Radiohead is de band die de gitaarrock deconstrueerde en opnieuw opbouwde met elektronica, jazz en pure paranoia.
Thom Yorkes stem is een falset die zweeft tussen wanhoop en berusting, terwijl de band (met name Jonny Greenwood) experimenteert met alles wat geluid maakt. Het is intelligente, uitdagende muziek die je diep raakt.
Dit zijn de tien beste nummers van Radiohead.
10. High and Dry
Een van hun meest toegankelijke popliedjes, afkomstig van *The Bends*. Het heeft een heldere, akoestische basis en een refrein dat direct blijft hangen.
Thom Yorke zelf heeft een hekel aan dit nummer omdat hij het “te commercieel” vindt, maar de schoonheid is onmiskenbaar.
Het gaat over de leegte van roem en ambitie. “Don’t leave me high and dry” klinkt als een universele smeekbede om niet vergeten te worden.
9. No Surprises
Een slaapliedje voor het einde van de wereld. De melodie op het klokkenspel is zoet en kinderlijk, maar de tekst is inktzwart.
Het gaat over de verstikkende sleur van het moderne leven en het verlangen naar rust, desnoods de eeuwige rust. “No alarms and no surprises.” De schoonheid zit in het contrast tussen de vredige muziek en de wanhopige boodschap. Een bitterzoet meesterwerk.
8. Fake Plastic Trees
Het begint fluisterzacht met een akoestische gitaar en bouwt op naar een emotionele uitbarsting. Thom Yorke zingt met een breekbare stem over de nepheid van de consumptiemaatschappij.
Het moment dat de strijkers en de elektrische gitaren invallen, voelt als een fysieke klap. Het is een nummer over het zoeken naar echtheid in een wereld vol plastic. Puur en verwoestend mooi.
6. Everything in Its Right Place
De openingstrack van Kid A, het album dat alles veranderde. Geen gitaren, maar een dwingende synthesizer-loop en vervormde stemmen.
Het klinkt als een computer die een zenuwinzinking krijgt. De sfeer is koud, klinisch en hypnotiserend. Het markeerde de transformatie van Radiohead van rockband naar elektronische pioniers. Vreemd, maar verslavend.
5. Karma Police
De pianoriff in het begin is iconisch en Beatlesque. Het nummer klinkt als een waarschuwing: pas op, want je daden hebben gevolgen.
De sfeer is beklemmend en paranoïde. Het slotstuk, waarin de muziek oplost in een zee van vervormde geluiden en feedback, is briljant. “For a minute there, I lost myself” is een zin die resoneert bij iedereen die zich wel eens verloren voelt.
4. Exit Music (For a Film)
Geschreven voor de aftiteling van *Romeo + Juliet*. Het begint doodstil, met alleen een akoestische gitaar en Yorkes stem die klinkt alsof hij in een crypte staat.
Dan valt de ‘fuzz-bas’ in en zwelt het nummer aan tot een angstaanjagende climax. “We hope that you choke” wordt met zoveel venijn gezongen. Het is het ultieme lied over ontsnappen aan de verstikking van je familie.
3. Paranoid Android
De Bohemian Rhapsody van de jaren negentig. Een zes minuten durende trip die bestaat uit drie verschillende delen: een nerveuze folk-intro, een agressief rock-middenstuk en een hemels koor-outro.
De tekst is een collage van waanzin en frustratie. De gitaarsolo van Jonny Greenwood is hoekig, atonaal en geniaal. Het is ambitieus, complex en volkomen uniek. Een monument van de alternatieve rock.
2. Street Spirit (Fade Out)
Het meest donkere nummer dat ze ooit maakten. De gitaararpeggio is van een spookachtige schoonheid. Thom Yorke noemde het “een tunnel zonder licht aan het einde”.
Het gaat over de onafwendbaarheid van de dood. “Immerse your soul in love” is de enige hoop die geboden wordt. De muziek is plechtig en statig. Een nummer dat je stil maakt en dwingt tot reflectie.
Creep
Het nummer dat een generatie definieerde. De zachte, onheilspellende coupletten exploderen in dat overweldigende refrein, ingeleid door die iconische, hakkende gitaarslagen van Jonny Greenwood (die eigenlijk probeerde het nummer te verpesten).
Thom Yorke zingt de longen uit zijn lijf over zich een buitenbeentje voelen. “I’m a creep, I’m a weirdo.” Het is de oerschreeuw van iedereen die zich ooit niet goed genoeg voelde. Rauw, eerlijk en onsterfelijk.