In de jaren ’60 was Motown een fabriek, en The Supremes waren het meest glimmende model dat van de lopende band afrolde. Maar vergis je niet: achter die perfecte pruiken en synchrone handbewegingen schuilde een muzikale revolutie. Diana Ross, Mary Wilson en Florence Ballard (en later Cindy Birdsong) vormden de brug tussen de rauwe R&B en de witte popradio. Dit zijn de songs waarin die twee werelden botsten en samensmolten tot puur goud.
10. Come See About Me
Het begint met een fade-in, alsof het feestje al lang bezig was en jij net de deur openzwaait. Holland-Dozier-Holland, het legendarische schrijverstrio, probeerde hier duidelijk het succes van hun vorige hit te kopiëren, maar per ongeluk maakten ze iets dat misschien wel swingender is. Diana Ross klinkt hier niet als de onbereikbare diva, maar als het meisje dat je bij je kraag grijpt. Let vooral op die felle handklappen; die klinken zo scherp omdat de producers ze lieten uitvoeren door de hele studio-crew, puur voor dat extra beetje ‘punch’.
9. Baby Love
Dit is het moment waarop The Supremes van een succesvolle act veranderden in een wereldwijd fenomeen. Het is bijna angstaanjagend hoe perfect deze plaat is geconstrueerd: de voetstappen in de intro, de ‘oohs’ en ‘aahs’ van Mary en Florence die als zachte kussens om de stem van Diana liggen. Het was de eerste keer dat een girlgroup een nummer 1-hit opvolgde met nóg een nummer 1. Commerciële perfectie kan soms koud aanvoelen, maar hier klinkt het als een warme omhelzing die je nooit meer loslaat.
8. Where Did Our Love Go
Het is de ironie van de popgeschiedenis: de doorbraak van The Supremes kwam met een nummer dat ze hátten. Ze wilden soul zingen, geen “kinderachtige deuntjes”. Diana Ross was zo gefrustreerd tijdens de opnames dat ze de tekst veel lager en vlakker zong dan bedoeld, puur uit irritatie. En precies dat – die verveelde, bijna arrogante toon bovenop die simpele, stampende beat – maakte het magisch. Het transformeerde de “No-Hit Supremes” (zoals ze in Detroit genoemd werden) in supersterren.
7. Stop! In The Name Of Love
Je kunt dit nummer onmogelijk horen zonder die handbeweging voor je te zien. Maar luister eens voorbij de choreografie. De productie is een muur van geluid: een kerkorgel dat vecht met een scheurende saxofoon, alles om die gigantische kreet in het refrein te ondersteunen. Het is een soap-opera van drie minuten. Diana speelt hier niet de smekende vriendin, maar de verkeersregelaar van de romantiek die een grens trekt. Puur theater.
6. You Can’t Hurry Love
Bassist James Jamerson is de geheime held van deze track. Terwijl de tekst preekt over geduld en wachten (“You just have to wait”), jaagt zijn baslijn het nummer juist hijgend en zwetend vooruit. Die spanning tussen de boodschap en de muziek maakt het geniaal. Phil Collins probeerde het later nog, maar hij miste die typische Motown-nervositeit die dit origineel zo onweerstaanbaar maakt.
5. I Hear A Symphony
Na een reeks stampende dansplaten wilde Berry Gordy dat The Supremes ook de chique supperclubs konden platspelen. Het resultaat was deze barokke popparel. De structuur is complexer, de melodie moduleert steeds hoger, alsof de verliefdheid je letterlijk optilt. Het is The Supremes op hun meest elegante punt; minder straat, meer zijde. Een liedje dat klinkt als de eerste lentedag na een lange winter.
4. Love Child
1968. De wereld stond in brand, en The Supremes konden niet langer over kalverliefde zingen. Weg waren de glitterjurken, welkom sweatshirts en blote voeten. “Love Child” gaat over armoede en buitenechtelijke kinderen – een taboe in die tijd. Wat het nummer extra lading geeft (en schrijnend maakt), is dat Mary Wilson en Florence Ballard niet eens meezingen; Diana wordt hier begeleid door sessiezangers The Andantes. Het is het begin van het einde van de groep, verpakt in hun meest dringende en rauwe single.
3. Reflections
Wat is dat vreemde geluid in het begin? Een synthesizer? Een signaal uit de ruimte? Motown omarmde de psychedelische zomer van 1967. The Supremes klonken plotseling trippy en vervreemdend, wat perfect paste bij de chaos binnen de band op dat moment. Het gaat over een gebroken spiegelbeeld, en dat is precies wat de groep was geworden: Florence Ballard werd kort hierna ontslagen. Een prachtig, spookachtig nummer op de rand van de afgrond.
2. Someday We’ll Be Together
De ultieme leugen van de popmuziek, en misschien daarom wel zo mooi. De titel belooft eenheid, maar in werkelijkheid is dit de zwanenzang. Het was bedoeld als de eerste soloplaat van Diana Ross, maar werd op het laatste moment uitgebracht als de laatste Supremes-single. Mary en Cindy zingen geen noot mee. Als Diana zingt “I wanna be with you”, neemt ze eigenlijk afscheid. De melancholie is echt, ook al is de boodschap verzonnen.
1. You Keep Me Hangin’ On
Vergeet de trage cover van Vanilla Fudge; dit origineel is pure paniek. Die gitaarriff in het begin klinkt als een morse-code voor S.O.S. Er is niets liefs aan dit nummer. Het is snel, agressief en vol frustratie. Diana Ross klinkt hier niet zielig, ze klinkt alsof ze er he-le-maal klaar mee is. Het is funk, het is rock, het is soul. Dit is het moment waarop The Supremes bewezen dat ze meer waren dan marionetten van de studio; ze waren een krachtcentrale.