U2 is een van de grootste stadionbands aller tijden. Ze creëren een geluid dat zo groot en atmosferisch is, dat het zelfs de achterste rij raakt.
De basis wordt gevormd door de vertraagde, galmende gitaarpartijen van The Edge en de onwrikbare ritmesectie. Daaroverheen ligt de stem van Bono: gepassioneerd, theatraal en altijd reikend naar iets hogers, of het nu spiritueel of politiek is.
Dit zijn de tien beste nummers van U2.
10. New Year’s Day
Dit nummer wordt gedragen door misschien wel de bekendste baslijn uit de rockgeschiedenis van Adam Clayton. Het klinkt strijdbaar en standvastig.
De piano-invloeden geven het geheel een koude, heldere sfeer, als een besneeuwd landschap. Wanneer de gitaar er scherp doorheen snijdt, voel je de hoop dwars door de wanhoop heen.
9. Beautiful Day
Het geluid van een band die zichzelf opnieuw uitvindt zonder zijn ziel te verliezen. De drumcomputer in het intro bouwt de spanning op, voordat het overgaat in een organische rock-sound.
Het refrein explodeert in pure euforie. De productie is vol en gelaagd, speciaal ontworpen om uit duizenden kelen meegezongen te worden. Het is een muzikale injectie van optimisme: laat het moment niet ontsnappen.
8. I Still Haven’t Found What I’m Looking For
Hier laat U2 het rockritme los voor een losse, gospel-achtige groove. De gitaar klinkt als een klokkenspel en vult de ruimte zonder ooit te overheersen.
Bono’s zangmelodie is puur soul; hij klinkt als een prediker die zoekt naar antwoorden. In de hogere registers bereikt hij een bijna spirituele intensiteit, liefdevol ondersteund door subtiele achtergrondkoortjes. Een tijdloze hymne over twijfel en geloof.
7. The Unforgettable Fire
In plaats van een harde beat, drijft dit nummer op sfeer, synthesizers en aanzwellende strijkers.
De hand van producer Brian Eno is duidelijk hoorbaar in de ruimtelijke, bijna ambient-achtige klanklandschappen. Het voelt als een schilderij in geluid; mysterieus, weids en ongrijpbaar mooi.
6. Pride (In the Name of Love)
Pride is een ritmische krachttoer, voortgestuwd door die kenmerkende, galopperende gitaarriff van The Edge. De energie zakt geen seconde in.
De zang is krachtig en declamatorisch, een eerbetoon aan Martin Luther King dat barst van de passie. Het is een nummer gebouwd op pure adrenaline en idealisme, zonder complexe productionele trucs. Gewoon vier mannen die spelen alsof hun leven ervan afhangt.
5. Where the Streets Have No Name
Een van de meest memorabele intro’s aller tijden. Het lange orgelstuk bouwt de spanning tergend langzaam op, als een zon die opkomt boven de woestijn.
Wanneer de gitaar en drums eindelijk invallen, voelt dat als een fysieke bevrijding. De subtiele maatsoortwisselingen geven het nummer een constante voorwaartse beweging. Het roept het gevoel op van rennen door een open landschap, weg van alles wat je tegenhoudt.
4. Sunday Bloody Sunday
De militaire drumbeat is de ruggengraat van dit rauwe protestnummer. Je hoort de marcherende laarzen bijna op het asfalt slaan.
De elektrische viool voegt een scherp, bijna krakend geluid toe dat door merg en been gaat. De productie is kaal en direct, waardoor de woede en frustratie in Bono’s stem ongefilterd binnenkomen. Een open zenuw van een lied.
3. With or Without You
Een masterclass in spanningsopbouw. Het begint met een hypnotiserende baslijn en het ‘infinite guitar’-effect dat tonen eindeloos laat zweven.
De drums vallen pas laat in, wat zorgt voor een langzame, broeierige sfeer. De emotionele uitbarsting aan het einde, waar Bono in falset de hoogte in gaat en de muziek aanzwelt, is een van de krachtigste momenten in de popmuziek.
2. Bad
Bad is een hypnotiserende trip over verslaving en overgave. Het drijft op een sequencer-loop en een repeterende gitaarlijn die je in trance brengt.
Het nummer bouwt over vele minuten langzaam op naar een enorme catharsis. Waar de studioversie ingetogen is, groeit het live vaak uit tot een tien minuten durend emotioneel hoogtepunt waarin de band en het publiek volledig samensmelten.
1. One
Ontstaan toen de band op het punt stond uit elkaar te vallen, is One een wonder van compositie. De gitaarpartij is minder galmend en meer geworteld in de soul.
De tekstuele pijn over relaties die onder druk staan, wordt gedragen door een relatief sobere productie. Langzaam zwellen de strijkers aan, wat het nummer een tijdloze en universele zwaarte geeft. Het is het ultieme lied over vergeving en eenheid.