Tears for Fears was het intelligente antwoord op de oppervlakkige pop van de jaren tachtig. Roland Orzabal en Curt Smith maakten ‘big music’: groots geproduceerde popsongs met psychologische diepgang.
Hun teksten gaan over oerpijn, therapie en de waanzin van de wereld, maar de muziek is melodieus, rijk en tijdloos. Het is popmuziek voor het hoofd én het hart.
Dit zijn de tien beste nummers van Tears for Fears.
10. Break It Down Again
Uit de periode dat Roland Orzabal alleen verder ging. Het is een bombastisch, energiek nummer met een geweldige drumpartij.
De tekst is een stroom van bewustzijn, vol beelden en metaforen. De melodie in het refrein is groots en meeslepend. Het bewijst dat Orzabal ook zonder Smith in staat was om epische popsongs te schrijven.
9. Change
Een vroeg nummer met een zeer herkenbare marimba-riff. Het is nerveus, ritmisch en typisch new wave.
Het gaat over verandering en het einde van een relatie. De sfeer is koel en een beetje afstandelijk, wat de pijn van de tekst versterkt. Een uniek geluid dat de band direct op de kaart zette.
8. Advice for the Young at Heart
Het enige nummer op het album *The Seeds of Love* dat door Curt Smith wordt gezongen. Het is zacht, jazzy en soulvol.
De boodschap is simpel: luister naar je gevoel en word niet cynisch als je ouder wordt. De productie is warm en gepolijst. Een heerlijk, ontspannen nummer dat klinkt als een zonnige zondagmiddag.
7. Pale Shelter
Een akoestische gitaar gedreven nummer met een melancholische tekst over onverschillige ouders (“You don’t give me love”).
De melodie is prachtig en het refrein blijft hangen. Het is een vroeg voorbeeld van hun thema ‘oerpijn’, verpakt in een perfecte popsong. De sfeer is dromerig en verdrietig tegelijk.
6. Mad World
Hun eerste grote hit. Een donker, minimalistisch synthpop-nummer over depressie en vervreemding. “The dreams in which I’m dying are the best I’ve ever had.”
Later werd het bekend als een trage ballade (door Gary Jules), maar het origineel heeft een nerveuze energie die de wanhoop van de tienerjaren perfect vangt. Tijdloos en iconisch.
5. Head Over Heels
Een complex popnummer dat begint met een struikelende piano-intro. Het gaat over een onhandige, wanhopige verliefdheid.
Het einde van het nummer is een prachtig meerstemmig koor. De sfeer is romantisch maar ook een beetje manisch. Het laat zien hoe goed de band was in het bouwen van muzikale lagen.
4. Sowing the Seeds of Love
Hun eerbetoon aan The Beatles en de jaren zestig. Het is een psychedelisch meesterwerk vol trompetten, orkesten en tempowisselingen.
Het is een oproep tot liefde en politieke verandering (“Kick out the Style!”). De productie is overweldigend rijk. Een episch nummer dat klinkt als een zonnige dag vol bloemen en hoop.
3. Shout
Een van de krachtigste anthems van de jaren tachtig. De beat is zwaar en traag, de synthesizers zijn duister.
“Shout, shout, let it all out.” Het is een nummer over protest en je stem laten horen (oorspronkelijk geïnspireerd door primal therapy). Het is dwingend, hypnotiserend en groots. Een nummer dat je dwingt om mee te schreeuwen.
2. Woman in Chains
Een adembenemend duet met Oleta Adams. Het nummer bouwt heel langzaam op. Phil Collins speelt de drums, die halverwege invallen met een enorme kracht.
Het gaat over vrouwenonderdrukking en feminisme. De emotie in de stemmen van Orzabal en Adams is voelbaar. Het is een soulnummer van epische proporties, diep ontroerend en muzikaal perfect.
1. Everybody Wants to Rule the World
Het perfecte popliedje. De “shuffle”-beat en de gitaarlicks geven het een rijdend, stuwend gevoel. Het klinkt als vrijheid.
De tekst is cynisch (“Help me make the most of freedom and of pleasure”), maar de muziek is euforisch. Het vangt de tijdsgeest van de Koude Oorlog en het verlangen naar macht, maar dan verpakt in een gouden melodie. Een evergreen.