Journey is de definitie van Amerikaanse ‘Arena Rock’ (AOR). Wat ooit begon als een experimentele jazz-fusion band rondom ex-Santana gitarist Neal Schon, transformeerde met de komst van zanger Steve Perry tot een hitmachine van ongekende proporties. Hun geluid is groots en gepolijst, gebouwd op een fundament van technisch vernuft en melodieuze perfectie. Het is muziek die gemaakt lijkt voor autoradio’s op uitgestrekte highways en stadions vol aanstekers.
Dit zijn de tien essentiële nummers van Journey.
10. Stone in Love
De ultieme zomersoundtrack. Stone in Love vangt perfect de nostalgie van tienerromantiek (“Those summer nights are callin'”). Muzikaal drijft het op een stuwende baslijn van Ross Valory en het briljante gitaarwerk van Neal Schon, die hier de perfecte balans vindt tussen ritmisch akkoordenwerk en melodieuze leads. De outro, waarin de gitaar solo wegspeelt tegen de fade-out, is luchtgitaar-materiaal van de bovenste plank.
9. Lovin’, Touchin’, Squeezin’
In plaats van de gebruikelijke powerballad, kiest Journey hier voor een bluesy ‘shuffle’-ritme, zwaar geïnspireerd door Sam Cooke. Het nummer is bedrieglijk simpel, gebouwd rond een piano en een basic drumbeat. De ware magie zit in het slotstuk: het eindeloze “Na-na-na” meezing-coda. Het is een van de weinige momenten waarop de band de studiopperfectie even loslaat voor een organisch, bijna gospel-achtig samenzangmoment.
8. Lights
Een liefdesbrief aan hun thuisbasis San Francisco. Oorspronkelijk geschreven over Los Angeles, maar Perry paste de tekst aan omdat de stad aan de baai beter voelde. Het nummer staat in een wiegende 6/8 maatsoort en laat de soulvolle kant van Steve Perry horen. Geen bombast, maar een warme, heldere productie waarin de piano en gitaar om elkaar heen dansen als de ochtendzon over de Golden Gate Bridge.
7. Who’s Crying Now
Een masterclass in beheersing. Dit nummer van het album Escape wordt gedragen door een hypnotiserende, repeterende pianoriff van Jonathan Cain. Het tempo ligt laag en de band houdt zich in, waardoor er een enorme onderhuidse spanning ontstaat. Pas in de laatste minuten mag Neal Schon losbreken met een van de meest smaakvolle, ingetogen gitaarsolo’s uit de rockgeschiedenis. R&B vermomd als stadionrock.
6. Wheel in the Sky
Een overblijfsel uit de overgangsperiode van de band, met een tekst die de eenzaamheid van het tourleven beschrijft. Wheel in the Sky heeft een iets rauwer, harder randje dan hun latere hits. De akoestische intro bouwt op naar een dramatisch hardrock-refrein dat bijna filmisch aanvoelt. Het is groots en meeslepend, met een theatrale lading die perfect paste bij de enorme podia die ze inmiddels bespeelden.
5. Any Way You Want It
Puur, onversneden energie. Geschreven als eerbetoon aan de band Thin Lizzy (let op de harmonieuze gitaren), is dit Journey in zijn meest compacte en directe vorm. Het nummer verspilt geen seconde: het begint direct met de zang en dendert door in een moordend tempo. De call-and-response tussen Perry’s leadzang en de achtergrondkoortjes geeft het een onweerstaanbare drive. Een rock-‘n-roll injectie van drie minuten.
4. Faithfully
De blauwdruk voor de jaren 80 powerballad. Toetsenist Jonathan Cain schreef dit nummer letterlijk op een servetje in de tourbus. Het beschrijft de tol die het leven “on the road” eist van een huwelijk. De opbouw is klassiek: beginnend met alleen piano, waarna de drums invallen voor de “power”-factor. De zin “I’m forever yours, faithfully” werd de openingsdans op duizenden bruiloften, gezongen met een emotionele intensiteit die alleen Perry kan leveren.
3. Open Arms
Met Open Arms zette Journey de standaard voor de tranentrekker. De rest van de band (vooral gitarist Schon) wilde het nummer aanvankelijk niet spelen omdat het “te zoet” was, maar het werd hun grootste hit in de VS tot dan toe. Het is vocale acrobatiek van het hoogste niveau; de helderheid en het bereik waarmee Perry de hoge noten raakt, zijn tot op de dag van vandaag de maatstaf voor rockzangers.
2. Separate Ways (Worlds Apart)
Direct herkenbaar aan die dwingende, agressieve synthesizer-opening. Separate Ways is zwaarder en donkerder dan hun meeste hits, een perfect voorbeeld van hoe rockbands in de jaren 80 synthesizers integreerden zonder hun ‘balls’ te verliezen. De videoclip, waarin de bandleden op een verlaten kade onzichtbare instrumenten bespelen, is berucht om zijn knulligheid, maar het nummer zelf blijft een onverwoestbaar stukje high-energy rock.
1. Don’t Stop Believin’
Meer dan een nummer; het is een cultureel fenomeen. Van de iconische piano-intro tot de tekst over “South Detroit” (een plek die niet bestaat): alles is legendarisch. Structureel is het nummer uniek: het refrein klinkt pas helemaal aan het einde. De rest is een lange opbouw van coupletten en pre-choruses die de spanning vasthouden.
Dankzij The Sopranos en Glee kreeg het nummer in de 21e eeuw een tweede leven. Het is het ultieme anthem van hoop, gedragen door een band op de top van hun kunnen. De perfecte samensmelting van pop, rock en theatrale storytelling.