Top 15 Beste Indie Rockbands van de Jaren 00

Dankzij MySpace groeiden vier tieners uit Sheffield uit tot de snelst verkopende debutanten in de Britse popgeschiedenis. Alex Turners vlijmscherpe observaties van het nachtleven en een moordend gitaartempo sloegen in als een komeet.

Met hun debuutalbum Is This It zette het vijftal uit New York in de herfst van 2001 de muziekwereld op scherp. Last Nite koppelt Tom Pettys American Girl-opening aan de rauwe decadentie van The Velvet Underground. Julian Casablancas' ongeïnteresseerde zang door een kapotte versterker en Albert Hammond Jr.'s strakke gitaarstoten herdefinieerden cool voor een hele generatie.

Jack White speelde zijn semi-akoestische Kay Hollowbody-gitaar door een Whammy-pedaal en toverde een van de meest iconische basriffs uit de muziekgeschiedenis tevoorschijn. Het nummer werd het universele volkslied van voetbalstadions wereldwijd.

Met Paul Banks' duistere baritonstem en Daniel Kesslers ijzige gitaarakkoorden bracht Interpol de sfeer van Joy Division naar het post-9/11 New York. Obstacle 1 is een meesterwerk van beklemmende elegantie.

De Schotten wisten precies wat indierock nodig had: dansbaarheid. Na een misleidende trage intro vertraagt het tempo plotseling naar een stomende, opzwepende disco-punk groove die over de hele wereld zalen op zijn kop zette.

Gedreven door Matt Tongs hyperactieve, syncopische drums en Kele Okereke's bezeten zang leverde Bloc Party de meest urgente postpunk-revival hit van het decennium af.

Win Butler en Régine Chassagne bouwden met een ensemble van violen, accordeons en galmende gitaren een spirituele indie-kathedraal. De uitzinnige koorzang in Wake Up bezorgt steevast massaal kippenvel.

Brandon Flowers combineerde New Order-synths met Amerikaanse stadionrock. De niet-aflatende stroom van zestienden op de hi-hat en Flowers' dramatische voordracht maakten Mr. Brightside tot een onverwoestbare meezingevergreen.

Karen O toonde haar rauwe, kwetsbare ziel in deze breekbare indierockballad. Nick Zimmers cirkelende gitaarmelodie en de oprechte tranen in de videoclip maken Maps tot een van de mooiste liefdesliedjes van het millennium.

De chaotische chemie tussen Pete Doherty en Carl Barât spatte van het podium. Can't Stand Me Now bezingt de pijnlijke ineenstorting van hun vriendschap met rammelende gitaren en bitterzoete harmonieën.

Met hun complexe 'math-rock' evolueerde Foals naar weidse, atmosferische indierock. Spanish Sahara bouwt minutenlang onderhuids spanning op voor een verpletterende emotionele ontlading.

De Franse formatie Phoenix koppelde indierock aan sprankelende synthpop en Thomas Mars' aanstekelijke vocalen. Een brok pure energie.

James Murphy schreef met een repetitieve pianoriff een hypnotiserend meesterwerk over ouder worden, vriendschap en het nachtleven. Een spirituele ervaring.

Tom Smiths diepe grafstem en Chris Urbanowicz' snerpende gitaren bezorgden de Britse band direct een enorme aanhang. Munich ademt de rauwe urgentie van de mid-zeroes.

Ezra Koenig en zijn medestudenten van Columbia University introduceerden vrolijke Afrikaanse gitaarloopjes en klavecimbel in de indierock. A-Punk is een aanstekelijke wervelwind van pure speelsheid.

De zeroes bewezen dat indierock niet stoffig of elitair hoefde te zijn, maar vol adrenaline, stijl en dansbare beats zat. Welke indieband uit dit gouden decennium heeft voor jou de mooiste herinneringen nagelaten? Stem hieronder op jouw favoriet of deel je mening in de reacties!