Top 15 Beste Britpop Bands van de Jaren 90

Toen Noel Gallagher begin 1993 naar Nirvanas I Hate Myself and Want to Die luisterde, besloot hij een rechtstreeks tegenoffensief in te zetten. Live Forever ademt onverwoestbaar Noord-Engels optimisme. Broer Liams nasale, uitgerekte vocalen en die melodieuze gitaarsolo transformeerden een arbeidersklasse-droom tot het volkslied van een hele generatie.

Damon Albarn en Graham Coxon vingen de ironie en kneuterigheid van het Britse alledaagse leven met virtuoze popbriljantie. Met acteur Phil Daniels als cockney-verteller en een huppelende punk-disco beat werd Parklife de muzikale belichaming van de jaren 90 tijdsgeest.

Jarvis Cocker schreef met Common People een vlijmscherpe sociologische satire over 'class tourism'. De steeds sneller aanzwellende synthesizers en Cockers uitzinnige, theatrale voordracht stuwen het nummer naar een van de meest euforische climaxen uit de popgeschiedenis.

Richard Ashcroft liep in de legendarische clip onverstoorbaar over de Londense stoep terwijl die weelderige, geleende Rolling Stones-orkestloopjes aanzwollen. Een majestueuze popsymfonie over de sleur van het moderne bestaan.

Met Bernard Butlers scheurende gitaarriffs en Brett Andersons androgyne glamourzang bracht Suede een donker, theatraal randje naar de Britpop. Animal Nitrate combineert Bowie-achtige decadentie met rauwe 90s energie.

Drie jonge honden uit Oxford die met een stotterende piano en jeugdig elan het zorgeloze tienerbestaan bezongen. Alright is een brok pure vitamine C.

Justine Frischmann combineerde postpunk-invloeden van Wire en The Stranglers met vlijmscherpe new wave-attitude. De hoekige synth- en gitaarriffs van Connection domineerden de indiediscotheken.

Hoewel de pioniers van de Madchester-sound er jaren over deden om hun tweede album af te leveren, bewees Love Spreads de fabelachtige gitaarkwaliteiten van John Squire. Loodzware slidegitaar ontmoet lome funkbeats.

Opgericht door voormalig The La's-bassist John Power, leverde Cast pure jangle-pop vol rinkelende gitaren en euforische refreinen af die deden denken aan de hoogtijdagen van The Who.

Piepjonge Noord-Ieren die punkrockenergie combineerden met suikerzoete pophooks en sci-fi fascinaties. Girl from Mars werd een gigantische zomerhit.

Na de mysterieuze verdwijning van Richey Edwards leverden de Manics met A Design for Life een monumentaal volkslied over de arbeidersklasse af. James Dean Bradfields scheurende zang en weidse strijkers snijden diep.

Met hun melancholische akoestische gitaarpop en Fran Healys warme stemgeluid luidde Travis de meer bezonken, emotionele fase van de late Britpop in.

Frontvrouw Louise Wener was een van de meest uitgesproken iconen van de Britpop-scene. Sale of the Century koppelt ironische teksten aan puntgave gitaarpop.

Gedreven door Steve Cradocks zware, bluesy gitaarriff in een ongebruikelijke maatsoort werd dit nummer dankzij Chris Evans' TFI Friday een gigantische hit.

Crispian Mills bracht een psychedelische wervelwind van sitars, Oosterse filosofie en 60s gitaargeweld naar de hitlijsten. Govinda is de enige single ooit in het Sanskriet die de Britse top 10 bereikte.