Top 10 Beste nummers van Benson Boone

Het nummer dat de wereld veroverde, en terecht. Dit is een masterclass in dynamiek. Het begint als een fluisterzachte ballad over dankbaarheid, sust je in slaap, en dan... die schreeuw. "Please stay!". De angst om het geluk te verliezen wordt hier fysiek voelbaar gemaakt. De explosie van energie in het refrein is ongekend; het is rock, het is soul, het is wanhoop.

Rouw is rauw, lelijk en pijnlijk, en precies zo klinkt dit nummer. Geschreven na het overlijden van zijn overgrootmoeder, is dit Benson op zijn eerlijkst. Geen metaforen, gewoon het gemis. "I'm still holding on to everything that's dead and gone". Je hoort de snik in zijn stem, de imperfecties die ze erin hebben gelaten.

Voor een tiener was de tekst van dit debuutnummer opvallend volwassen: een relatie beëindigen, niet omdat de liefde op is, maar omdat je weet dat je niet goed bent voor de ander. "I turn into a ghost town". De productie is kaal, waardoor zijn stem alle ruimte krijgt om te breken en weer te helen.

Dit nummer  zette hem direct op de kaart als een songwriter die verder kijkt dan de standaard liefdesliedjes.

Het leven gaat soms te snel, en Boone probeert hier wanhopig op de rem te trappen. De piano-intro is direct herkenbaar en zet een melancholische toon, maar het refrein is pure power. Wat dit nummer zo goed maakt, is de herkenbaarheid: het gevoel dat je de controle verliest en iemand nodig hebt die je even vasthoudt.

Hier komt de invloed van zijn mentor Dan Reynolds duidelijk naar voren. "Cry" is geen zielig liedje; het is woede verpakt in muziek. De productie is rommeliger, met vervormde gitaren en drums die klinken alsof ze in een garage worden geslagen. Benson smeekt niet, hij eist.

De angst om je hart open te stellen is vaak groter dan de angst om het te breken. Dat dilemma staat hier centraal. Het nummer bouwt langzaam op, laag voor laag, tot een overweldigende climax. Boone gebruikt zijn falsetto hier prachtig om kwetsbaarheid te tonen, voordat hij in zijn volle borststem duikt.

Benson kan ook bijten. Na alle lieve liedjes is "Sugar Sweet" een heerlijke afwisseling vol sarcasme en pop-rock energie. Het gaat over een partner die er goed uitziet ("sweet"), maar van binnen bitter is. De groove is strak, het tempo ligt hoog en je hoort dat hij plezier heeft in het afserveren van deze giftige relatie. Een nummer met net zoveel attitude als melodie.

Dit is het nummer dat op duizenden bruiloften gedraaid gaat worden. Het is een klassieke piano-ballad in de traditie van Elton John of Billy Joel, maar dan met die moderne, rauwe rand. De tekst is pure devotie: het idee dat je pas echt begon te leven toen de ander binnenkwam. Boone houdt het klein in de coupletten, waardoor de ontlading in het refrein voelt als de zon die doorbreekt.

Niet elk nummer hoeft een vocale uitputtingsslag te zijn. "Coffee Cake" laat de speelse, lichtere kant van Boone zien. Het klinkt als een luie zondagochtend: een beetje rommelig, intiem en vol cafeïne. Hij zingt over de kleine momenten in een relatie, en juist door die kleinheid voelt het oprecht.

Nostalgie is een krachtig wapen, en Boone hanteert het hier als een veteraan. Het nummer drijft op een voortstuwend ritme en kijkt terug op een tijd die simpeler was. Wat opvalt is de controle in zijn stem; hij schreeuwt niet, maar duwt de melodie met een beheerste kracht vooruit.

Het voelt als de aftiteling van een coming-of-age film waarin de hoofdpersoon eindelijk accepteert dat het verleden voorbij is.