Top 20 Beste Blues Artiesten Aller Tijden

De onbetwiste 'King of the Blues' had maar één enkele noot nodig om je recht in het hart te raken. Zijn zingende vibrato op zijn geliefde Gibson-gitaar 'Lucille' en die weelderige strijkersproductie maakten The Thrill Is Gone tot de absolute standaard van de verfijnde elektrische blues.

Met zijn verhuizing van de Delta naar Chicago elektrificeerde Muddy Waters de blues letterlijk en figuurlijk. Die primitieve, stampende one-chord groove en Waters' bulderende stemgeluid ademen pure mannelijke trots en ontembare oerkracht.

Volgens de legende verkocht Johnson zijn ziel aan de duivel op een kruispunt in Mississippi in ruil voor ongeëvenaard gitaartalent. Zijn spookachtige falset en virtuoze bottleneck-slidetechniek vormden het DNA voor generaties rockmuzikanten.

Toen de blues begin jaren tachtig op sterven na dood leek, blies de Texaan Stevie Ray Vaughan het genre nieuw leven in. Zijn moordende plectrumaanslag, zware snaren en zinderende gitaarsolo's overrompelden vriend en vijand.

Met zijn kolossale postuur en een stem die klonk alsof hij grind had ontbeten, was Howlin' Wolf een natuurkracht. De hypnotiserende, repeterende gitaarriff van Hubert Sumlin en Wolfs huilende mondharmonica maken Smokestack Lightnin' een beangstigend meesterwerk.

Buddy Guy staat bekend om zijn wilde, explosieve podiumacts en scheurende gitaarwerk dat Hendrix diep beïnvloedde. Op latere leeftijd leverde hij met deze track een vurig autobiografisch visitekaartje af.

Met enkel zijn hamerende voet en een gortdroge elektrische gitaar creëerde John Lee Hooker een van de meest meeslepende 'boogie'-ritmes aller tijden. Onweerstaanbaar simpel en effectief.

Als linkshandige gitarist die een rechtshandige Gibson Flying V ondersteboven bespeelde, produceerde Albert King monumentale, huilende bends. De funky Stax-begeleiding van Booker T. & the M.G.'s maakte het plaatje compleet.

De 'Texas Cannonball' verbond Texaanse countryblues met de strakke Chicago-sound. Hide Away is het ultieme instrumentale gitaarnummer dat door vrijwel elke rockgitarist ter wereld is ingestudeerd.

Hoewel 'Slowhand' naam maakte met vlammende solo's in Cream en Derek and the Dominos, toonde zijn akoestische Unplugged-sessie hoe diep de blues in zijn vezels verankerd zit.

Vaak geprezen als psychedelische rockpionier, maar in de kern was Jimi Hendrix een rasechte bluesman. Red House is een twaalfmaten-meesterles vol emotionele bends en smaakvol sustain.

Etta James zingt de blues niet zomaar; ze verscheurt haar eigen ziel voor de microfoon. De pijn van het moeten toekijken hoe je geliefde met een ander vertrekt, werd nooit hartverscheurender vastgelegd.

De Noord-Ierse gitaargigant Moore combineerde hardrockprecisie met diepe blueslyriek. De zingende sustain van zijn 'Peter Green' Les Paul bezorgt luisteraars al decennialang kippenvel.

De Ierse volksheld Rory Gallagher weigerde concessies te doen aan commercie. Gewapend met zijn afgetrapte Fender Stratocaster tovert hij in deze melancholische track een adembenemende mix van slidegitaar en emotionele zang tevoorschijn.

De 'Master of the Telecaster' speelde met een capo hoog op de hals en vlijmscherpe vingerpluktechniek, wat hem zijn befaamde kille 'ice-cold' gitaarklank opleverde. Frosty is een swingende traktatie.

Taj Mahal bracht een rijke wereldmuziek- en folk-insteek naar de traditionele blues. Zijn relaxte fingerpicking en warme voordracht gaven klassieke deltatracks een verfrissend eigentijds gezicht.

De architect van de 'West Side Sound'. Rush' scheurende gitaarwerk en dramatische zanglijnen dienden als directe inspiratiebron voor Led Zeppelins vroege werk.

T-Bone Walker was de pionier die de elektrische gitaar eigenhandig introduceerde in de blues. Stormy Monday zette met zijn soepele jazzakkoorden en elegante solo's de standaard voor het genre.

De onbetwiste 'Queen of the Blues' beschikte over een rauw, brullend stemgeluid dat elke zaal omverblies. Wang Dang Doodle is een uitzinnig feestnummer vol energie.

Bonamassa is de hedendaagse vaandeldrager van de bluesrock. Met zijn fabelachtige techniek en monumentale gitaartoon tilt hij deze cover van Tim Curry naar een zinderende climax.

De blues verveelt nooit omdat het de puurste vorm van menselijke emotie verklankt. Welke blueslegende bezorgt jou steevast rillingen over de rug? Laat je stem gelden in de poll hieronder of drop jouw favoriete gitaarlick in de reacties!