Top 20 beste Britpop anthems van de jaren 90

Noel Gallaghers simpele akoestische akkoorden en Liam Gallaghers nasale, arrogante maar kwetsbare voordracht maakten Wonderwall tot het universele meezing-anthem van een complete generatie.

Damon Albarns scherpe observaties over het Britse leven, doorspekt met acteur Phil Daniels' onvervalste Cockney-gesproken tekst en stuiterende new wave-gitaren, vatten de Britpop-geest perfect samen.

Jarvis Cockers vlijmscherpe satire op 'class tourism' bouwt op naar een duizelingwekkende, uitzinnige disco-punk climax. Een literair en muzikaal meesterwerk over klassenstrijd.

Die monumentale, gesamplede orkestrale loop van The Rolling Stones vormde het decor voor Richard Ashcrofts existentiële wandeling door de straten van Londen.

Brett Anderson bracht glamour, seksuele ambiguïteit en Bernard Butlers scheurende gitaargeluid naar de voorhoede van de Britse muziekrevolutie.

Puur puberaal optimisme, bakkebaarden en vrolijke pianoriedels: Alright ving de zorgeloze euforie van de Britpop-zomer van 1995 als geen ander.

Justine Frischmann injecteerde Britpop met een flinke dosis post-punk en vlijmscherpe hoekige Wire-riffs die direct de dansvloer in beweging brachten.

Gezongen door Noel Gallagher en voorzien van een piano-intro geïnspireerd op John Lennon; het ultieme troost- en saamhorigheidslied van het decennium.

Het Noord-Ierse tiener-trio bracht een verfrissende punkpop-energie en melodieuze sciencefiction-romantiek naar de charts.

Zware 60s bluesrock-riffs en Steve Cradocks gitaarspel maakten dit nummer tot het vaste thema van Chris Evans' tv-show TFI Friday.

Na het tragische verdwijnen van Richey Edwards leverden de Welshe rockers een triomfantelijk, orkestraal arbeidersanthem af van ongekende grootsheid.

Crispian Mills mengde psychedelische 60s rock met traditionele Indiase zang en sitars in een uniek spiritueel Britpop-experiment.

Voormalig The La's-bassist John Power schreef een opbeurend gitaarnummer dat overliep van Merseybeat-melodieën.

Fonkelende jangle-pop gitaren en Mark Morriss' melodieuze zang maakten dit tot een van de meest geliefde indieliedjes van 1996.

Een excentrieke mengeling van easy listening, Burt Bacharach en donkere Britpop-humor die onverwacht een gigantische hit werd.

Rick Witters bezielde zanglijnen maakten van Chasing Rainbows een melancholisch indie-anthem dat op elk festival luidkeels werd meegezongen.

Louise Wener leidde Sleeper met gevatte teksten en radiovriendelijke gitaarpop die de 'Cool Britannia'-golf perfect belichaamde.

Kelly Jones' schorre stem en brullende gitaren gaven de Welshe formatie een vliegende start in de nadagen van het Britpop-tijdperk.

Zonnige, vrolijke harmonieën en een onweerstaanbaar refrein dat symbool stond voor het zorgeloze optimisme van 1996.

De jongens van Menswear werden beroemd voordat ze een noot hadden opgenomen, maar Daydreamer bewees dat ze de strakke mod-energie perfect beheersten.

Britpop definieerde een tijdperk van optimisme, gitaargeweld en Britse bravoure dat dertig jaar later nog altijd springlevend is. Welk van deze anthems brengt jou direct terug naar het gouden tijdperk van Oasis en Blur? Breng hieronder je stem uit of deel jouw herinnering!