Queens of the Stone Age is de definitie van moderne, gevaarlijke rock-‘n-roll. Onder leiding van de lange, roodharige woestijnrocker Josh Homme creëerde de band een uniek geluid dat ze zelf ‘robot rock’ noemen: repetitieve, hypnotiserende riffs met een zware groove.
Hun muziek klinkt als een nachtelijke rit door de Californische woestijn: sexy, bedwelmend en altijd met een dreigende ondertoon. Homme’s falsetto en de strakke ritmesectie zorgen voor een swing die even hard als dansbaar is.
10. The Way You Used to Do
https://www.youtube.com/watch?v=G7189f71iWQ
Een track geproduceerd door Mark Ronson, wat resulteert in een strakke, bijna swing-achtige rocksong. De gitaarriff klinkt droog en puntig, en het ritme nodigt uit tot dansen.
Homme klinkt hier als een rockabilly-crooner uit de toekomst. Het is minder zwaar dan hun oude werk, maar barst van de arrogantie en stijl. Een nummer dat polariseerde, maar live onweerstaanbaar blijkt.
9. 3’s & 7’s
Een klassieke QOTSA-stamper. De gitaren scheuren en piepen, en de baslijn rammelt heerlijk door. Het nummer heeft die typische, nonchalante ‘cool’ waar de band patent op heeft.
De melodie is pakkend, maar de instrumentatie blijft ruig. Het klinkt alsof de band in een garage staat te spelen, maar dan wel met de precisie van een geoliede machine.
8. In My Head
Oorspronkelijk opgenomen voor de Desert Sessions, maar geperfectioneerd op het album Lullabies to Paralyze. Het is een van hun meest radiovriendelijke nummers, met een refrein dat zich direct in je geheugen nestelt.
De riff is stuwend en energiek. De tekst gaat over een obsessieve verliefdheid (“I need you in my head”), en de muziek weerspiegelt die constante, malende gedachte.
7. My God Is the Sun
Een nummer dat klinkt als een zandstorm. De drums zijn wild en tribaal, en de gitaren creëren een muur van geluid. Het markeerde de terugkeer van de band na een moeilijke periode voor Homme.
De sfeer is mystiek en apocalyptisch. Het nummer raast maar door, zonder adempauze, en eindigt in een abrupte stilte. Woestijnrock in zijn puurste vorm.
6. I Sat by the Ocean
https://www.youtube.com/watch?v=p42t34V4Y18
Een relatief luchtig nummer met een bijna ‘bouncy’ gitaarriff. Het gaat over het proberen te vergeten van een oude liefde door te drinken aan de kust. De melodie is verrassend soulvol.
Het contrast tussen de droevige tekst en de upbeat muziek werkt perfect. Homme’s slide-gitaar jankt zachtjes op de achtergrond. Een favoriet bij fans vanwege de perfecte pop-structuur in een rockjasje.
5. The Lost Art of Keeping a Secret
https://www.youtube.com/watch?v=0l0nZuSPsTw
De doorbraaksingle van hun tweede album Rated R. De vibe is paranoia en mysterie. De vibrafoon in de achtergrond geeft het een uniek, spionage-achtig sfeertje.
Het refrein is hypnotiserend en repetitief. Het klinkt gevaarlijk en sexy tegelijk, als een geheim dat je eigenlijk niet mag weten maar toch wilt horen.
4. Little Sister
https://www.youtube.com/watch?v=hGRCnne18nY
Geïnspireerd door de stijl van Elvis, maar dan door de gehaktmolen gehaald. De riff is hoekig en staccato, en wordt het hele nummer door herhaald zonder te vervelen. De koebel is hier een essentieel instrument.
De gitaarsolo is er eentje van pure chaos en dissonantie. Het nummer stopt nergens; het is een trein die doordendert. Strak, fel en onmogelijk om stil bij te staan.
3. Make It Wit Chu
De ultieme verleidingsplaat. Het tempo ligt laag, de groove is lui en zwoel. Het klinkt als een warme zomernacht waarin alles mogelijk is. De piano geeft het een bluesy bar-gevoel.
Homme zingt hier op zijn laagst en zachtst. De gitaarsolo is melodieus en smaakvol, zonder opsmuk. Het is het meest sexy nummer uit hun oeuvre, pure erotiek op muziek.
2. Go With the Flow
Een nummer dat aanvoelt als rijden met 200 kilometer per uur over een lege snelweg in het donker. De piano hamert constant op dezelfde akkoorden, wat een enorme drive geeft.
De video in zwart-wit-rood is iconisch, maar de muziek is dat ook. Het is strak, motorisch en euforisch. “I want something good to die for”. Een anthem van pure adrenaline en snelheid.
1. No One Knows
De onbetwiste klassieker, mede dankzij het fenomenale drumwerk van Dave Grohl. De swing in dit nummer is ongeëvenaard; het is zwaar en log, maar huppelt tegelijkertijd.
De gitaarriff is misschien wel de herkenbaarste van de 21e eeuw. De droge productie zorgt dat elk instrument direct binnenkomt. Het tussenstuk met de polka-ritmes is geniaal absurd. In de Top 2000 is dit het monument van de moderne rock.