Ik heb de YouTube-links voor je gefixt en ze netjes tussen
-tags geplaatst. De tekst en de indeling van de paragrafen zijn exact gebleven zoals in je origineel.
Willie Nelson is de ultieme “Outlaw” van de countrymuziek, de man die Nashville de rug toekeerde om zijn eigen geluid te vinden in Texas. Met zijn doorleefde stem, zijn iconische, kapotgespeelde gitaar “Trigger” en zijn unieke jazz-achtige frasering, maakt hij van elk liedje een intiem verhaal.
Zijn muziek overstijgt het genre; het is Amerikaanse folklore doordrenkt van weemoed, vrijheid en de geur van whisky en rook. Willie zingt niet alleen, hij praat tegen je ziel.
10. Georgia on My Mind
Hoewel Ray Charles de definitieve versie maakte, is Willie’s uitvoering van deze standard van een ongekende tederheid. Hij kleedt het nummer uit tot de essentie.
Zijn stem zweeft over de melodie, nasaal en breekbaar. Het klinkt als een late avond in een lege bar, waar herinneringen aan thuis de boventoon voeren.
9. Whiskey River
De traditionele opener van bijna elk Willie Nelson-concert. Het is een uptempo honky-tonk nummer dat de pijn van een gebroken hart probeert te verdrinken.
De energie is aanstekelijk, gedreven door een rollende piano en jankende gitaren. Het is het geluid van de Texas dancehalls: stampend, zweterig en vol levenslust.
8. Angel Flying Too Close to the Ground
Een van zijn mooiste zelfgeschreven ballads, vermoedelijk over zijn toenmalige vrouw Connie Koepke. De melodie is simpel en puur, de tekst vol metaforen over heling en loslaten.
De gitaarsolo op “Trigger” is hier typerend: geen noot teveel, rauw en akoestisch. Het is een lied van onvoorwaardelijke liefde en het verdriet van het afscheid.
7. Pancho and Lefty (met Merle Haggard)
Het titelnummer van hun legendarische duet-album. Een verhalend nummer (geschreven door Townes Van Zandt) over twee bandieten, verraad en ouder worden.
De chemie tussen de twee country-giganten is voelbaar. Haggard’s stoere stem en Nelson’s ijle geluid vullen elkaar perfect aan in dit cinematografische epos.
6. City of New Orleans
Een ode aan de treinreis van Chicago naar New Orleans. Willie’s versie van dit Steve Goodman-nummer straalt een nostalgische warmte uit die je meeneemt op de rails.
Je hoort het ritme van de trein in de akoestische gitaar. Het refrein is groots en meeslepend, een viering van het Amerikaanse landschap en de arbeidersklasse.
5. Seven Spanish Angels (met Ray Charles)
Een krachtige mix van country en soul. Het dramatische verhaal over een outlaw en zijn geliefde die vechtend ten onder gaan, wordt met veel pathos gebracht.
Als Ray Charles invalt, krijgt het nummer een gospel-achtige intensiteit. De climax is groots en emotioneel, een vocaal duel tussen twee legendes op de top van hun kunnen.
4. Blue Eyes Crying in the Rain
Het nummer dat zijn doorbraak betekende met het conceptalbum Red Headed Stranger. De productie is extreem kaal: alleen gitaar en zang. Dit was revolutionair in het gepolijste Nashville van de jaren ’70.
De eenvoud maakt het tijdloos. Willie’s frasering – hij zingt vaak net achter de tel – geeft het een jazz-gevoel. Het is pure melancholie, gevangen in nog geen tweeënhalve minuut.
3. On the Road Again
Geschreven op een kotszakje in het vliegtuig, werd dit zijn meest energieke hit. Het “trein-ritme” van de drums drijft het nummer voort. Het is een lofzang op het leven van de muzikant.
Het nummer huppelt van vreugde en vrijheid. De tekst viert de vriendschap en het avontuur. Het is Willie op zijn vrolijkst, een nummer dat altijd een glimlach op je gezicht tovert.
2. To All the Girls I’ve Loved Before (met Julio Iglesias)
Een onwaarschijnlijke combinatie die een wereldhit opleverde. De gladde Spaanse charmeur en de ruwe Amerikaanse cowboy blikken terug op hun romantische veroveringen.
In Nederland extreem populair. Het contrast tussen de stemmen werkt wonderwel. Het is een anthem voor de melancholische playboy, sentimenteel maar onweerstaanbaar catchy.
1. Always on My Mind
Velen zongen het, van Elvis tot Pet Shop Boys, maar Willie’s versie is de definitieve tranentrekker. Hij zingt het niet als een excuus, maar als een pijnlijke bekentenis van tekortkomingen.
Zijn stem breekt op precies de juiste momenten. De piano en de subtiele achtergrondzang ondersteunen de emotie zonder te overheersen.