Top 10 Beste nummers van Fleetwood Mac

Een meesterwerk van minimalisme. Hoe kun je iemand zo hard dumpen op zulke relaxte muziek? Dat is de magie. Twee akkoorden, een simpele baslijn en een strakke drumbeat vormen de basis.

De elektrische piano geeft het een zwevend effect. Stevie zingt koel en ontspannen ("Players only love you when they're playing"), wat een fascinerend contrast vormt met de pijnlijke boodschap. De groove is onweerstaanbaar.

The Chain is het enige nummer  dat door alle vijf de leden van Fleetwood Mac samen is geschreven, en het klinkt als een bloedverbond. Het begint met dreigende, folksy vocalen en bouwt de spanning langzaam op.

Dan volgt die iconische, grommende bas-solo die de stilte doorbreekt, waarna het nummer explodeert in een agressieve rock-finale met gierende gitaren.

Hier hoor je de ketenen die de band, ondanks alle haat en liefde, bij elkaar hielden.

Zo dichtbij dat het bijna ongemakkelijk voelt. Het is een intiem moment met alleen Stevie Nicks en een akoestische gitaar. Het fingerpicking-patroon is complex maar subtiel.

De productie is zo droog dat je elke ademhaling en elke verschuiving van de vingers op de snaren hoort. Stevie zingt breekbaar en eerlijk over de angst voor verandering en ouder worden.

Een leugen klonk nog nooit zo verleidelijk. Dit is een perfect voorbeeld van hun glanzende jaren tachtig geluid, vol met synthesizers en een kristalheldere productie.

Ondanks de vrolijke, bijna huppelende pop-aankleding, voel je de melancholie in de mineurtoonsoort. Christine McVie smeekt hier bijna om voorgelogen te worden, liever dan de waarheid te horen. Die wanhoop, verpakt in suikerzoete harmonieën, maakt het nummer onweerstaanbaar.

De ultieme muzikale wraakactie. Lindsey Buckingham schreef dit voor Stevie Nicks, en dwong haar om de achtergrondkoortjes op haar eigen break-up song te zingen.

Het nummer wordt gekenmerkt door een nerveus, gejaagd drumritme en een akoestische gitaar die fel aanslaat. De elektrische gitaarsolo scheurt en jankt van frustratie. De zang is bitter, fel en vol energie. Pijn klonk nog nooit zo goed.

Het ultieme optimistische volkslied van Christine McVie, dat jaren later zelfs door Bill Clinton werd gekozen als campagnelied. Waar Rumours overloopt van echtscheidingsleed en venijn, biedt Don't Stop met zijn stampende pianorock en opbeurende samenzang met Buckingham een broodnodige, hoopvolle blik op een betere toekomst: "Yesterday's gone, yesterday's gone".

De stilte in dit nummer is net zo belangrijk als de noten. Puur en alleen piano en zang, opgenomen in een lege concertzaal om die natuurlijke, eenzame akoestiek te vangen.

Het is het emotionele rustpunt van de band. De eenvoud van de compositie zorgt ervoor dat elke nuance en trilling in de stem van Christine McVie hoorbaar is. Een moment van pure zuiverheid en oprechte liefde te midden van de chaos.

Gebouwd op een kenmerkende, rollende gitaarriff die meteen blijft hangen. Het nummer heeft een mystieke sfeer die perfect past bij de tekst over een Welshe heks die niet te temmen is.

De ritmesectie is strak en stuwend. Waar de studioversie beheerst is, groeide dit nummer live vaak uit tot een woeste rock-climax waarin Stevie volledig bezeten leek. Bezwerend en krachtig.

Sara is een sfeervol, langgerekt nummer dat drijft op een slepend ritme en zachte, golvende toetsenpartijen.

Stevie Nicks zingt mysterieus en verweven met de instrumenten, alsof ze een bezwering uitspreekt. De lange fade-out met de improviserende zanglijnen draagt bij aan het dromerige, bijna trance-achtige karakter. Muziek om je ogen bij te sluiten.

Oorspronkelijk door Buckingham van Rumours geschrapt en weggestopt op een B-kantje, maar dankzij de historische live-uitvoering tijdens The Dance in 1997 uitgegroeid tot een cultureel fenomeen. Stevie Nicks' verscheurende blik en furieuze vocale ontlading richting Buckingham tijdens de finale ("You'll never get away from the sound of the woman that loved you") bezorgt iedere muziekliefhebber nog altijd kippenvel.

Dat intro... sprankelend als champagne. Zodra die eerste synthesizer-belletjes klinken, gaat de zon op. De productie is luchtig, dromerig en volkomen tijdloos.

De zang van Christine McVie is warm en uitnodigend; ze klinkt als een vriendin die je verwelkomt. De ritmesectie stuwt het nummer zachtjes voort, waardoor je begint te zweven. Het is het ultieme geluid van prille verliefdheid.

Een van de meest geliefde composities van Stevie Nicks, afkomstig van het album Mirage (1982). Het nummer is een weemoedige terugblik op haar eenvoudige hippie-jaren met Lindsey Buckingham voordat roem en rijkdom hun relatie verscheurden, gehuld in een betoverend klanktapijt van sprankelende gitaren en een dromerige popmelodie.

Vergeet de gepolijste radiohits; dit is pure waanzin en genialiteit. Gedreven door de experimenteerdrift van Lindsey Buckingham, wordt het ritme gevormd door een echte fanfareband (marching band) en tribaal drumwerk.

De structuur is los en jam-achtig, vol gefluisterde vocalen, abrupte stops en rauwe energie. Het klinkt paranoïde en agressief, totaal anders dan alles wat er destijds op de radio was.

Een akoestisch meesterwerkje van amper twee minuten. Lindsey Buckingham demonstreert hier een adembenemend Travis-picking gitaarpatroon (in drop D-stemming) dat tot het meest virtuoze gitaarwerk uit de popgeschiedenis behoort, terwijl hij met lichte spot zingt over het besluit om nooit meer terug te keren naar een toxische romance.

Christine McVie schreef deze zwoele funk-popsong over haar geheime affaire met de lichttechnicus van de band, terwijl haar kersverse ex-man John McVie de pompende baslijn inspeelde. Aangedreven door een smerig groovende Hohner Clavinet en een bijtende gitaarsolo van Buckingham spat de muzikale veerkracht en klasse uit de speakers.

Christine McVie op haar allerbest. Deze vroege hit van het titelloze album uit 1975 swingt onweerstaanbaar dankzij haar kenmerkende honky-tonk piano en een zonnige countryrock-groove, verrijkt met de warme driestemmige harmonieën die het onmiskenbare handelsmerk van Fleetwood Mac zouden worden.

Puur jaren 80-popgenot van het album Tango in the Night. Gedreven door sprankelende synthesizers en een stuwende baslijn levert Stevie Nicks een van haar meest nostalgische zangpartijen af, waarin ze met haar herkenbare hese vibrato zingt over een liefde die zo zeldzaam is dat hij moeiteloos wedijvert met de zeven wereldwonderen.

Het angstaanjagende, mystieke slotakkoord van Rumours. Stevie Nicks zingt met ijzingwekkende overgave over de verlokkingen en de verwoestende tol van roem en cocaïneverslaving in Los Angeles, gedragen door een donkere slidegitaar, zware percussie en een huiveringwekkende fade-out vol bezwerende kreten en brekend glas.

De zonovergoten, ritmisch stuiterende opener van Rumours. Buckingham schreef het nummer over het verwerken van zijn breuk met Stevie Nicks, maar verpakte het liefdesverdriet in een vrolijke folkpop-melodie compleet met aanstekelijke 'do-do-do'-koortjes en een akoestische gitaar die met een schoenlepel werd bespeeld voor extra percussieve felheid.

De opzwepende openingstrack van Tango in the Night waarin Lindsey Buckingham al zijn neurotische studioperfectionisme losliet. Bovenop een strak tikkende drummachine en een vingervlug akoestisch gitaarpatroon bouwde hij een koortsachtige poprock-klassieker vol hijgende vocalen, die live steevast uitgroeide tot zijn ultieme solo-krachttoer.