Top 10 Beste nummers van The Beach Boys

Paul McCartney noemde dit het mooiste liedje ooit geschreven. En wie zijn wij om hem tegen te spreken? Carl Wilson zingt het met een breekbare tederheid.

De instrumentatie is ongebruikelijk, met hoorns en klavecimbel. De tekst begint gedurfd: "I may not always love you", maar eindigt als de ultieme liefdesverklaring. Het is spiritueel, complex en van een onaardse schoonheid.

Een droom over ouder worden en samenwonen. De intro met de 12-snarige gitaar klinkt als een muziekdoosje dat opengaat.

Het vangt de onschuld en het ongeduld van jonge geliefden die niet kunnen wachten tot ze volwassen zijn. Euforisch, hoopvol en een beetje naïef. Pure pop-perfectie.

De "pocket symphony". Brian Wilson knipte en plakte maandenlang aan dit nummer in verschillende studio's. Het resultaat is een psychedelisch meesterwerk.

De theremin (dat spookachtige geluid), de cello's, de tempowisselingen: alles was vernieuwend. Het gaat over de energie die je voelt bij iemand die je leuk vindt. Een nummer dat de grenzen van wat popmuziek kon zijn, voorgoed verlegde.

Een oud volksliedje uit de Bahama's, omgetoverd tot een barok-pop juweeltje. De productie is kristalhelder, met klokkenspel en fluiten.

Hoewel de melodie vrolijk is, gaat de tekst over een ellendige bootreis vol dronkenschap en ruzie. "I want to go home." Het contrast tussen de muziek en de tekst is typisch Brian Wilson: schoonheid met een randje wanhoop.

Een verrassend volwassen en verdrietig nummer, gezongen door Bruce Johnston. Het gaat over het einde van een relatie en de realisatie dat de liefde echt voorbij is.

De accordeon en de strijkers geven het een Europese, bijna chanson-achtige sfeer. Het is een van hun meest emotionele nummers, ver verwijderd van het strand en de surfplanken.

Een nummer over liefdesverdriet dat toch vrolijk klinkt. De zanger smeekt Rhonda om hem te helpen zijn ex te vergeten.

Al Jardine neemt hier de leadzang voor zijn rekening, wat het een iets rauwer randje geeft. Het refrein is groots en smekend. Een perfect popliedje over de troost van een nieuwe liefde.

Brian Wilson noemde dit zijn favoriete nummer. De orkestrale intro is majestueus en symfonisch, voordat het overgaat in een relaxte shuffle.

Het is een ode aan de vrouwen van de westkust. De harmonieën zijn rijk en warm. Het klinkt als een zonsondergang op de boulevard. Een meesterwerk van productie en sfeer.

De doorbraak. Gebaseerd op 'Sweet Little Sixteen' van Chuck Berry, maar met een tekst over alle surfspots in Californië.

Het is simpel, energiek en vangt de tijdgeest perfect. Als je dit hoort, ruik je de zonnebrand en voel je het zand tussen je tenen. De geboorte van de 'California Sound'.

Een feestje in de studio. Het is een cover van The Regents, maar The Beach Boys maakten er een chaotische, spontane hit van. Je hoort mensen praten, lachen en meezingen op de achtergrond.

Het is niet perfect, en dat is precies de charme. Dean Torrence (van Jan & Dean) zingt mee. Een nummer dat je uitnodigt om alles uit je handen te laten vallen en te dansen.

Het ultieme 'cruising' nummer. De opening met de a-capella harmonieën zet meteen de toon. Het gaat over rondrijden met je vrienden, op zoek naar plezier en meisjes.

De energie is tomeloos. Brian Wilson begon hier al te experimenteren met complexere structuren, maar het blijft bovenal een onweerstaanbaar vrolijk liedje over jong zijn in Californië.