Voordat Beyoncé de wereld regeerde en Rihanna haar imperium bouwde, was er Diana. Vanuit de sociale woningbouw in Detroit zong ze zich een weg naar de absolute top, eerst als het gezicht van The Supremes en later als de ultieme solo-diva. Ze definieerde wat het betekent om een ster te zijn: onbereikbaar, glamoureus, maar met een stem die recht je ziel in kruipt. Dit zijn de tien momenten waarop Ms. Ross de muziekgeschiedenis naar haar hand zette.
10. Chain Reaction
Midden jaren ’80 leek de hitmachine even te sputteren, tot de Bee Gees ingrepen. Barry, Robin en Maurice Gibb schreven dit nummer speciaal voor haar om die oude, onschuldige Motown-vibe van de jaren ’60 terug te halen, maar dan verpakt in glanzend zilverpapier. Het resultaat is een masterclass in camp. Diana speelt met haar eigen erfenis in een nummer dat zo suikerzoet is dat je tanden er bijna van uitvallen, en toch werkt het. De clip is pure chaos, de beat huppelt, en Diana bewijst dat ze zelfs met pure kitsch wegkomt en er alsnog een wereldhit van maakt.
9. Touch Me in the Morning
Na het verlaten van The Supremes moest Diana bewijzen dat ze meer was dan een pop-product voor tieners. Dit nummer was haar antwoord: een volwassen, complexe ballad over een afscheid zonder ruzie. Geen gillende gitaren of zware drums, maar een piano en een stem die fluistert. Het knappe is hoe de sfeer draait; wat begint als een intiem gesprek in de slaapkamer, zwelt aan tot een groots, orkestraal slotstuk. Hier liet ze horen dat ze geen ‘meisje’ meer was, maar een vrouw die de bitterzoete realiteit van de liefde begreep.
8. Theme from Mahogany (Do You Know Where You’re Going To)
Diana Ross was niet alleen zangeres, ze was een filmster die de camera liefhad (en andersom). Voor de film Mahogany, waarin ze een ambitieuze modeontwerpster speelt, nam ze dit dromerige nummer op. Het stelt de vraag die elke succesvolle ziel ’s nachts wakker houdt: je hebt alles bereikt, de roem, het geld, maar ben je gelukkig? De strijkers zijn weelderig en Diana zingt met een zeldzame, melancholische berusting. Het is mode, drama en existentiële twijfel in drie minuten.
7. The Boss
Jarenlang werd Diana’s carrière strak geregisseerd door Motown-baas Berry Gordy. Maar in 1979 namen Ashford & Simpson de productie over en lieten Diana los. Dit is het geluid van pure onafhankelijkheid. “I’m the boss!”. Het nummer is een discokraker van jewelste, maar de tekst is autobiografisch goud. Ze zingt met een felheid en kracht die we zelden van haar hoorden. Het is zweterig, euforisch en markeerde het moment dat de popster de touwtjes in eigen handen nam.
6. Stop! In the Name of Love (met The Supremes)
https://www.youtube.com/results?search_query=The+Supremes+Stop+In+The+Name+Of+Love
Je kunt de geschiedenis van de popmuziek niet schrijven zonder dat ene handgebaar. Hoewel dit een sololijst is, is dit het nummer dat haar als icoon definieerde. De stampende beat (“four-on-the-floor”) en de dwingende zang zijn Motown op zijn best. Diana klinkt hier niet als een slachtoffer van bedrog, maar als een verkeersagent van de liefde die orde op zaken stelt. De choreografie is legendarisch, de boodschap tijdloos. Hier werd de Diva geboren.
5. Endless Love (met Lionel Richie)
Twee giganten in één studio, dat moest wel vonken geven. Lionel Richie en Diana Ross namen dit nummer in recordtijd op tussen hun overvolle schema’s door, en creëerden de blauwdruk voor het power-duet. Is het sentimenteel? Absoluut. Maar de vocale chemie is onmiskenbaar. Lionel’s warme soulstem vormt de perfecte basis voor Diana’s heldere, engelachtige uithalen. Het werd de standaard voor elke bruiloft in de jaren ’80 en blijft een monument van romantiek.
4. Love Hangover
Toen disco de wereld veroverde, kon Motown niet achterblijven. Het resultaat is dit schizofrene meesterwerk. Het begint als een zwoele, trage soul-jam waarin Diana bijna kreunt van verlangen, om halverwege te exploderen in een uptempo discobeat. Het gerucht gaat dat er een stroboscoop in de studio werd aangezet om Diana in de juiste sfeer te krijgen. En dat hoor je. Ze klinkt losbandiger en sexyer dan ooit tevoren. Haar antwoord op Donna Summer, en wat voor een.
3. Upside Down
De samenwerking met Nile Rodgers en Bernard Edwards van Chic liep bijna op de klippen. Diana haatte de eerste mix en vond dat haar stem te veel naar de achtergrond verdween, dus ze remixte het album zelf. Die spanning tussen de strakke funk van Chic en de pop-sensibiliteit van Ross leverde magie op. De baslijn is legendarisch, de gitaar hakt erin, en Diana speelt met de beat alsof het een speeltuin is. Cool, funky en het bewijs dat ze ook in de jaren ’80 nog steeds vernieuwend kon zijn.
2. Ain’t No Mountain High Enough
Hoe overtreft je een klassieker? Door hem compleet te verbouwen. Ashford & Simpson transformeerden het vrolijke popliedje van Marvin Gaye en Tammi Terrell in een zes minuten durend gospel-epos. Diana zingt niet meteen; ze praat. Ze bouwt de spanning op, zachtjes fluisterend, terwijl het orkest aanzwelt. En dan die climax. Als ze eindelijk uithaalt en het koor invalt, voel je de aarde beven. Dit was haar eerste solo nummer 1-hit en het moment dat ze bewees dat ze zonder The Supremes de wereld aankon.
1. I’m Coming Out
Nile Rodgers zag drie dragqueens verkleed als Diana Ross in een club in New York en wist: zij is een icoon voor de gemeenschap. Hij schreef dit ultieme bevrijdingslied, en hoewel Diana in tranen was toen ze de tekst las (bang dat mensen zouden denken dat ze uit de kast kwam), overtuigde Rodgers haar. De introductie met de drums en de trombone is een van de krachtigste openingen ooit. Het is een lied over jezelf laten zien, trots zijn en het leven vieren. Het definieert Diana Ross: stralend, onoverwinbaar en van iedereen.