Top 10 Beste nummers van Deep Purple

De beroemdste gitaarriff aller tijden. Simpel, maar geniaal. Het waargebeurde verhaal over de brand in het casino van Montreux ("Frank Zappa and the Mothers").

Hoewel het nummer grijsgedraaid is door elke beginnende gitarist, blijft het origineel ijzersterk. Het is de essentie van rockmuziek: een goede riff en een sterk verhaal. Een monument.

Ontstaan als een jam-sessie nadat de platenmaatschappij om een single vroeg. De riff is gebaseerd op een baslijn van Ricky Nelson, maar dan veel zwaarder.

Het heeft een heerlijke, lome 'shuffle' beat. Het is catchy en rockend tegelijk. Een nummer dat bewees dat hardrock ook de hitlijsten kon bestormen.

Hun absolute meesterwerk en een vaste waarde in de top van de Top 2000. Tien minuten aan pure emotie, beginnend met dat rustige orgel en opbouwend naar een kakofonie van geluid.

De uithalen van Ian Gillan zijn legendarisch en kippenvel-opwekkend. Het is een protest tegen de Koude Oorlog, episch en tijdloos. Dit nummer laat horen waarom Deep Purple meer is dan alleen een rockband; het is kunst.

Misschien wel het ultieme nummer over autorijden. Het tempo is hoog en de adrenaline spat ervan af. Het bevat twee van de beroemdste solo's ooit: één op orgel en één op gitaar.

De solo's zijn geïnspireerd op Bach, wat de unieke mix van klassiek en rock benadrukt. Het is technisch perfect en ongelooflijk energiek. De standaard voor speed metal.

Een sci-fi rocknummer dat live vaak werd uitgerekend tot twintig minuten. De tekst is pure onzin over ruimtereizen, maar de groove is onweerstaanbaar.

Het ritme is strak en funky. Ian Gillan schreeuwt en gilt als een bezetene. Het is de ultieme afsluiter van hun beroemde album Machine Head.

Een van hun meest radio-vriendelijke rockers. De riff is relaxed en stuwend. Het gaat over hun eerste tournee in Japan en de fascinatie voor het land.

Het middenstuk is dromerig en piano-gedreven, wat een mooi contrast vormt met het harde refrein. Een klassieke 'driving song'.

De glorieuze comeback in de jaren '80. Geen snelle rock, maar een traag, zwaar en majestueus nummer. Het orgel en de gitaar spelen een oosterse melodie.

Het klinkt volwassen en mysterieus. "The silver of my hair". Ze omarmden hun leeftijd en maakten een van de zwaarste nummers uit hun catalogus. Een favoriet bij de fans.

De opening van het tijdperk met David Coverdale op zang. De riff is klassiek en complex. Het nummer combineert hardrock met barokke invloeden in de toetsenpartijen.

De energie is vernieuwd en fris. De samenzang tussen Coverdale en Glenn Hughes is krachtig. Een nummer dat live altijd voor vuurwerk zorgt.

Een nummer dat begint met het geluid van een airconditioning die aanzwengelt, gevolgd door een moordend tempo. Ian Paice laat hier horen waarom hij een van de beste drummers ter wereld is.

Er zit geen gitaarsolo in, maar wel een bassolo. Het is kort, snel en agressief. Pure speedrock voordat het genre überhaupt bestond.

Hun eerste grote hit (een cover van Joe South), nog uit de tijd dat ze meer neigden naar psychedelische pop. De "Na na na" in het refrein is iconisch.

Het orgel van Jon Lord speelt hier al een hoofdrol. Het is funky, dansbaar en vangt de sfeer van de late jaren '60 perfect. Een energieke start van een legendarische carrière.