Top 15 beste post-punk en gothic rock bands

Met zijn diepe, getormenteerde baritonstem bezong Ian Curtis de onontkoombare ineenstorting van zijn huwelijk en geestelijke gezondheid. Peter Hooks hoge, melodieuze baslijn, Stephen Morris' strakke drums en Bernard Sumners ijzige synthesizers maakten Love Will Tear Us Apart tot het heiligste monument van de postpunk.

Robert Smith construeerde met A Forest een claustrofobisch meesterwerk. Die repeterende, galmende basgitaar en Smiths spookachtige gitaaraccenten voeren de luisteraar diep mee in een duister, oneindig woud vol verwarring en angst.

Opgenomen in één enkele take met een krakende drumbeat en Daniel Ash' spookachtige gitaareffecten, zette Peter Murphy in 1979 de gothic rock op de kaart. Negen minuten pure theatrale vampierromantiek.

Siouxsie Sioux was de onbetwiste koningin van de stroming. John McGeochs virtuoze, flangerende gitaarspel en Budgie's tribale drumroffels maken Spellbound tot een adembenemende wervelwind van energie.

Andrew Eldritch' monumentale basstem over Patricia Morrisons ronkende basgitaar en drummachine 'Doktor Avalanche'. Gothic rock in zijn meest dansbare en krachtige vorm.

Jaz Coleman koppelde postpunk aan industriële stuwkracht en melodische grandeur. Geordie Walkers zingende gitaartoon en de tribale cadans maken Love Like Blood onweerstaanbaar.

Ian McCulloch prees deze track ooit aan als 'het beste lied ooit geschreven'. De dramatische akoestische gitaarakkoorden en McCulloch's bezielde zang ademen tijdloze elegantie.

Voordat ze overstapten op hardrock, waren Billy Duffy en Ian Astbury pioniers van de gotische gitaarrock. Duffy's flangerende openingsriff is pure magie.

Met vlijmscherpe, hoekige funkritmes en marxistische teksten ontketenden Andy Gill en Jon King de dansbare postpunk die later Franz Ferdinand en Bloc Party zou inspireren.

Mark Burgess schiep weidse, galmende gitaarlandschappen vol melancholie en emotionele urgentie. Swamp Thing is een ondergewaardeerd meesterwerk.

Wire stripte postpunk af tot minimalistische kunst. A Touching Display bouwt onderhuids een beklemmende industriële dissonantie op.

De tragische Adrian Borland legde zijn ziel en zaligheid bloot in deze intense aanklacht tegen innerlijke demonen. Rauw, oprecht en pijnlijk mooi.

Carl McCoy bracht spaghettiwestern-sferen, stofjassen en occultisme naar de gothic rock. Moonchild is een bombastisch, donker epos.

Howard Devoto verliet Buzzcocks om muzikaal diepere wateren te bevaren. John McFalls scheurende gitaarriff zette de standaard voor intelligente postpunk.

Elizabeth Frasers buitenaardse, onverstaanbare sopraanzang en Robin Guthries weelderige gitaartexturen legden het fundament voor dream-pop en gothic etherial.

Postpunk en gothic rock bewezen dat de donkere krochten van de ziel kunnen resulteren in de meest adembenemende, sfeervolle muziek ooit gemaakt. Welke van deze bands brengt jou het liefst naar de schemering? Breng hieronder je stem uit of deel jouw herinnering in de reacties!