht en de onschuld die je kwijtraakt. De hobo-solo in het outro is van een hartverscheurende schoonheid. Een nummer dat aanvoelt als een warme zomeravond die nooit mag eindigen.
7. Shiny Happy People
Het nummer dat de band zelf haatte, maar waar de wereld van hield. Het is onbeschaamd vrolijke pop met een aanstekelijke gitaarriff.
Kate Pierson van The B-52’s zingt mee en geeft het extra kleur. Hoewel het oppervlakkig en zoetsappig klinkt, zit er een ironische laag onder (gebaseerd op Chinese propaganda-posters). Een guilty pleasure die onmogelijk te weerstaan is.
6. Man On The Moon
Een ode aan komiek Andy Kaufman. Het nummer heeft een heerlijke, landelijke sfeer met slide-gitaren en een deinend ritme.
Stipe zingt de tekst met een knipoog (“Yeah, yeah, yeah, yeah”). Het gaat over geloof, illusie en de grens tussen grap en werkelijkheid. Het refrein is groots en meeslepend, gemaakt om met duizenden mensen tegelijk te zingen.
4. The One I Love
Hun eerste grote hit. Vaak aangezien voor een liefdesliedje, maar de tekst is keihard en cynisch: “A simple prop to occupy my time.”
De gitaarriff is scherp en bijtend. Stipe schreeuwt “Fire!” in het refrein met een intense passie. Het is een anti-liefdeslied vermomd als een perfecte pop-rock song. Donker, strak en compromisloos.
3. Drive
Drive is geen typisch rocknummer. Het is traag, sfeervol en dreigend. De akoestische gitaar en de strijkers creëren een hypnotiserend geluid.
De tekst is een oproep aan de jeugd (“Hey kids, rock and roll”), maar klinkt meer als een waarschuwing. Het bouwt op naar een climax die nooit helemaal losbarst, wat de spanning vasthoudt. Een meesterwerk van ingehouden kracht.
2. Everybody Hurts
Een nummer dat levens heeft gered!
Een simpele, directe boodschap aan iedereen die het niet meer ziet zitten: hou vol.
De muziek is een 6/8 soul-ballade met een arpeggio op gitaar. De strijkers zwellen aan tot een emotioneel hoogtepunt. Stipe zingt niet voor zichzelf, maar voor de luisteraar. Het is geen kunst, het is een uitgestoken hand. Oprecht en ontroerend.
1. Losing My Religion
De onwaarschijnlijke wereldhit die gedragen wordt door een mandoline. Het gaat niet over religie, maar over een obsessieve, onbeantwoorde verliefdheid (“Losing my religion” is een zuidelijke uitdrukking voor de kluts kwijtraken).
De handklapjes, de strijkers en de unieke stem van Stipe maken het magisch. Het is een nummer dat ongrijpbaar blijft, hoe vaak je het ook hoort. Tijdloze perfectie.