Led Zeppelin waren de goden van de rock. Ze namen de blues, maakten het harder, sneller en mystieker, en creëerden zo heavy metal (al zullen ze dat zelf ontkennen).
De gierende gitaren van Jimmy Page, de donderende drums van John Bonham, de creatieve bas van John Paul Jones en de oerschreeuw van Robert Plant: het was de perfecte storm. Muziek vol seks, magie en brute kracht.
Dit zijn de tien beste nummers van Led Zeppelin.
10. Rock and Roll
Het begint met die drumintro die klinkt als een startmotor. Dit is rock-‘n-roll teruggebracht tot de essentie: energie, snelheid en plezier.
Robert Plant schreeuwt over eenzaamheid en de drang om te dansen. De piano van Ian Stewart (Rolling Stones) hamert mee. Het is een nummer dat gemaakt is om de boel af te breken.
9. Ramble On
Een perfecte mix van hun akoestische folk-kant en hun harde rock. De baslijn van John Paul Jones is melodieus en leidend.
De tekst zit vol verwijzingen naar *The Lord of the Rings* (Gollum en Mordor), wat hun mystieke imago versterkte. Het refrein is soepel en meeslepend.
8. Black Dog
Die riff is zo ingewikkeld dat de band zelf soms de tel kwijtraakte, maar hij grooved als een malle. Het is een vraag-en-antwoord spel tussen de zang van Plant en de band.
Het nummer druipt van de lust en energie. Plant’s uithalen (“Ah-ah, ah-ah!”) zijn iconisch.
Het is smerige, ingewikkelde bluesrock die klinkt alsof hij uit de heupen komt.
6. Immigrant Song
De oerkreet uit het noorden. Geïnspireerd door een concert in IJsland. De riff is kort, repetitief en hypnotiserend.
Plant zingt over Vikingen die naar het westen varen. “Valhalla, I am coming!” Het is kort, fel en agressief. Een van de eerste nummers die heavy metal en mythologie aan elkaar koppelde.
5. Since I’ve Been Loving You
Een trage, slepende blues van meer dan zeven minuten. Het orgel jankt en de gitaar van Page is doordrenkt van verdriet.
Robert Plant levert hier misschien wel zijn beste vocale prestatie; hij kreunt, fluistert en schreeuwt zijn liefdesverdriet eruit. Je hoort het kraken van het basdrum-pedaal in de opname (de beroemde ‘squeak’), zo rauw is het.
Blues op zijn allerbest.
4. Dazed and Confused
Het nummer waarmee Jimmy Page de strijkstok op zijn gitaar introduceerde, wat zorgt voor dat spookachtige, gierende geluid. Het is duister, paranoïde en zwaar.
De baslijn daalt langzaam af in de waanzin. Het middenstuk is een psychedelische trip die explodeert in een snelle jam. Dit nummer definieerde het vroege, zware geluid van de band.
3. Whole Lotta Love
De riff der riffs. Simpel, brutaal en direct herkenbaar. Het nummer is een brok pure seksuele energie.
Het middenstuk is een experimentele chaos van theremin-geluiden, gekreun en echo’s, wat destijds revolutionair was voor een hitsingle. Als de gitaar weer invalt, voelt dat als een bevrijding.
De blauwdruk voor hardrock.
2. Kashmir
Episch, oosters en majestueus. De riff is niet snel, maar stijgt en daalt als een karavaan in de woestijn. De orkestratie geeft het een enorme grandeur.
Robert Plant noemde dit het ultieme Led Zeppelin-nummer. Het gaat over een spirituele reis door een landschap zonder tijd. Het ritme is bezwerend en zwaar. Een monumentaal kunstwerk.
1. Stairway to Heaven
Dit is meer dan muziek, dit is religie. Het begint als een fluisterend sprookje in het bos en eindigt als een storm op de Olympus. De opbouw van rustig tokkelen naar die explosieve finale is ongeëvenaard.
Wanneer Plant zingt “And she’s buying a stairway to heaven”, voel je de impact van de hele rockgeschiedenis. De solo van Page is emotie in pure vorm.
Het is het perfecte voorbeeld van de magie die ontstaat als vier genieën samen spelen.