Paul Simon en Art Garfunkel, twee jeugdvrienden uit New York die met hun perfecte samenzang de wereld veroverden.
Hun muziek is intellectueel maar toegankelijk, zacht maar indringend. De engelachtige tenor van Garfunkel en de geniale composities van Simon creëerden een geluid dat fluistert, maar harder binnenkomt dan een schreeuw.
Dit zijn de tien beste nummers van Simon & Garfunkel.
10. Homeward Bound
Geschreven op een treinstation in Engeland. Het is het ultieme lied over heimwee en het leven ‘on the road’.
De akoestische gitaar tikt als de wielen van een trein. Je voelt de vermoeidheid en het verlangen naar het bekende. “I wish I was homeward bound.” Het is een universeel gevoel van ontheemding, prachtig vertolkt.
9. I Am a Rock
Een cynisch maar prachtig nummer over zelfbescherming. De ik-persoon bouwt een muur om zich heen om niet meer gekwetst te worden.
“I have no need of friendship, friendship causes pain.” De muziek is uptempo en energiek, wat een schril contrast vormt met de eenzame tekst.
8. Scarborough Fair / Canticle
Een oud Engels volksliedje, verweven met een tegenmelodie over de oorlog. De productie is sprookjesachtig, met klavecimbel en bellen.
De stemmen van Simon en Garfunkel vlechten om elkaar heen als klimop. Het is mysterieus en middeleeuws, maar met een felle anti-oorlogsboodschap die subtiel in de achtergrond zit verstopt.
7. El Condor Pasa (If I Could)
De introductie van Zuid-Amerikaanse muziek in de popwereld. De panfluiten geven het een ijle, bergachtige sfeer.
Paul Simon schreef er een Engelse tekst op over vrijheid en verbondenheid met de aarde. Het klinkt als vliegen over de Andes. Een van hun meest exotische en rustgevende nummers.
6. Mrs. Robinson
Bekend van de film The Graduate. Het is een speels, uptempo nummer met een onweerstaanbare gitaar-riff en die bekende “woo-woo-woo” koortjes.
De tekst is een satirische kijk op de Amerikaanse cultuur. “Where have you gone, Joe DiMaggio?” is een vraag naar verloren helden en onschuld. Het is catchy, slim en iconisch voor de jaren zestig.
5. Cecilia
Opgenomen in een huis met een taperecorder, waarbij ze op de meubels sloegen voor het ritme. Dat hoor je: het is spontaan, rommelig en vrolijk.
De tekst gaat over een onbetrouwbare geliefde, maar de muziek is één groot feest. Het is een nummer dat je uitnodigt om mee te klappen en te dansen.
4. The Boxer
Een episch verhaal over een arme jongen die vecht voor zijn plek in de grote stad. De productie is groots, met die beroemde “lie-la-lie” refreinen en een donderslag als drumgeluid.
Het gaat over veerkracht en doorzettingsvermogen. “I am leaving, I am leaving, but the fighter still remains.” Het is een muzikale roman die je meeneemt en niet meer loslaat.
2. Bridge Over Troubled Water
Art Garfunkels finest hour. Paul Simon schreef het, maar gaf het aan Art om te zingen, een beslissing waar hij later spijt van had (omdat Art al het applaus kreeg).
Het begint als een sobere pianoballade en groeit uit tot een gospel-achtig spektakel. De boodschap van onvoorwaardelijke steun is universeel. “I will lay me down.”
Kippenvel, elke keer weer.
1. The Sound of Silence
Dit is het ultieme Simon & Garfunkel nummer. Het begint met die onheilspellende gitaartokkel en de fluisterende stemmen: “Hello darkness, my old friend.”
Het nummer groeide uit van een intiem folkliedje tot een wereldwijde hymne voor de eenzamen en onbegrepenen. De opbouw naar de climax is perfect. Het vangt de essentie van vervreemding in een drukke wereld.
Tijdloos, profetisch en van een spookachtige schoonheid.