Top 20 Beste Hits van de Jaren 60

Geschreven door Paul McCartney om de jonge Julian Lennon te troosten tijdens de scheiding van zijn ouders. De zeven minuten durende hymne bouwt op van een intieme pianoballad naar het meest massale en euforische 'Na-na-na-na'-meezingrefrein uit de popgeschiedenis.

Het meest gecoverde nummer in de muziekgeschiedenis. Paul McCartney droomde de melodie en nam het op met enkel zijn akoestische gitaar en een strijkkwartet; een tijdloos monument van melancholie en eenvoud.

Een meesterwerk van onderhuidse spanning en paranoia. Gayes rauwe, emotionele zang over het vernemen van ontrouw via roddels maakte dit tot de bestverkochte Motown-single van het decennium.

Keith Richards droomde de drienoten-fuzzgitaarriff in een hotelkamer en nam hem direct op cassette op. Jaggers kritiek op de oprukkende consumptiemaatschappij maakte dit tot het ultieme rebellenlied van de jaren zestig.

Het monumentale slotstuk van Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. De overgang van Lennons melancholische krantenberichten via een 40-koppig crescendo naar McCartneys ochtendroutine mondt uit in dat legendarische, secondenlange E-majeur pianoakkoord.

Het moment waarop Dylan elektrisch ging en de conventies van de popmuziek verbrijzelde. Zes minuten lang fileert hij een gevallen society-figuur met die onsterfelijke vraag: 'How does it feel to be on your own?'.

Gekenmerkt door Brian Jones' exotische sitarspel en Charlie Watts' denderende drums. Jaggers sombere teksten over rouw en het verlangen om alle kleuren zwart te schilderen ademen pure intensiteit.

Oorspronkelijk van Otis Redding, maar door Aretha omgetoverd tot het definitieve volkslied voor burgerrechten en vrouwenemancipatie. Haar energieke spelling ('R-E-S-P-E-C-T') bezorgde haar twee Grammy Awards.

Brian Wilsons 'pocket symphony'. Opgenomen in vier verschillende studio's met baanbrekende instrumenten als de elektro-theremin en cello; een psychedelisch popwonder van ongekende klasse.

Opgenomen slechts enkele dagen voor zijn tragische dood bij een vliegtuigongeluk. De ontspannen gitaar van Steve Cropper, het geluid van meeuwen en Reddings melancholische gefluit vangen pure vrede.

Zelfs Bob Dylan gaf toe dat Hendrix' interpretatie van zijn nummer de definitieve versie was. Hendrix' virtuoze gitaarsolo's en sonische textuur gaven het nummer een haast mystieke urgentie.

John Fogerty's meeslepende swamp-rock hit uit 1969. Ondanks de vrolijke, uptempo melodie bezingt de tekst naderend onheil, stormen en apocalyptische visioenen; een tijdloze klassieker.

Een eeuwenoude Amerikaanse folksong meesterlijk getransformeerd tot een rauwe bluesrock-klassieker. Eric Burdons doorleefde zang en Alan Prices rollende Vox Continental-orgel maakten dit tot een wereldwijde hit.

Gedreven door die iconische basloop en een zachte triangel. Kings warme, troostrijke stem zingt over onwankelbare loyaliteit en vriendschap wanneer de nacht valt en de maan het enige licht is.

Geschreven door Smokey Robinson en het visitekaartje van Motown. Die eenvoudige baslijn, de melodieuze gitaarriff en David Ruffins gepassioneerde zangpartij vormen de definitie van tijdloze soulromantiek.

Zeven minuten pure psychedelische magie. Ray Manzareks barokke orgelintro, Robby Kriegers jazz-achtige gitaarloopjes en Jim Morrisons verleidelijke sjamanistische zang brachten de band instant wereldfaam.

Een akoestisch meesterwerk over vervreemding en communicatieloosheid in de moderne maatschappij. Pas toen producer Tom Wilson elektrische gitaren en drums toevoegde, schoot het nummer wereldwijd naar nummer 1.

De ultieme soundtrack van het verlangen naar zon en vrijheid te midden van een kille winter. De weelderige vierstemmige harmonieën en de befaamde altdwarsfluitsolo vangen pure nostalgie.

Geïnspireerd door J.S. Bachs Air. Matthew Fishers spookachtige Hammondorgel en Gary Brookers melancholische zang maakten dit tot het mysterieuze en poëtische volkslied van de Summer of Love in 1967.

De oerknal van de hardrock en punk uit 1964. Dave Davies sneed met een scheermesje in de conus van zijn versterker om die rauwe, vervormde gitaarriff te creëren die de muziekwereld op zijn kop zette.