Onder leiding van het getroebleerde genie Billy Corgan definieerde The Smashing Pumpkins de alternatieve rock van de jaren ’90. Hun geluid is een unieke mix van dromerige shoegaze, zware heavy metal en psychedelische pop, altijd groots en ambitieus.
Corgan’s nasale stem en persoonlijke teksten, gecombineerd met een muur van gitaren, creëren een wereld die zowel bombastisch als intiem is. Ze waren de buitenbeentjes van de grunge; minder cynisch, meer theatraal.
10. Rhinoceros
Een vroege parel van hun debuutalbum “Gish”. Het nummer meandert tussen psychedelische rust en explosieve rock. De sfeer is loom en bedwelmend, als een warme zomerdag.
Het gitaarwerk is hier al kenmerkend gelaagd, maar met een zekere losheid die later zou verdwijnen. Het toont de band in hun meest organische en jammende vorm.
9. Mayonaise
Een absolute fan-favoriet. De intro met de piepende feedback (afkomstig van een goedkope gitaar) is iconisch. Het is een dromerig, melancholisch nummer over zelfacceptatie en volwassen worden.
De muur van geluid is hier troostend in plaats van agressief. De melodie is prachtig en zweeft boven de dikke lagen fuzz-gitaar. Een nummer om in te verdrinken.
8. Zero
Kort, fel en venijnig. “Emptiness is loneliness, and loneliness is cleanliness”. De riff is mechanisch en koud, en Corgan spuugt de teksten uit met minachting.
De gitaarsolo is een chaos van piepende en krakende geluiden. Het is de donkere zijde van de band, een nihilistische uitbarsting te midden van hun vaak orkestrale werk.
7. Ava Adore
De radicale ommezwaai naar elektronica en goth. De gitaren zijn vervangen of vervormd door synthesizers en drumcomputers. De sfeer is sinister en sexy, als een vampierfilm.
Corgan klinkt dreigend en bezitterig. Het nummer laat zien dat de essentie van de Pumpkins niet in de instrumenten zit, maar in de dramatische spanning die ze weten op te bouwen.
6. Cherub Rock
De opening van “Siamese Dream”. De drumroll van Jimmy Chamberlin lanceert een van de dikste gitaargrooves uit de jaren ’90. Het is een aanklacht tegen de indie-scene die Corgan buitensloot.
De productie is massief; tientallen gitaarsporen zijn over elkaar heen gelegd (“The Big Muff sound”). Het is krachtig en triomfantelijk, het geluid van een band die zijn critici verplettert.
5. Today
De riff die iedereen kent. Het klinkt als het vrolijkste nummer op aarde, maar de tekst gaat over zelfmoordgedachten. Dat contrast tussen licht en donker is de kern van de Pumpkins.
De afwisseling tussen de stille, tokkelende coupletten en de overweldigende refreinen (de “quiet-loud” dynamiek) is hier perfect uitgevoerd. Een bitterzoet anthem.
4. Bullet with Butterfly Wings
“The world is a vampire”. Met die openingszin werd Corgan de stem van een gefrustreerde generatie. Het nummer bouwt de woede langzaam op tot het fameuze refrein “Despite all my rage I am still just a rat in a cage”.
De energie is rauw en opgefokt. Jimmy Chamberlin’s drumwerk is fenomenaal en drijft het nummer tot het kookpunt. Het is agressief, maar met een onweerstaanbare hook.
3. Tonight, Tonight
Een symfonisch meesterwerk. De strijkers zijn groots en meeslepend, en geven het nummer een tijdloze, romantische allure. De tekst is een hoopvolle boodschap over het geloof in het onmogelijke.
Het nummer stijgt letterlijk op. In plaats van gitaren staat hier de emotie centraal, ondersteund door die dwingende, militaire drumroffels. Bombastisch in de allerbeste zin van het woord.
2. 1979
Een nostalgische trip naar de jeugd. De drumcomputer en de simpele, melancholische gitaarloop creëren een sfeer van een eindeloze autorit in de schemering. Corgan zingt hier zachter en relaxter.
Het nummer vangt perfect het gevoel van tienerverveling en de schoonheid van het moment. Het is subtiel en sfeervol, en werd hun grootste pophit. Een nummer dat voelt als een warme herinnering.
1. Disarm
De kerkklokken, de akoestische gitaar en de pauken creëren een unieke, plechtige sfeer. De tekst over Corgans moeilijke jeugd is pijnlijk openhartig.
“I used to be a little boy”. De manier waarop hij die zin zingt, snijdt door de ziel. Het is groots in zijn eenvoud en kwetsbaarheid. Geen muren van gitaar, maar pure emotie die na decennia nog steeds voor tranen zorgt.