Top 10 Beste nummers van Tame Impala

Hét nummer met de baslijn die iedereen herkent. Een perfecte mix van disco, funk en indie-pop. Het verhaal over jaloezie ("She was holding hands with Trevor") is pijnlijk herkenbaar.

Het is sexy, verdrietig en ongelooflijk dansbaar tegelijk. Kevin Parker bewijst hier dat hij de koning is van de 'sad banger'. In de Top 2000 en wereldwijd is dit zijn absolute signatuur-song.

Een bijna acht minuten durende odyssee die de opening vormt van Currents. Het begint als een disco-stamper, maar ontspoort halverwege in een haperende CD-loop (wat live voor verwarring zorgt).

De tweede helft, met de vocoder-zang en de euforische gitaarriff, is van een buitenaardse schoonheid. Het nummer gaat over het loslaten van controle. Een meesterwerk van productie en compositie.

De zwaarste track die hij ooit maakte. Een stampende 'glam-rock' beat met een bluesy riff die doet denken aan T. Rex of Led Zeppelin. Het gaat over een arrogante loner.

De synthesizer-solo in het midden is iconisch en klinkt als een lasergevecht. Het is stoer, luid en barst van de attitude. Een live-kraker die elke dansvloer in een moshpit verandert.

Een perfect popliedje dat klinkt alsof John Lennon in de 21e eeuw leeft. De baslijn is melodieus en zwaar, en draagt het hele nummer. De synths zijn dromerig en warm.

De tekst is melancholisch, maar de melodie is hoopvol. Het refrein is een instant meezinger. Het nummer dat Tame Impala definitief op de kaart zette bij het grote publiek.

Gedreven door een van de lekkerste drumbeats en gitaarriffs uit zijn oeuvre. De groove is lui en stoned, perfect passend bij de titel. Het gaat over de verwarring van verliefdheid.

De gitaren zijn doordrenkt met phaser-effecten, wat dat typische "zwemmende" geluid geeft. Het is psychedelische rock op zijn best: kleurrijk, groovy en een beetje desoriënterend.

Een strakke, dansbare track over nostalgie en het loslaten van het verleden. De baslijn is funky en dwingend. Het klinkt als disco, maar dan door een psychedelische filter gehaald.

De productie is ritmisch en vol details. Parker zingt met zijn kenmerkende falsetto. Het is een van zijn meest toegankelijke en opbeurende nummers.

Dit nummer verscheen in 2025 als de tweede single van het vijfde studioalbum Deadstar. Het werd geschreven en geproduceerd door Kevin Parker in zijn thuisstudio in Fremantle.

De afsluiter van Currents. Een trage, R&B-achtige track die later zelfs door Rihanna werd gecoverd. De sfeer is donker en bezwerend.

Het gaat over verandering en terugvallen in oude patronen. De brug halverwege is prachtig, waarbij de muziek even lijkt te zweven. Een hypnotiserend nummer dat diep onder je huid kruipt.

Een episch nummer dat de overgang markeerde van gitaarband naar studioperfectionist. Het piano-intro is huppelend, maar het nummer eindigt in een bombastische muur van geluid.

De drums zijn hier fenomenaal; ze klinken groot en ruimtelijk. Het nummer voelt als een droom die langzaam uit elkaar valt. Live vaak een hoogtepunt met visueel spektakel.

Een nummer met een heerlijke, lome groove. De baslijn en de dwarsfluit (uit een synthesizer) zorgen voor een zwoele, zomerse sfeer. Het gaat over een relatie op het randje van de afgrond.

De productie is kraakhelder. Parker heeft het nummer na de release zelfs nog aangepast omdat hij niet tevreden was, wat zijn perfectionisme tekent. Het is smooth en onweerstaanbaar catchy.

Uit zijn vroege periode, toen de gitaren nog de overhand hadden. De riff is smerig en overstuurd, vol fuzz. De tekst is een anthem voor introverten: "There's a party in my head and no one is invited".

Het refrein is euforisch en ruimtelijk. Het laat horen waar Parker vandaan komt: rammelende psych-rock met een geweldig gevoel voor melodie.