Rage Against The Machine is een sonische molotovcocktail van heavy metal, punk en hiphop. Met de politiek geladen teksten van Zack de la Rocha en het innovatieve gitaarwerk van Tom Morello creëerde de band in de jaren ’90 een geluid van pure rebellie.
Hun muziek is fysiek en confronterend; een kanaal voor woede tegen institutioneel onrecht. De ritmesectie is funkier dan de meeste rockbands, waardoor de agressie altijd dansbaar en groovy blijft.
10. Sleep Now in the Fire
Een strakke, hoekige riff drijft dit nummer voort. Het is iets minder hectisch dan hun vroege werk, maar des te giftiger. De tekst valt de hebzucht en het imperialisme van het westen aan.
De productie is droog en direct, waardoor de groove van bassist Tim Commerford perfect tot zijn recht komt. Het nummer eindigt in chaos en feedback, een passend slot voor een track over vernietiging.
9. Guerrilla Radio
Dit nummer begint met een onheilspellende, pulserende beat voordat het explodeert. Het is RATM op hun meest ‘bouncy’ punt; een nummer dat gemaakt is om op te springen. De gitaar klinkt hier soms meer als een draaitafel dan als een snaarinstrument.
De opbouw naar de climax is fenomenaal. De energie wordt stapje voor stapje opgevoerd tot De la Rocha “All hell can’t stop us now!” schreeuwt, gesteund door een muur van geluid.
8. Wake Up
Beroemd geworden door de aftiteling van The Matrix. De riff is een eerbetoon aan Led Zeppelin’s ‘Kashmir’, maar dan opgevoerd met anabolen. Het nummer is lang en episch, met meerdere tempowisselingen.
De spanning wordt minutenlang opgebouwd naar een explosief einde. De intensiteit waarmee de laatste regels worden geschreeuwd is angstaanjagend en inspirerend tegelijk.
7. Know Your Enemy
Een nummer dat schakelt tussen een logge, zware groove en razendsnelle punk-uitbarstingen. De gastvocalen van Maynard James Keenan (Tool) voegen een extra laag mystiek toe aan de bridge.
Morello’s gitaar klinkt hier als een sirene en een machinegeweer tegelijk. Het is een track die je constant op het verkeerde been zet, vol met muzikale bochten en valkuilen.
6. Freedom
De afsluiter van hun debuutalbum is een les in dynamiek. Het begint bedrieglijk rustig en funky, maar bouwt op naar een van de zwaarste riffs uit de rockgeschiedenis. De tekst gaat over de zaak Leonard Peltier.
De schreeuw “Freedom!” aan het einde is visceraal; het komt vanuit de tenen. Het contrast tussen de groovy coupletten en het vernietigende einde maakt dit een van hun sterkste composities.
5. People of the Sun
Kort, fel en dodelijk effectief. De gitaar in de intro klinkt als een scherp mes dat over glas schraapt. De track gaat over de inheemse bevolking van Mexico en hun strijd.
Het tempo ligt hoog en de energie is nerveus. Het laat horen hoe strak de ritmesectie van Brad Wilk en Tim Commerford eigenlijk is; ze leggen een betonnen fundering voor de chaos erbovenop.
4. Bombtrack
De opening van hun debuutalbum slaat in als een bom. De riff is log en zwaar, perfect headbang-materiaal. Het nummer introduceert het manifesto van de band: muziek als wapen.
De productie is rauw en ongepolijst. Je hoort de snaren trillen en de versterkers zoemen. Het is het geluid van vier mannen in een kamer die precies weten wat ze willen slopen.
3. Bullet in the Head
Begint met een onheilspellende baslijn en een minimalistische beat. Het nummer bouwt langzaam de spanning op, als een elastiek dat strakker en strakker wordt getrokken, tot het onvermijdelijk knapt.
De laatste minuut is pure adrenaline. De herhaling van de tekst werkt hypnotiserend, terwijl de muziek steeds chaotischer en harder wordt. Een fysieke uitputtingsslag in de beste zin van het woord.
2. Bulls on Parade
Misschien wel de meest herkenbare gitaarsolo ooit: Tom Morello die zijn gitaar laat klinken als een vinyl-scratch. De groove in dit nummer is monsterlijk zwaar en dwingend.
De la Rocha klinkt hier giftiger dan ooit, spugend op het militair-industrieel complex. De mix van funk-ritmes met metal-agressie is hier op zijn absolute hoogtepunt; strak, hard en onontkoombaar.
1. Killing In The Name
Het volkslied van verzet. Vanaf de eerste, droge basnoten weet je hoe laat het is. De riff is iconisch simpel en effectief. De opbouw naar het einde toe is legendarisch in de muziekgeschiedenis.
Als de muziek even stilvalt en de fluisterende vocalen overgaan in de beroemde schreeuw “Fuck you, I won’t do what you tell me!”, ontstaat er een energie die stadions kan platwalsen. Het is de ultieme expressie van ongehoorzaamheid, gevangen in geluid.