10 Beste nummers van Cat Stevens (Yusuf Islam)

Zijn monumentale meesterwerk. Stevens vertolkt zowel de vader (met een warme, rustige borststem die maant tot kalmte) als de opstandige zoon (met een felle, emotionele uithaal die hunkert naar vrijheid). Een generatie-overstijgend relaas over loslaten dat miljoenen luisteraars steevast tot tranen roert.

Een van de meest iconische popsongs uit de muziekgeschiedenis. Stevens bezingt met een mengeling van oprechte zorg en lichte bitterheid het vertrek van zijn ex naar de verleidelijke, maar genadeloze buitenwereld bovenop een onverwoestbaar pianoloopje.

Zijn adembenemende vertolking van een traditioneel christelijk loflied, beroemd geworden door de virtuoze, vloeiende pianopartij van Rick Wakeman (Yes). De frisse melodie ademt de zuivere belofte van een nieuwe dageraad na een donkere nacht.

Een universele vredeshymne die in 1971 de Amerikaanse hitlijsten aanvoerde. Aangedreven door een opzwepend, rollend gitaarritme en uitbundige koortjes roept Stevens de wereld op om aan boord te stappen van de trein naar broederschap en harmonie.

Hoewel later wereldwijd bekend gemaakt door Rod Stewart en Sheryl Crow, schreef Stevens deze tijdloze klassieker zelf al in 1967. Zijn eigen, kwetsbare versie legt de rauwe angst bloot om na een eerste liefdesbreuk ooit weer iemand te vertrouwen.

Het ultieme optimistische feelgood-nummer waarin Stevens zingt dat zelfs het verliezen van handen, benen of ogen zijn levensvreugde niet kan breken zolang hij zijn trouwe 'moonshadow' heeft; een sprankelende akoestische parel vol kinderlijke verwondering.

Een visionair milieulied uit 1970 waarin Stevens waarschuwt voor doorgeschoten industrialisatie en verstedelijking ten koste van de natuur en spelende kinderen. De opbouw van sobere akoestische gitaar naar een indringende climax blijft brandend actueel.

Een zachte, melancholische bespiegeling over jeugdige onschuld en het besef dat het leven kort en vluchtig is. Ondersteund door troostende pianonoten zingt Stevens met vaderlijke genegenheid over het nalaten van een mooie herinnering aan de wereld.

Geïnspireerd door zijn verbroken relatie met actrice Patti D'Arbanville. Gedragen door een donkere, kloppende basdrum en flamenco-achtige gitaren zingt Stevens over zijn geliefde alsof ze overleden is; een beklijvend en theatraal vroeg hoogtepunt.

Een ritmisch stuwende track waarin Stevens zingt over zijn verlangen naar een standvastige, wijze levenspartner die hem met beide benen op de grond kan houden. Zijn percussieve gitaarspel en energieke zang stuwen het nummer soepel voorwaarts.