Fleetwood Mac is het geluid van drie totaal verschillende songwriters – de neurotische Lindsey Buckingham, de mystieke Stevie Nicks en de nuchtere Christine McVie – die hun gebroken harten omzetten in perfecte harmonieën.
Ondersteund door de stuwende, droge ‘Mac’-ritmesectie creëerden ze magie uit chaos. Dit is muziek die pijn doet, maar waar je toch op wilt dansen.
Dit zijn de tien beste nummers van Fleetwood Mac.
10. Little Lies
Een leugen klonk nog nooit zo verleidelijk. Dit is een perfect voorbeeld van hun glanzende jaren tachtig geluid, vol met synthesizers en een kristalheldere productie.
Ondanks de vrolijke, bijna huppelende pop-aankleding, voel je de melancholie in de mineurtoonsoort. Christine McVie smeekt hier bijna om voorgelogen te worden, liever dan de waarheid te horen. Die wanhoop, verpakt in suikerzoete harmonieën, maakt het nummer onweerstaanbaar.
9. Tusk
Vergeet de gepolijste radiohits; dit is pure waanzin en genialiteit. Gedreven door de experimenteerdrift van Lindsey Buckingham, wordt het ritme gevormd door een echte fanfareband (marching band) en tribaal drumwerk.
De structuur is los en jam-achtig, vol gefluisterde vocalen, abrupte stops en rauwe energie. Het klinkt paranoïde en agressief, totaal anders dan alles wat er destijds op de radio was.
8. Everywhere
Dat intro… sprankelend als champagne. Zodra die eerste synthesizer-belletjes klinken, gaat de zon op. De productie is luchtig, dromerig en volkomen tijdloos.
De zang van Christine McVie is warm en uitnodigend; ze klinkt als een vriendin die je verwelkomt. De ritmesectie stuwt het nummer zachtjes voort, waardoor je begint te zweven. Het is het ultieme geluid van prille verliefdheid.
7. Landslide
Zo dichtbij dat het bijna ongemakkelijk voelt. Het is een intiem moment met alleen Stevie Nicks en een akoestische gitaar. Het fingerpicking-patroon is complex maar subtiel.
De productie is zo droog dat je elke ademhaling en elke verschuiving van de vingers op de snaren hoort. Stevie zingt breekbaar en eerlijk over de angst voor verandering en ouder worden.
6. Sara
Sara is een sfeervol, langgerekt nummer dat drijft op een slepend ritme en zachte, golvende toetsenpartijen.
Stevie Nicks zingt mysterieus en verweven met de instrumenten, alsof ze een bezwering uitspreekt. De lange fade-out met de improviserende zanglijnen draagt bij aan het dromerige, bijna trance-achtige karakter. Muziek om je ogen bij te sluiten.
5. Rhiannon
Gebouwd op een kenmerkende, rollende gitaarriff die meteen blijft hangen. Het nummer heeft een mystieke sfeer die perfect past bij de tekst over een Welshe heks die niet te temmen is.
De ritmesectie is strak en stuwend. Waar de studioversie beheerst is, groeide dit nummer live vaak uit tot een woeste rock-climax waarin Stevie volledig bezeten leek. Bezwerend en krachtig.
4. Songbird
De stilte in dit nummer is net zo belangrijk als de noten. Puur en alleen piano en zang, opgenomen in een lege concertzaal om die natuurlijke, eenzame akoestiek te vangen.
Het is het emotionele rustpunt van de band. De eenvoud van de compositie zorgt ervoor dat elke nuance en trilling in de stem van Christine McVie hoorbaar is. Een moment van pure zuiverheid en oprechte liefde te midden van de chaos.
3. Dreams
Een meesterwerk van minimalisme. Hoe kun je iemand zo hard dumpen op zulke relaxte muziek? Dat is de magie. Twee akkoorden, een simpele baslijn en een strakke drumbeat vormen de basis.
De elektrische piano geeft het een zwevend effect. Stevie zingt koel en ontspannen (“Players only love you when they’re playing”), wat een fascinerend contrast vormt met de pijnlijke boodschap. De groove is onweerstaanbaar.
2. The Chain
https://www.youtube.com/watch?v=JDG2m5hN1vo
The Chain is het enige nummer dat door alle vijf de leden van Fleetwood Mac samen is geschreven, en het klinkt als een bloedverbond. Het begint met dreigende, folksy vocalen en bouwt de spanning langzaam op.
Dan volgt die iconische, grommende bas-solo die de stilte doorbreekt, waarna het nummer explodeert in een agressieve rock-finale met gierende gitaren.
Hier hoor je de ketenen die de band, ondanks alle haat en liefde, bij elkaar hielden.
1. Go Your Own Way
De ultieme muzikale wraakactie. Lindsey Buckingham schreef dit voor Stevie Nicks, en dwong haar om de achtergrondkoortjes op haar eigen break-up song te zingen.
Het nummer wordt gekenmerkt door een nerveus, gejaagd drumritme en een akoestische gitaar die fel aanslaat. De elektrische gitaarsolo scheurt en jankt van frustratie. De zang is bitter, fel en vol energie. Pijn klonk nog nooit zo goed.